Gedragscodes? Ga toch weg!

Om een een of andere reden zie ik momenteel verschillende berichten (bijvoorbeeld deze op RecTec) voorbijkomen die gaan over privacy op het web. Een ook dit bericht op RecruitingRoundtable gaat erover hoe je presentatie online effecten kan hebben waar je je misschien niet altijd van bewust bent. Eerder haalde ik aan dat het veel mensen niet erg interesseert wat er allemaal online over hen te vinden is, maar blijkbaar begint het toch een item te worden. Niet zo gek wellicht, als je leest dat 85% van de werkgevers sollicitanten checkt op internet en dan niet alleen op hun ‘professionele’ profiel, maar ook op hun persoonlijke en verder ook gebruik maakt van online informatiemogelijkheden (al maken ze het niet allemaal zo bont als de tearoom die een medewerkster via een ontslagbrief op Facebook de laan uit stuurde).

En de roep om regels wordt sterker.

Het FD wijdde al een artikel aan het fenomeen dat de grens tussen ‘werk’ en ‘privé’ – ook op de werkvloer – aan het vervagen is als gevolg van het gebruik van online sociale media en vroeg zich af welke consequenties dat dan moet hebben:  moet er geen gedragscode komen? Nu hebben we in Nederland weliswaar de neiging om de dingen lang te laten aanslepen en dempen we de put pas als er geen kalf meer bij kan, maar in dit geval denk ik – om twee redenen – dat het allemaal wat overdreven is.

Vorige week interviewde ik twee studenten van de Hogeschool van Amsterdam, over hun ideeën rond arbeidsmarktcommunicatie en recruitment en de rol van sociale media daarin. Als representanten van de ‘Born Digital’-generatie kunnen ze zich niet voorstellen dat er geen computers en internet zijn – iets wat ik ook in hoge mate terugzie in m’n eigen kids, die bij vlagen niet achter het ding vandaan te slaan zijn, zodat ik tot allerlei ouderwetse opvoedkundige maatregelen moet overgaan als “Twee uur per dag” of “Drie missies en dan aan je huiswerk”. Maar tegelijkertijd hebben deze twee studenten een aantal uiterst integere standpunten over het gebruik van dergelijke middelen in hun beroepspraktijk. Alleen de professionele netwerken als het om sollicitanten gaat; Hyves en Facebook zijn voor hen ‘persoonlijk’ en dat geldt ook voor anderen.

Daarnaast is er nog zoiets als ‘aanpassen aan nieuwe technologie’. Iedere nieuwe ontwikkeling vraagt om een tijd van experimenteren, uitproberen en – inderdaad – over grenzen gaan. Maar dat er nu allemaal werkgevers zijn die zichzelf in de snoepwinkel wanen en uit alle bakjes aan het eten zijn, of dat medewerkers soms hun hele hebben en houden – inclusief klachten over de baas – op hun Hyves- of Facebookpagina gooien, wil niet zeggen dat we dringend gedragscodes nodig hebben. De praktijk vormt zichzelf en daar horen ook – in mijn opinie tijdloze – onuitgesproken, maar toch gehanteerde ‘gedragsregels’ bij die een al te grote inbreuk op de persoonlijke sfeer uiteindelijk tegengaan. We hebben met de telefoon leren omgaan, met e-mail en met alle andere verworvenheden van de moderne tijd en mogelijke uitwassen verdwijnen vanzelf. Big Brother is immers nooit populair geworden. En wie wil er nou werken bij een werkgever die je privacy niet respecteert?