Online media: zeg maar dag tegen diepgang?

Nee, ik heet geen Beatrix. Koningin ben ik alleen in mijn eigen huis en op dit weblog (waar op eerste kerstdag wat minder belangstelling voor was dan voor de ‘echte’ koningin op het oude medium televisie). Maar ik heb wel een mening over online media, sociaal of anderszins. Niet dat ik me zorgen maak over kille menselijke relaties of de gevaren van al je informatie maar op internet gooien (hoewel: dit artikel is wel leerzaam) en het heeft ook niet echt met m’n leeftijd te maken, want ik denk dat ik met een website, een weblog, Google-alerts, een Twitteraccount, profielen op een handvol zorgvuldig gekozen communities en een up to date LinkedIn-profiel best leuk meedoe (op Hyves en Schoolbank heb ik mezelf al lang geleden digitaal omgebracht, wat overigens nog niet meevalt, want er blijkt na de digitale dood een lang afterlife te zijn). Nee, mij vallen de laatste tijd een aantal dingen op en één daarvan is: een onstuitbare stroom aan ontwikkelingen en gebrek aan samenhang en diepgang.

Gebrek aan samenhang en diepgang

Online media worden erg veel gebruikt als podium voor nieuwe ontwikkelingen en hypes. Sterker nog, ze zijn het podium én de voorstelling. Nou is er niks mis met nieuwe ontwikkelingen en weinig met hypes. Maar als ik bijvoorbeeld kijk wat er langskomt aan vindingen en ideeën op het gebied van recruitment (via blogs, artikelen, nieuwsbrieven en wat niet al), dan wordt 2010 het jaar van o.a.: mobiele communicatie, gaming (al dan niet ‘serious’), nichecommunicatie, ‘sociaal kapitaal’ via netwerken,  cross-social-media-integratie en augmented reality. Daarbij gaan we mindful webben op slow internet en blogs gaan in the backseat. Veel dingen gaan nu ‘een definitieve plek’ krijgen. De lijsten met vijf, zes, tien of nog meer ‘onontkoombare’ trends voor 2010 vliegen ons om de oren. Moet dat allemaal?! Hoe bepalen we wat echt belangrijk is en wat niet meer dan een oppervlakkig en allerinvidivueelst nieuwigheidje? 24% van de gebruikers van sociale media is volgens Forrester onder te brengen in de categorie Creators. De overige 76% heeft dus als taak om voor zichzelf te bepalen wat waardevol is en wat niet. Dat vind ik zelf al niet meevallen, laat staan als je tot een andere categorie behoort, zeg, Spectators, of Joiners.

Trendwatchers, voorspellers en early adaptors bij de vleet; maar veel, zo niet alles wordt gebracht met veel aplomb en overtuiging van het eigen gelijk. Binnen ieders eigen specialisme – en dat kan tegenwoordig heel klein zijn, dus er zijn veel potentiële specialisten – is iedereen immers koning(in). Dat maakt het voor veel mensen verdraaid lastig om te bepalen of de schrijver of voorspeller wel autoriteit heeft en krijgt alle informatie ongeveer hetzelfde gewicht op de schaal ‘waardevol’. Met een beetje pech krijg je vervolgens ook nog het gevoel dat je van alles aan het missen bent. Daar is dan binnenkort wel een content curator voor die ‘niche targeted compilations of content’ maakt, maar wie bepaalt of dat wel een goeie is?

Niks mis met nieuwe ontwikkelingen en hypes. Maar het heeft op dit moment wel veel weg van het vlot van de Medusa: het is een rommeltje aan boord, het heeft weinig diepgang en er wordt wanhopig uitgekeken naar redding.

Arbeidsmarktcommunicatie

In het vakgebied arbeidsmarktcommunicatie, waar momenteel allerlei ontwikkelingen sneller dan ooit worden opgepikt, komen we door achter hypes aan te hollen terecht in een wereld van (beloofde) snelle, maar oppervlakkige resultaten. De verleiding is ook groot! We gaan op Facebook, Hyves, Twitteren, we gaan onze site integreren met ik-weet-niet-wat. We nemen een app. We haken aan bij allerlei ideeën in de buitenwereld zonder ons gedegen af te vragen of dat bij de binnenwereld past. Ik kan me niet voorstellen dat dat op de lange termijn gaat werken. Als er geen samenhang is, als de vraag ‘waarom’ van tevoren niet afdoende beantwoord wordt, er geen gedachte, analyses, keuzes aan ten grondslag liggen en als er geen plan is op basis waarvan je keuzes maakt… Dan verliezen we de basis uit het oog en krijgen we niet wat we de komende jaren nodig hebben: duurzame en overdachte arbeidsmarktstrategieën.

Maar ik heet geen Beatrix.

Een gedachte over “Online media: zeg maar dag tegen diepgang?”

  1. Lieve Beatrix

    Het voelt soms als bij de I Phone. Iedereen heeft het alleen nog maar over de apps. Twitteren, navigatie en ik begreep van jou dat je zelfs je slaapgedrag kunt registeren door de I Phone in je bed te leggen. Dat je er ook mee kunt bellen lijkt een bijzaak. Terwijl dat toch vooral is wat mensen doen. Of zou bellen gaan verdwijnen?

    groet

    uw toegewijde lakei
    marion de vries
    The Reputational

Reacties zijn gesloten.