Sommige dingen veranderen gewoon niet

We beginnen de week met een overpeinzing.

Een overpeinzing over de vraag of dingen veranderen. Recruitment bijvoorbeeld. Verandert dat? En wat verandert er nou echt bij? Kijk naar het proces: er ontstaat een vacature, die wordt op de een of andere manier bekend gemaakt in de buitenwereld, we gaan op zoek naar kandidaten, we kiezen de beste eruit en die nemen we aan. Dat is toch al weet ik hoe lang hoe het gaat? Nu zitten er in elk woord van deze beschrijving wel honderd mogelijke definities (is een vacature tijdelijk of vast, is de buitenwereld on- of offline, halen we een kandidaat uit een talent pool, wat verstaan we onder ‘de beste’, noem maar op), maar in essentie is dit zoals recruitment de afgelopen – zeg – dertig jaar heeft plaatsgevonden en waarin ik eigenlijk niet snel iets zie veranderen. Misschien kijk je tegen sommige dingen anders aan als je helemaal vooraan staat bij allerlei ontwikkelingen: als je de eerste twitteraar bent, of hele ingewikkelde gedachten kunt ontwikkelen over ‘branding’, of al jáááren een profiel hebt op Facebook of  alle weblogs over social media uit je hoofd kent. Dan kun je in elk geval denken dat er een heleboel nieuws is onder de zon.

Maar is dat ook zo?

Is het geen tunnelvisie? Dat je zo druk bezig bent met een klein stukje dat je het geheel uit het oog verliest? Door alle bomen vergeet dat er ook nog een bos is, zogezegd? Ik denk dat we erin geslaagd zijn om van het ‘vak’ recruitment – of het ‘vak’ arbeidsmarktcommunicatie – best een ingewikkeld geheel te maken. Maar wat we ook doen – superknappe campagnes maken, complexe multi-, cross- of wat dan ook voor mediaplannen in elkaar sleutelen, meten tot we er dood bij neervallen – het gaat uiteindelijk altijd maar om één ding: zit of staat daar achter dat bureau of aan dat bed of in die winkel of op welke werkplek dan ook straks iemand? Bij voorkeur degene die om allerlei redenen het meest geschikt is voor een bepaalde klus?

Als je er zo naar kijkt, is er dus eigenlijk maar weinig veranderd. En dat is heel geruststellend. Hoeveel verhalen we er ook omheen verzinnen, hoeveel verschillende middelen en media we inzetten, wat voor moeilijke of mooie woorden we ook gebruiken: bottom line is of je uiteindelijk die goeie kunt vinden. Goed om in het achterhoofd te houden als je weer eens een keuze moet maken of een beslissing moet nemen: helpt dit om die goeie te vinden? Ja? Nee?

En trouwens, ook vanuit de ‘kandidaat’ geldt dat er niet veel verandert: mensen willen in overgrote meerderheid nog steeds ‘een leuke baan, met een leuk salaris en leuke collega’s’. Toch nog houvast in onzekere tijden!