wervingsvisies

Een mooi artikeltje in de Volkskrant van 2 september van Mieke van Poll (24) over de kansen van haar generatie. Hoewel er voor hen veel verworvenheden zijn – mobiele telefoons, vele televisiezenders, verre reizen – is dit ook de generatie die op dit moment ploeterend de arbeidsmarkt betreedt. “Wij zijn de generatie die goud beloofd is en nu met lood in de schoenen hoopt op een betere toekomst dan die nu voorgespiegeld wordt”.

Blijkbaar is dat om-en-om het  lot van generaties. Het komt me tenminste nogal bekend voor.

Verder lezen »

HR krijgt er tegenwoordig wel van langs. Begon ik er zelf over in een artikel genaamd Ruggengraten en slappe knieën, nu doet ook Joost Schrage een duit in het zakje door aan te geven waarom het maar niet lukt om HR aan de macht te krijgen.

Gruwelijk je best doen en dan toch nog commentaar krijgen. Het is wat. Waar gaat het toch de hele tijd mis?

Verder lezen »

Via het/de onvolprezen Twitter tjilpte dit artikel langs: Job 2.0 – The End of Profession. Het idee: je bent er tegenwoordig niet meer met je baan. Mensen hébben namelijk geen baan meer of – als ze die nog wel hebben – doen er nog van alles naast, wat ze óók als een baan beschouwen. Een loodgieter is niet alleen iemand die kranen aansluit, maar ook een marketeer. En een tandarts kan ook best een fotograaf zijn.

We houden ons dus niet meer bij één ding. Op feestjes uitleggen wat je doet, wordt daardoor een ingewikkelde klus. Nou, ik vind het onzin.

Verder lezen »

Arbeidsmarktcommunicatie en personeelswerving kunnen op veel verschillende manier worden aangevlogen, blijkt. Zo kwam er op Psychology Today een artikel langs met de titel: Overqualified Job Seekers Unite. Lekker militant, zo van ‘Arbeiders aller landen, verenigt u’. Maar even gelezen, want met de werkloosheid tegenwoordig is dit wel een (veel) voorkomende situatie.

‘U bent overgekwalificeerd’ klinkt redelijk onschuldig en alsof de brenger van de boodschap het beste voor heeft met de overgekwalificeerde. Maar vaak is het een argument voor werkgevers om iemand af te wijzen, waarbij de eigenlijke reden is: te oud…

Verder lezen »

Vorige week las je hier in de reeks Inspiraties een bespreking van het boek You are not a gadget van Jaron Lanier. De boodschap: Web 2.0 heeft veel moois, leuks en goeds gebracht, maar heeft ook een aantal onverwachte – negatieve – gevolgen. Bijvoorbeeld dat online systemen – omdat het nu eenmaal systemen zijn – altijd beperkt zijn in de hoeveelheid informatie die ze kunnen opslaan en dat dat consequenties heeft.

Nu zijn er natuurlijk heel veel plaatsen – databases – waar informatie over (stukjes van) ons ligt opgeslagen en daar hebben de meeste mensen geen moeite mee. Maar er is geen database waar alles ligt opgeslagen. Waar – zeg maar – onze complete persoonlijkheid in één file past. Dat kan alleen in science fiction, het zou reuze eng zijn en is over het algemeen ook nergens voor nodig; voor de Belastingdienst is het niet van belang wat voor kleur ogen iemand heeft of dat het een extraverte belastingbetaler betreft; belastbaar inkomen en onkosten, het gaat om dat soort dingen, de rest is niet relevant. ‘Reductie’, heet dat en met een dergelijke reductie heeft niemand problemen. Het wordt echter een ander verhaal als we kijken naar sociale netwerksites.

Verder lezen »

Een positionering legt dergelijke kenmerken in een statement vast. Het gaat daarbij om eigenschappen die alles te maken hebben met de identiteit van de organisatie. Hoe beter je erin slaagt om in de communicatie met de arbeidsmarkt uit te dragen wie je werkelijk bent, hoe meer je imago als werkgever je identiteit zal weerspiegelen. Zorg er alleen wel voor dat die positionering onderscheidend, ‘verleidelijk’ en liefst enigszins verrassend is: do not state the obvious; state the unexpected.

Maar hoe komt zo’n positionering nou tot stand? We bekijken het aan de hand van een concreet voorbeeld.

Verder lezen »

In een poll vorige week heb ik jullie de vraag gesteld of het onderwerp employer branding nog leeft of dat we het onderwerp onder invloed van de online (sociale) media inmiddels ten grave hebben gedragen. De antwoorden op de poll bekijkend, is de meerderheid van de respondenten van mening dat employer branding ‘alive & kicking’ is, al is de vorm ervan wel veranderd. Een héle kleine minderheid denkt dat employer branding tegenwoordig minder belangrijk is.

Employer branding als een werkelijkheidsgetrouwe afspiegeling van je reputatie als werkgever is goud waard. Maar het moet meer zijn dan window dressing.

Verder lezen »

Onlangs ging het op dit blog over de aanbesteding van de nieuwe arbeidsmarktcampagne van de Rijksoverheid, onder het motto ‘Niet werken bij, maar werven vóór het Rijk’. Officieel moet dat inmiddels de Rijksoverheid zijn – met de komst van de Rijksoverheidsbrede huisstijl wordt er niet meer gesproken van ‘het Rijk’.

Ik weet niet of het goed of slecht is om een bekende en lekker bekkende naam als ‘Werken bij het Rijk’ af te schaffen, maar ik heb er vertrouwen in dat daarover afdoende gediscussieerd is (en mijn mening is sinds twee jaar sowieso irrelevant). Werken bij de Rijksoverheid dus. Verandert daardoor nog wat?

Verder lezen »

In You are not a gadget – met de ter zake doende ondertitel: A manifesto, ik ben dol op manifesten – bindt computertechneut en filosoof Jaron Lanier de strijd aan met het ontmenselijkende effect van moderne computertechnologie. Hij ontziet daarbij geen enkel heilig Internethuisje: Web 2.0, Facebook, Wikipedia, Twitter, de ‘wisdom of crowds’, cloud computing en al die andere ontwikkelingen waar we met z’n allen zo hard achteraan lopen, ze krijgen er allemaal van langs. En hij is niet de eerste de beste, want de uitvinder van de ‘virtual reality’.

Verder lezen »

‘Spelverruwing op de arbeidsmarkt’: zowel op de FD-site als op Personeelslog was er de afgelopen tijd aandacht voor. Het verschijnsel heeft betrekking op werkgevers die werknemers onder druk zetten om voor minder geld of in een ander dienstverband te werken of het feit dat in sommige sectoren hard gesneden is in het personeelsbestand. Tja, het is crisis, denk ik maar, dan gebeuren dit soort dingen; in m’n politiek-actieve tijd noemde ik dat ‘het lelijke kapitalistische smoel van werkgevers’ en dat was toentertijd – maar dat dacht je waarschijnlijk al – niet aardig bedoeld.

Bij zo’n beetje elke ontwikkeling denken we dat dingen fundamenteel en voor altijd zullen veranderen en vaak blijkt dat enige tijd later dan wel weer mee te vallen. Dat geldt vermoedelijk ook voor een flink aantal van de observaties in de genoemde artikelen, maar er is één ding waarvan ik me kan voorstellen dat het inderdaad iets blijvends is. Voorzitter Henk van der Kolk van de FNV zegt: ”Het heeft er alle schijn van dat de binding met de medewerkers losser is geworden”. Yes.

Verder lezen »

Gisteren vertelde ik jullie hier over het cadeau dat ik van het bureau kreeg voor m’n afscheid als campagnemanager van Werken bij het Rijk. Het was onderstaand meesterwerk in puzzelstijl. Als titel zette ik boven het artikel: Weggaan bij het Rijk.

Vandaag experimenteerde ik op dit blog met een vertaalprogramma (het is er intussen weer af, ik zag de meerwaarde niet echt voor een bedrijfje dat niet voor niets .nl in de naam heeft), maar het was geinig en het is baaie leuk om te zien hoe je teksten er in het Afrikaans uitzien.

Het programma gaat een beetje de mist in met uitdrukkingen, woordspelingen en gezegdes, wat natuurlijk voor de hand ligt, maar slaagde er wel in om met een zeer adequate Engelse vertaling van de naam van dit blog te komen. Al begrijp ik niet helemaal wat ze met m’n achternaam hebben gedaan.

Ik lag echter in een deuk toen ik de titel van het genoemde artikel in de Engelse vertaling zag, in combinatie met de afbeelding.

Yes, I’ve left the Empire. En nu maar hopen dat Darth Vader niet boos is en ‘the Empire doesn’t strike back’. Ik heb er niet zo’n behoefte aan om Wervingsvisie.nl te laten eindigen als Alderaan.

Het is inmiddels al ruim twee jaar geleden dat ik m’n dienstverband bij het Expertisecentrum Arbeidsmarktcommunicatie Rijk opzei. Of opzegde. Nou ja. Na 22 jaar. 22 jaar is een lange tijd en misschien daarom is het ook niet erg dat ik het traditionele afscheidscadeau van het bureau – Euro RSCG – gisteren ontving.

Het kon natuurlijk niets anders dan een puzzel zijn; maar deze puzzel was wel helemaal in de roos: niet veel mensen weten dat mijn halve vensterbank volstaat met Star Wars lego (van de jongens vanzelfsprekend, behalve de Millennium Falcon, die is van mij). Ik vind het cadeau enig. En de tekst… Die is helemaal to-the-point, al doet-ie wat af aan de propositie van het Rijk… Maar voor mij geldt: verder denken, het vak arbeidsmarktcommunicatie ‘verder brengen’, waar hopelijk dit blog van getuigt – dat wil ik.

Dus nogmaals: veel dank voor dit meesterwerk, dat een mooie plaats heeft gekregen aan de muur.

Sociale media zijn een veld vol voetangels en klemmen, lijkt wel. Op Conversation Agent verscheen tenminste onlangs een artikel met de veelzeggende titel: “7 Common Business Pitfalls that Impact Social Media Strategy”. Hm. Dat gaat in elk geval nog over de bedrijven die zo’n strategie hebben. En dat is in veel organisaties nog niet zo, blijkt uit (Amerikaans) onderzoek op Dutch Cowboys.

Meestal omdat men er geen geld voor heeft, of dat niet wil vrijmaken. Of geen idee heeft wat men ermee aanmoet. Het is trouwens maar de vraag of dat erg is. Niet iedereen is een early adopter en het kan zeer de moeite waard zijn om eerst eens rustig te kijken wat anderen doen (vooral wat ze fout doen). Maar goed, als er wél zo’n strategie is, kan er dus nog het nodige mis gaan. En zeven keer op basis van iets dat blijkbaar voor de hand ligt. Het is interessant om te bekijken of we uit dit artikel nog wat kunnen leren over recruitment met online sociale media.

Verder lezen »

Recruitment lijkt tegenwoordig maar één doelstelling te hebben: kandidaten scoren. En de online mogelijkheden -vacaturesites, online sociale netwerken, ‘behavorial targeting’, nichesites, zoekmachines, al dan niet gecombineerd met ‘augmented reality’, filmpjes, virals of wat voor aandachttrekkend iets ook – geven daar erg veel gelegenheid voor.

Alles wat ons werk makkelijker of beter maakt, is natuurlijk welkom. Maar in dit geval zie ik twee bij-effecten van deze ontwikkeling. Enerzijds weten sollicitanten niet altijd meer waar ze vacatures moeten zoeken – zie ook de discussie op InterimIntelligence, daarover wellicht een andere keer meer – en anderzijds de vakmatige afname van de aandacht voor datgene dat uiteindelijk de duurzame basis legt voor succesvolle wervingsacties: employer branding.

Verder lezen »

Intussen ben ik al weer twee weken aan het werk en heb het gevoel dat ik wel weer ben aangehaakt. Er staat een geweldige Werf& in de steigers, het schiet mooi op met het nieuwe ATS in Den Haag, het – voorlopig nog wel volgens vakantierooster, maar niettemin – blogritme is weer terug, fijn achter wat offertes aangebeld, wat nieuwe lijntjes uitgegooid – nog niet overal is de vakantie voorbij, blijkt – en een aantal leuke afspraken met leuke mensen over leuke dingen in de planning. Alsof er niets gebeurd is.

Dus leek het tijd om – zoals ik ook m’n klanten altijd aanraad – ‘s te kijken of er de afgelopen tijd nog wat over me gezegd was en zo ja, of er nog wat zou moeten worden rechtgezet. Je weet maar nooit, immers. Goed, Google d’rbij en kijken maar. Djeez…

Verder lezen »

In een eerder artikel heb ik het gehad over de vraag of de discussie over ‘flexibiliteit’ anno 2010 niet precies dezelfde is als de discussie over ‘employability’ in de jaren negentig: niet uit oprechte overtuiging dat de wereld veranderd is en dat we daar iets mee moeten, maar als een poging om kosten te beheersen. Ook op HRBase werd de vraag gesteld of we er niet een beetje eenzijdig naar kijken: volgens het artikel is de huidige insteek vooral flexibiliteit op het gebied van volume; niet op competenties. En ook hier wordt één belangrijke reden aangegeven: al die mensen zijn gewoon te duur.

Dat is nou precies waarom de discussie zo’n nare bijsmaak heeft en vooral tot wantrouwen leidt.

Verder lezen »

Een goed artikel vorige week op het weblog van Co-Unlimited over ‘HRM als ruggengraat van recruitment’. Recruitment begint steeds meer trekken van marketing te krijgen en raakt daardoor de voeling met de wortels in het HR-vak kwijt, is de strekking. Het is mooi dat hier steeds meer aandacht voor komt; zelf vind ik het ook een onderwerp waar we niet snel over uitgepraat moeten raken. Al was het alleen maar omdat een te grote nadruk op snelle marketingtechnieken uiteindelijk niet zal leiden tot duurzaam succes.

Als tegenhanger van sterk marketing-georiënteerde wervingstactieken heb ik daarom het begrip ‘slow recruitment’ bedacht. Maar ja, dingen werken natuurlijk altijd twee kanten op.

Verder lezen »

Op een nattige dag in Bataviastad ging ik machteloos voor de bijl voor onderstaand jasje, lamssuède, zachter en soepeler krijg je ‘t niet. Zo’n jasje dat je de hele dag wilt aaien.

Leren jasjes en ik zijn een onvermijdelijke, maar niet altijd praktische combinatie. Een vorig exemplaar – ook mooi zacht leer, ik meen geit – liep  op een ongelukkige, want zeer zichtbare plaats een vetvlek op. Binnen een dag. Dat was zelfs voor mij een record. Sindsdien doe ik ze uit als ik sta te koken.

Maar door het geshop in Lelystad moest ik de zondag besteden aan nuttige(r) zaken, zoals daar zijn het opruimen van een stapel tijdschriften van – niet gelogen – 87 cm, het aanvullen van na de vakantie in deplorabele staat verkerende voorraden en het zorgen voor iets te eten vanavond. In de supermarkt ging ik wéér voor de bijl, dit keer voor een zak kipkluifjes. Poes en ik hebben ons heerlijk tegoed gedaan. Voor mij geen punt, op de een of andere manier ben ik er in geslaagd om in drie weken Frankrijk nog af te vallen ook.

Voor poes is het echter een ander verhaal.

Drie weken alleen thuis zijn is best veel, zelfs voor een poes. Hoewel ze vaak de hort op is – via tuintjes en dakgoten kan ze de hele buurt onveilig maken – heeft ze de gewoonte ontwikkeld om tijdens onze afwezigheid bij de buren naar binnen te glippen en de bakjes van de poezen daar leeg te eten. Terwijl ze gewoon verzorgd wordt en eigen eten krijgt, hoor. Bij terugkeer heb ik altijd een paar weken nodig om haar weer op een gewicht te krijgen waarvan de dierenarts niet op zorgelijke toon zegt: “Er mag wel wat af”. Kipkluifjes zijn dan misschien niet zo’n heel goed idee. Maar een paar kleine stukjes mag best en we halen het wel weer in met minder brokjes vanavond. Hoe onbegrijpend en verwijtend ze me dan ook aankijkt.

Op nu.nl werd vandeweek bericht over een onderzoek waaruit blijkt dat kinderen van werkende moeders er beter vanaf komen dan die van niet-werkende moeders. Of in elk geval: deze kids worden voor eventuele negatieve gevolgen van hun uithuizige moeders op andere punten weer gecompenseerd. Hoera.

Dit is dan in tegenstelling tot eerder onderzoek, waaruit zou zijn gebleken dat kinderen van werkende moeders juist slechter af zijn, bijvoorbeeld omdat er minder tijd overblijft voor één-op-één-contact. In dit nieuwe onderzoek zijn meer factoren meegewogen, zoals ‘mentale gezondheid van de moeder’ of de kwaliteit van de kinderopvang (meer geld = betere opvang). Ik weet nooit zo goed wat ik met zulke dingen aanmoet.

Verder lezen »

Na drie weken Frankrijk – met heerlijk weer, heerlijk eten en héél veel zien – is het tijd om weer aan de slag te gaan. Ik moet zeggen, dat valt niet mee, maar het heeft ook wel wat. En hoewel ik zoals gewoonlijk al heimwee naar Frankrijk had vóórdat we op de terugreis bij de grens met België waren, heeft het begrip ‘balen’ de afgelopen weken een nieuwe dimensie gekregen.

Juli en augustus staan bekend als ‘hooimaand’ en ‘oogstmaand’. In Frankrijk weten ze daar wel raad mee. Waar ik ook keek, overal lagen de balen stro in het land. Wat een bijna mystieke ervaring was, gezien de afbeelding die ik vorig jaar koos als cover van mijn boek: balen stro in het Franse land… Ronde balen hebben een heel ander effect dan de suffe vierkante die je hier in Nederland tegenkomt. Gecombineerd met het glooiende landschap en indrukwekkende wolkenluchten, leveren deze balen namelijk je reinste kunstwerken op.

Maar hoewel ik dus de hele tijd in m’n eigen boek rondliep en daardoor nogal eens aan m’n werk herinnerd werd, is het een groot voordeel in deze economisch wat magerder tijden dat ik voor de volgende druk van het boek geen stockfoto’s meer hoef te gebruiken – we hebben persoonlijk tientallen plaatjes geschoten, zoals deze hierboven. En nee, de balen worden niet naar Afrika geëxporteerd als wc-papier voor olifanten…

Het is vandaag 2 augustus 2010, een datum die voor de meesten van jullie ongetwijfeld geen enkele betekenis heeft. En voor mij eigenlijk ook niet, ware het niet dat ik gisteren – 1 augustus 2010 – een feestje had mogen geven (dat heb ik niet gedaan, we kwamen net terug van vakantie en de was riep erg hard om aandacht).

Dat feestje zou betrekking hebben gehad op het volgende… Op 1 augustus 2007 schreef ik Wervingsvisie.nl in bij de Kamer van Koophandel en deze datum dient daarom als de officiële geboortedatum van m’n bedrijfje. Gisteren bestond ik dus drie jaar. Nou ja, ik besta natuurlijk al wel langer, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Best gaaf, dat het al drie jaar lukt. En voor iedereen die dit leest: ik klink virtueel met je en hoop je in de toekomst nog vaak tegen te komen! Voor een advies, borrel, workshop, lunch, project, kop koffie, presentatie, goed diner, training of gewoon, om samen iets moois te maken.

Op de volgende drie jaar!

De afgelopen weken hebben we ons zonder enige twijfel weer hevig tegoed kunnen doen aan al het heerlijks dat Frankrijk voortbrengt. Omdat ik iedereen wat lekkers gun, vinden jullie hier op deze zaterdag na mijn thuiskomst een paar recepten.

• Een kip-kerrie met kokos waar kinderen – in elk geval de mijne – gek op zijn.
• En als we dan toch met kokos bezig zijn: kokoskoekjes.
• De Marokkaanse stoofschotel die even tijd vraagt, maar het resultaat is er dan ook naar.

Het recept voor pepernoten zal ik jullie – wegens seizoensongepastheid – onthouden. Dat geldt ook voor alle blogs over de kinderen, de auto en de wederwaardigheden van de poes. Die nog steeds niet erg is afgevallen. Wat ik jullie niet wil onthouden is het verhaal over Barbara van Stein, beeldend kunstenaar en ZZP’er. Die prachtig en persoonlijk werk maakt. Kijk er naar!

En dan nu weer: business as usual.

Morgen is de vakantie weer voorbij. Dan strijkt deze Francofiel weer gewoon in Leiden neer (en is blij dat ze weer thuis is, om nog maar te zwijgen van de poes). Op deze laatste vakantiedag heb ik een aantal artikelen voor jullie verzameld over recruitment, arbeidsmarktcommunicatie, veranderingen ja of nee… Met als grootste gemene deler: de toekomst van het vak. Zijn we er klaar voor?

• Veranderingen – of niet?
• De uitdagingen voor recruitment.
• Het belang van branding voor duurzame resultaten.
• Moet recruitment ook duurzaam worden?
• En een overpeinzing over het vakgebied: is daar ook een crisis of niet?

Het is een mooi vak; misschien wel het mooiste dat er is. En het is een raar vak. Het is plat en tegelijk ook niet. Het is een fascinerende combinatie van HR, communicatie, organisatie, strategie en hard werken. En een vak waar ik erg aan verknocht ben.

Twitter is een onuitputtelijke bron van observaties, ideeën en commentaren. In elk geval voor mij als relatieve ‘newbie’ en ‘digital non-native’; ik merk dat ik – komt natuurlijk door m’n leeftijd en zo – wel leuk meedoe, maar ik ben niet zo ‘vergroeid’ als generaties na mij en kan me soms nog hevig verbazen. Daarom: een aantal berichten over Twitter.

• De wanhoop over volgers en niet-meer-volgers.
• De uitslag van een Twitterpoll (geen tussenstand).
• Aan welke tweeps heb je echt wat?
• Dat gaan we toch niet allemaal bewaren?!

Het blijft me fascineren. Overigens denk ik dat je je altijd moet blijven verbazen.

De uitspraak dat sociale media een fundamentele verandering inhouden voor de manier waarop we met elkaar communiceren, onderschrijf ik wel. Maar er zitten ook kanten aan die verder gaan dan alleen maar een lollige nieuwe manier van contact leggen en onderhouden. Onderstaande artikelen zijn daar een aantal voorbeelden van. Een meer ‘filosofische’ benadering van het verschijnsel.

• Maatschappelijke effecten van sociale media.
• De verwarring rond middelen en media.
• Moraal in sociale media.
• Heil en onheil op online netwerken.
• Gedragscodes ja of nee?
• De zorg rondom diepgang.

In elk geval stof om even over na te denken.

Het Nieuwe Werken – vroeger heette dat tijd- en plaatsonafhankelijk werken – is hot. Bedrijven proberen ermee te scoren, maar het gaat natuurlijk óók om een ‘vraag’ uit de markt van de werknemers. Bij deze laatste gaat het vooral om de vraag hoe er balans kan komen tussen werken en andere zaken – kinderen, hobby’s… Hieronder een aantal observaties rondom dat ‘nieuwe’ werken, de balans werk-privé en flexibiliteit.

• Wat kunnen kinderen leren van een thuisblijfmoeder (of -vader)?
• Toch nog even de vraag hoe je bij vergaande flexibiliteit nog enige controle kunt uitoefenen.
• Moeten bedrijven beloond worden die ‘gezinsvriendelijk’ zijn?
• Welke rol spelen die ZZP’ers nou precies?
• Waarom we ons geen zorgen hoeven te maken over afnemende betrokkenheid.

Dat er van alles zal gaan veranderen, lijkt me buiten kijf. Het is te hopen dat we daar met elkaar een goede manier in zullen vinden.

In de 22 jaar dat ik bij de overheid heb gewerkt, heb ik me een – laten we zeggen gefundeerde – mening kunnen vormen over arbeidsmarktcommunicatie en recruitment in de publieke sector. Deze sector gaat me nog steeds aan het hart, zeker als ik zie hoe lastig het is voor een overheidsinstantie om in de snel veranderende wereld een legitieme positie te blijven innemen. Daarom hieronder een aantal artikelen over dit onderwerp.

• Hoe kan de overheid meer zichzelf én aantrekkelijker worden?
• Externe inhuur als dreiging of kans.
• Vacaturestops, alsjeblieft niet!
• Hoe kan de overheid nadenken over taken en mensen?

En verder in een reeks van drie: observaties, ideeën en suggesties voor een nieuwe arbeidsmarktcampagne:

• Wat valt op aan de huidige campagne?
• Hoe zou het beter kunnen?
• Wat is de rol van online sociale media?

Want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan…

Naast het bepalen van je doelgroepen, is het vaststellen van de middelen die je wilt laten ontwikkelen en de media die je wilt inzetten nog vaak een hele lastige. Het medialandschap is eigenlijk totaal versplinterd geraakt de afgelopen jaren en uit onderzoek blijkt dat mensen bij hun oriëntatie op een baan of werkgever steeds meer (verschillende) middelen en media gebruiken. Welke zijn dat? En hoe kun je dat in het vat gieten? De volgende artikelen kunnen je bij deze keuzes op weg helpen.

• Welke middelen wil je gaan inzetten?
• De weg vinden in alle media.
• De lastige keuze voor online middelen.
• Ook hier: planmatig aanpakken.

Van een weloverwogen keuze hier kun je veel profijt hebben; niet alleen omdat je zo de beste kans hebt op een effectief en samenhangend mediaplan, maar ook omdat je zo weet wat je wilt en goed in staat zult zijn om aanbiedingen die je krijgt – en dat gebeurt, want er zijn veel aanbieders op de media-markt – te kunnen beoordelen.

Een arbeidsmarktstrategie rust op verschillende pijlers. Naast een beschrijving van je doelstellingen, fasering en organisatie vormen doelgroepen, doelgroepinformatie en het effectief en juist aanwenden daarvan een belangrijk onderdeel van je strategie. Het gaat om het verband tussen doelgroepen, middelen en media, en manieren om je doelgroepen te segmenteren en informatie te benutten. Dat is des te belangrijker omdat – o.a. door de opkomst van de online sociale media – doelgroepen op steeds meer verschillende plaatsen te vinden zijn en de verwachtingen rond communicatie en het toespitsen van informatie op persoonlijke behoeften steeds groter zijn geworden. In de volgende drie artikelen vind je daarover meer informatie.

• Een introductie op doelgroepen, middelen en media.
• Een manier om naar doelgroepen te kijken.
• Hoe kun je die doelgroepinformatie nu gebruiken?

Ik kan het belang van dit onderdeel van je arbeidsmarktstrategie niet genoeg benadrukken. Besteed er voldoende aandacht aan! De hierboven gegeven informatie is ook te downloaden als whitepaper.

De start van iedere arbeidsmarktstrategie is: nadenken over wat je wilt bereiken, waarom, wanneer en op welke manier. En je zult je moeten afvragen of je dat alleen af kunt, of dat je er hulp bij wilt inschakelen. Dat zijn nog niet zulke makkelijke  beslissingen, maar het is – zeker als je de komende jaren, als de arbeidsmarkt lastiger gaat worden – noodzaak dat je erover nadenkt. In de volgende vijf artikelen vind je informatie, tips en ideeën over zo’n aanpak. Deze onderdelen vormen de basis voor iedere strategie – of die nu bedoeld is om één, tien, honderd of duizend medewerkers te vinden!

• Kies een planmatige aanpak.
• Besteed voldoende aandacht aan alle onderdelen.
• Bedenk of je externe hulp nodig hebt en zo ja, welke.
• Kies deze partner zorgvuldig.
• En vergeet de interne samenwerking niet.

Als je aan deze onderwerpen voldoende aandacht besteedt, zit de basis in elk geval goed. Je kunt deze informatie ook downloaden in de vorm van whitepapers.

In midden-Nederland is-ie al een week oud: de vakantie. Deze week volgt het noorden en het zuiden moet dit jaar het langst wachten.

De komende tijd gaat dit blog over op een vakantierooster (nee, dat is iets anders dan een tropenrooster). De frequentie gaat omlaag naar drie berichten per week (op maandag, woensdag en vrijdag), maar dat betekent niet dat er niks te lezen valt, integendeel, er valt meer te lezen dan ooit. Voor de komende drie weken heb ik een aantal berichten voor jullie uitgezocht en ze onder de noemer ‘Uit de oude doos’ thematisch bij elkaar gezet. Berichten waarvan ik denk dat ze nog steeds de moeite waard zijn om te lezen. En waar ik jullie hopelijk een plezier mee doe!

Ik wens iedereen een hele fijne vakantie en veel leesplezier, hier op dit blog of in de zon, aan het strand, op een balkon of waar dan ook met een lekker of leerzaam boek!

Volgens het CBS werken in steeds meer gezinnen – 77% – vaders én moeders. Dat lijkt goed nieuws.

Het zou mooi zijn als het er niet meer zo toe wie op zondag dat spul hierboven snijdt. Maar er zitten toch addertjes onder het gras.

Verder lezen »

Zo nu en dan haal ik hier onze grote kleine vriend Seth Godin aan, die soms ongelooflijk uit z’n nek kletst en soms opeens iets zegt waarvan ik denk: jahaa. Dit keer een ‘jahaa-exemplaar’, over de vraag wat uiteindelijk beter werkt: je klanten dom houden of je klanten slim maken.

Mijn eigen filosofie is simpel: ik leer de klant om het zelf te doen: lekker je eigen campagne maken, met de hele organisatie erbij. Omdat ik denk dat dat uiteindelijk het beste, meest bestendige resultaat oplevert, maar ook omdat de keuze voor het empoweren van de klant uiteindelijk het beste werkt voor iedereen. En bovendien: “the inevitability of information spreading works in favor of those that bet on it”. De tijd dat je kennis voor jezelf kon houden, is wel voorbij.

Voor iedereen die zich met recruitment bezighoudt, zijn onderstaande advertenties zonder twijfel een bekend fenomeen.

Een vormgeving uit de jaren zeventig. Teksten zoals alleen Pier Ebbinge kon maken. Korte, opgeblazen zinnen. Staccato. Veel bijvoeglijke naamwoorden. Uniek. Maar wat zo leuk is: voor deze vaardigheid blijken nog meer toepassingen te zijn.

Verder lezen »

Don’t mess with your weblog. Ja, ik val maar even met de deur in huis. Want kent iemand de situatie dat je iets doet of uitprobeert, bij jezelf denkt: hé, het werkt niet, ik zet het even terug en dat vervolgens de hele zaak als een kaartenhuis in elkaar flikkert? Nee? Wees maar blij. Ik nu wel.

Het overkwam namelijk mijn arme weblog gisteren.

Verder lezen »

Tijdens TRUAmsterdam (23 en 24 juni) woonde ik een track bij over het onderwerp LinkedIn en daarbij kwam het gesprek op zeker moment op het volgende. Als je als corporate recruiter een online netwerk hebt opgebouwd met potentiële kandidaten en je gaat naar een andere werkgever, wat gebeurt er dan met dat netwerk?

En er ontspon zich een discussie die mij met enige verbazing vervulde.

Verder lezen »

Drie weken rij ik nu rond in de Fiat. Na bijna twee jaar Alfa opnieuw een Italiaan (maar dat wist ik van te voren; het zou natúúrlijk weer een Italiaan worden). Drie weken; da’s een mooi moment voor wat eerste indrukken.

Iedereen die vraagt of ‘de nieuwe auto’ me bevalt, krijgt hetzelfde antwoord: “Het is héél anders”. Ze zeggen dat je pas kunt autorijden als je ooit in een Alfa hebt gereden. Dat klopt, het is een bijzondere ervaring. Een Alfa maakt je soms razend, laat je bij voorkeur op het meest ongelegen moment in de steek, maar áls hij rijdt… Dan kan er niets tegenop. Je verveelt je geen moment. Al was het alleen maar omdat je bij een Alfa – veel meer dan bij andere auto’s – het idee hebt dat je echt met z’n tweeën aan het werk bent, in plaats van dat de auto rijdt en dat je voor de vorm nog een beetje aan het stuur mag draaien. Dat schept een band en op de een of andere manier gaat zo’n ding in je hart zitten.

Liefde

Aan de andere kant… De liefde voor een auto – zelfs voor een Alfa – is echt wel van het ene op het andere moment over als hij je zo dramatisch, onherroepelijk en onrepareerbaar in de steek laat. En het heeft ook wel wat om weer een stapje te stijgen op de auto-evolutieladder – zuinige motor, dualdrive, stabiliteitsprogramma’s die je aan en uit kunt zetten, een boordcomputer die wél de waarheid spreekt, gekoeld vakje, tafeltjes en een skiluik; alles deugt, geen onverklaarbare rammeltjes en piepjes, het is zeer comfortabel en praktisch, het ziet er weer eigenzinnig uit en ik ben echt blij met ‘m. Maar, maar…

Ik mis de Alfa dus niet. En ik mis de Alfa toch ook wel.

Een paar maanden heb ik het gedaan, advertenties op m’n blog. Om te kijken of ik het voor elkaar zou krijgen en om te zien wat er zou gebeuren. Wel, ik kan je vertellen dat, behalve wat vrienden en familie, niemand de moeite nam om de AdSense-tekstjes aan te klikken.

Regelmatig waren ze – door de verscheidenheid aan onderwerpen die je hier tegenkomt – way off. Of – voor een ondernemer natuurlijk killing - maakten ze reclame voor wat je ‘concurrenten’ zou mogen noemen. En ik ben wel altruïstisch ingesteld, maar er zijn grenzen. Het experiment is dan ook ten einde. Geen AdSense meer op dit blog.

Dus, voor iedereen die zich geërgerd heeft aan de advertentietjes: je kunt weer rustig lezen. En voor wie ze überhaupt nooit opgemerkt heeft: ze zaten ergens helemaal onderaan. En voor… Ach, lamaar!

Vorige week schreef ik hier over diversiteit, waarbij ik fijn mijn gram heb gespuid over de beperking van dit begrip tot ‘hoogopgeleide allochtonen’. Vandaag een andere knuppel in het hoenderhok: mannen en vrouwen. Het viel me al op dat ik bij het zoeken naar een plaatje bij dit bericht (zoekopdracht: werkende vrouw) veel afbeeldingen tegenkwam van vrouwen die onhandig aan het balanceren zijn met kinderen, laptops en dossiers, óf – bizar – van zwangere buiken (nee, niet de hele vrouw, alleen de buik).

Blijkbaar blijven we ook hierbij nog steeds hangen in stereotypen…

Verder lezen »

Twitter lijkt soms wel een beetje te stotteren. Nee, dat gaat niet over de keren dat ik de walvis zie of over de 800 tweets die eerst zoek waren en daarna toch weer opdoken (zodat ik me niet in wanhoop hoefde te wenden tot de Library of Congress – ik kan er nog steeds niet over uit dat ze al die zooi willen bewaren). In dit geval gaat het om iets dat ik vermoedelijk geheel en al mezelf aandoe en dat wordt geïllustreerd met onderstaande afbeelding. Drie verwijzingen naar exact hetzelfde bericht, precies onder elkaar.

Als ZZP’er moet je een beetje op de hoogte blijven, nietwaar? Dus volg je o.a. Twitteraars die regelmatig nuttige en zinvolle informatie over het net gooien, nietwaar? Naast al die leuke mensen, die soms ook nuttige en zinvolle informatie twitteren, maar die vooral leuk zijn, nietwaar?

Blijkbaar kan een mens ook overdrijven en het levert meteen de vraag op of ik m’n tijdlijn niet ‘s een beetje moet opschonen, om te voorkomen dat al deze dubbele of driedubbele berichten maar blijven langsploppen. Vraag is natuurlijk wel: wie gaat er dan uit? Eén van de drie, twee van de drie of alle drie? Want zo ongelooflijk boeiend vind ik – als genoemde ZZP’er – berichten over vakantiedagen nou ook weer niet. Zoals een vriendin ooit zei: “Het mooie van voor jezelf werken is dat je nooit hoeft te zeggen dat je ergens niet mee naar toe kunt omdat je verlofdagen op zijn”. Altijd vrij en altijd aan het werk…

Deze laatste week voordat de vakanties losbarsten beginnen we met het testen van jullie kennis met behulp van een quiz.

Het is de quiz die de SSR tijdens de traditionele jaarlijkse barbecue in Scheveningen gehouden heeft en waarbij de kennis van de aanwezigen op het gebied van arbeidsmarkt en recruitment werd getest. Bij deze gelegenheid was bij vraag 6 (van 20) iedereen af. Dat is geen best resultaat en ik daag je uit om het er beter vanaf brengen!



Wat weet jij van de arbeidsmarkt?

Hier zijn 15 vragen over het vakgebied, van werkloosheid tot sociale media. Na het insturen krijg je de goede antwoorden en je score. Onder degenen die alle vragen goed beantwoorden, verloot ik een exemplaar van mijn boek. De quiz staat open tot en met donderdag 1 juli en de uitslag wordt vrijdag 2 juli bekendgemaakt. Succes!

De quiz stond open tot 1 juli en de uitslag is 2 juli bekendgemaakt.

Het wordt een mooi weekend, reden om eropuit te gaan en waarom zou je niet een dagje naar Leiden komen? Zat te doen!

Er zijn een aantal leuke tentoonstellingen in de vele musea, bijvoorbeeld voor als het echt warm is:

• In het Rijksmuseum voor Oudheden (prachtig gelegen aan het Rapenburg) is de tentoonstelling MegaGrieken. In deze tentoonstelling kunnen kinderen kennismaken met de Griekse cultuur en de invloed daarvan op onze samenleving.
• In Naturalis, dat sowieso de moeite van een bezoek meer dan waard is, is momenteel een tentoonstelling over de vogeltrek. Sommige vogels leggen duizenden kilometers af…
• In museum Boerhaave is nog steeds de tentoonstelling NewtonMania te bezoeken: verbaas je over de aardse krachten, voel de versnelling en trotseer de zwaartekracht!

Voor wandelaars:

• De wandeling Langs Leidse Hofjes. Leiden barst van de hofjes en ze zijn geweldige rustpunten in de stad. Mooi meegenomen dat je ook nog het een en ander van de stad zelf meekrijgt.
• Als je dat bij voorkeur onder leiding van iemand doet, kun je ook een Stadwandeling boeken op zondag 27 juni.
• Wie liever de natuur in gaat, kan zich zondag 27 juni melden in Polderpark Cronesteyn, voor de excursie naar de moerastuin.

Er moet natuurlijk gegeten en gedronken worden.

• In de stad kan dat prima bij Scarlatti, met een heerlijk terras aan het water. Waar je prima kroketten kunt eten en eventueel in drie stappen bij Schuitjevaart bent voor een rondvaart in een open boot. Die op plaatsen komt waar de ‘grote’ rondvaartboten niet kunnen komen!
• Een mooi vervolg op de Cronesteyn-wandeling is het terras van Brasserie Cronesteyn, aan de Vliet, met uitzicht op alle langsvarende boten.

En als je dan ‘s avonds  nog een film zou willen zien, doe dat in Trianon in de Breestraat. Het pand waarin de bioscoop zich bevindt is één van de oudste gebouwen in Leiden en dateert uit de 15e eeuw. Het interieur is ontworpen door Jaap Gidding, die ook het Amsterdamse Tuschinskitheater ontworpen heeft. Het pand heeft nog veel historische kenmerken behouden.

Als daar niks bij zit…

Ehm… Dit bericht gaat wél over diversiteit… Maar ik wist niet zeker of een blog met ‘diversiteit’ in de titel nog wel gelezen wordt. Vandaar. Sorry daarvoor.

Diversiteit is jarenlang een hot item (geweest), al heb ik altijd moeite gehad met het feit dat het daarbij vooral ging om ‘hoogopgeleide allochtonen’. Als ik zelf een hoogopgeleide allochtoon was, zou het me in elk geval wel zo ongeveer de neus uitkomen, al die aandacht. En diversiteit is natuurlijk veel meer.

Verder lezen »

Drie dagen na de officiële start van de zomer is hij dan bijna aangebroken: de zomervakantie van 2010. Minder drukte, minder files, minder combistress, c.q. uit het lood hangende worklifebalance en minder – laten we het tenminste hopen – regen; het is geen verkeerd vooruitzicht. Voor velen is de zomer een periode van veel lezen; en voor diegenen voeg ik aan de leesvoerstapel nog iets toe: een bloemlezing.

Sinds november 2009 schrijf ik volgens het onvolprezen blogprincipe onder de naam wervingsvisies elke dag een artikel over het vak waar ik aan verknocht ben: arbeidsmarktcommunicatie. Artikelen met tips, handleidingen, beschrijvingen en verwijzingen; maar ook met observaties in verbazing, woede of verrukking. Met soms een praktische, soms een volstrekt onpraktische of met een filosofische inslag. Over alles dat me opvalt in de wonderlijke wereld van werken en werven.

De artikelen die ik zelf het aardigst vind, heb ik bij elkaar gebracht in drie rubrieken: werken, recruitment en sociale media. Dat zijn de drie grote onderwerpen waar arbeidsmarktcommunicatie de komende jaren om zal draaien. Je kunt het document hier downloaden.

Graag bied ik je als lezer van dit blog deze bloemlezing aan als een klein cadeautje voor de zomer.

Veel leesplezier en een fijne zomer gewenst,

Annemarie

Vandaag is de eerste dag van TRU Amsterdam. Een ‘unconference’ vol ‘organized chaos’, waarbij de hele dag over het vak gepraat kan worden in zogeheten ‘tracks’. Eén van de ‘tracks’ heeft als onderwerp Employer Branding; da’s mijn onderwerp voor woensdag en donderdag. Hierbij de inleiding die ik van plan ben te houden.

Employer branding… Het wordt een ondergeschoven kindje.

Verder lezen »

Woensdag 23 en donderdag 24 juni vindt er in Nederland een uniek evenement plaats: TRU Amsterdam.

TRU?!

TRU is een zogenaamde ‘unconference’. Het is een conferentie met twee spelregels: geen PowerPoint en geen presentaties. In plaats daarvan: discussie, uitwisseling en het vormen van meningen. De dagen zijn onderverdeeld in sessies, met zogeheten ‘tracks’; zo’n track duurt een uur of anderhalf uur, gaat over een bepaald onderwerp of thema en de vorm kan alle kanten op. Iedere track wordt geleid door een ‘track leader’; voor het onderwerp ‘Employer Branded’ mag ik dat zijn.

Onnodig te zeggen dat ik daar zeer naar uitkijk!

Benieuwd hoe zoiets eruit ziet? Bekijk hier de video van de conferentie van 22 november 2009 in Londen. Voor meer informatie over het event in Amsterdam, kun je hier kijken.

In het onderwijs, de zorg en de rechtspraak zijn vrouwen bezig om in de meerderheid te raken of zijn dat zelfs al geruime tijd. Eens in de zoveel tijd wordt daar weer wat aandacht aan besteed, zo ook in de Volkskrant, waarin afgelopen weekend een artikel verscheen over de ‘feminisering van de overheid’. Dat schijnt een probleem te zijn.

Als reden voor de dreigende scheve verhouding wordt aangevoerd dat het maken van carrière bij de overheid vooral betekenen: gaan managen. Managen heeft minder inhoud – blijkbaar – en leidt tot minder inhoudelijke uitdaging. Bovendien heeft ooit iemand ontdekt dat beroepen afnemen in status en beloning, zodra vrouwen ze gaan uitoefenen. En zodra een beroep in status is afgenomen, willen mannen het werk niet meer doen. Met andere woorden, een dubbele achterstand: er is geen bal aan en je kunt er niet mee voor de dag komen ook. Wat hopeloos.

Verder lezen »

Google Analytics is een rijke bron van interessante en soms verbazingwekkende informatie. Enigszins verslavend is het wel, je moet een beetje oppassen dat je al die tabelletjes niet voor de enige werkelijkheid gaat aanzien en soms is het slecht voor je zelfrespect: wat, 10% minder bezoekers dan gisteren? Wat is er fout gegaan? Ja, niks natuurlijk. Neuroot.

Zelf kijk ik in elk geval ook altijd eventjes waar mijn bezoekers nu precies vandaan komen. Daarvoor heeft GA een handig dingetje dat ‘Kaartoverlay’ heet. Je ziet de wereldkaart en sommige stukjes ervan zijn groen. Daar waren je bezoekers op het moment dat ze je verhaal lazen. Eronder een rijtje met landen. Dit was mijn rijtje van de afgelopen week.

Dat ik lezers heb in Nederland en België kan ik me heel goed voorstellen. Denemarken ook, want toevallig ken ik daar iemand en ik weet dat die Nederlands spreekt (en leest en schrijft en Twittert). Idem voor Frankrijk.

Maar Egypte, Canada en Rusland? Komen ze daar echt vandaan? Zijn dat lezers-op-vakantie? Of moderne kenniswerkers voor wie het niet uitmaakt waar ze zich fysiek bevinden, want werken kan immers overal? Of gewone Nederlandse lezers die via een naar-een-niet-zo-hele-lage-lonen-land-geoutsourcede proxy werken? Geen idee… Zo zie je dat Google Analytics soms net zo veel vragen oproept als het beantwoordt.

En verder ben ik ontzettend benieuwd waar ‘(not set)’ ligt. Ik hoop maar dat de zon er schijnt.

In A Whole New Mind – met als optimistische ondertitel: Why Right-Brainers Will Rule The Future – schetst Daniel Pink als eerste een aantal trends in de Westerse wereld. De eerste  gaat over de behoefte aan schoonheid, zingeving en verdieping. De tweede gaat over het uitbesteden van werkzaamheden aan lage-lonenlanden; routinematig werk zal steeds meer uitbesteed worden. De derde trend betreft de invloed van automatisering en internet, die ervoor zorgt dat veel denkwerk door computers wordt overgenomen en de overweldigende beschikbaarheid van informatie. ‘Abundance, Asia & Automation’, in Amerikaanse hapklare brokken.

Eigenlijk zijn we dus niet meer nodig. Wat blijft er dan nog over?

Verder lezen »