wervingsvisies

Het was een bijzondere week. Als gasthoofdredacteur van Werf& – en daarmee verantwoordelijk voor twee artikelen en een voorwoord, samen negeneenhalve pagina in het magazine – heb ik de afgelopen week veel gereisd, geregeld en georganiseerd, mensen gesproken en veel gezien, gelezen en bekeken. Daarbij kwamen het heden, het verleden én de toekomst langs. Eén artikel over de SJP en de naderende Magneten en één artikel waarin drie generaties AMC’ers hun visie op het vak en de ontwikkelingen geven.

25 jaar SJP

Voor de reportage over 25 jaar SJP had ik vorige week al een erg leuke ochtend doorgebracht bij de VEA/SJP, met het doorwerken van alle jaarboeken van de Magneten. Ik was er – ik beken – diep in m’n hart van uitgegaan dat ik het een en ander aan humoristisch prutswerk te zien zou krijgen, maar integendeel: ik was onder de indruk van de kwaliteit van het werk gedurende de afgelopen 25 jaar. Zat wel wat vreemd aan te kijken tegen de styling van eind jaren tachtig; de mannen met raar haar en de vrouwen met idioot brede schoudervullingen. Poweryups! Hm. Zo’n colbert had ik ook (hij hangt nog steeds in de kast en soms trek ik ‘m nog wel eens aan).

Ik kwam een aantal grappige dingen te weten: wat te denken van het feit dat de doelgroepjury in 1993 onder leiding stond van Hilbrand Nawijn, indertijd werkzaam op het Ministerie van Justitie? Doelgroep: allochtonen… Dat was de tijd dat je nog politiek correct kon zijn. Moest zijn. Whatever. In de eerste jaarboeken werden de creatieven met voor- en achternaam aangeduid en de klanten met hun initialen en titels… En wat me vooral opviel was de vooruitziende blik van veel voorzitters, die in hun voorwoord bij de jaarboeken vaak zaken aanstipten die in – soms veel – latere jaren volstrekt gemeengoed werden: employer branding, relatiemanagement, nieuwe media…

Verderop deze week had ik een interview met initiatiefnemer en allereerste SJP-voorzitter, Peter van Daalen. Leuke man en tjokvol verhalen, hoewel hij qua werkzaamheden – niet qua enthousiasme – intussen een totaal andere kant op is gegaan: maatkleding! Hoewel, een arbeidsmarktcampagne is ook een maatpak, zullen we maar zeggen. Tipje van de sluier: in 1985 was het maken van een personeelsadvertentie geen kwestie van schrijven, maar van overschrijven. Van de complete functiebeschrijving, welteverstaan. Daar werd erg over geklaagd, bijvoorbeeld door juryvoorzitter Wim Michels: “Ik heb wel eens het gevoel dat personeelsfunctionarissen nog in het oude stramien vastgeroest ziten en vinden dat ze álles moeten melden wat bij een bepaalde functie hoort. Hetgeen natuurlijk absolute onzin is. Een secretaresse weet heus wel wat er van haar verwacht wordt”. Eh, is er wel zoveel veranderd?

Tot slot een gesprek met de betrokkenen bij een campagne die een kans maakt op een Magneet voor Geïntegreerde campagnes 2009. Waarom deze campagne? Waarom deze aanpak? Wat is er goed aan? Belicht vanuit het standpunt van alle betrokkenen – klant, jurylid, bureau – gaf het een mooi inkijkje in het vak.

Drie generaties AMC’ers

Van een andere orde waren de gesprekken die ik voerde in het kader van een artikel over drie generaties AMC’ers. Hoe werd en wordt er tegen het vak aangekeken? Zijn de factoren die een strategie of campagne succesvol maken in de afgelopen jaren fundamenteel veranderd? Of zijn er alleen accenten verschoven? Van ‘grand old man’ tot aanstormend talent: er bleken meer overeenkomsten te zijn dan verschillen. Identiteit en positionering zijn belangrijker dan ooit; online sociale media hebben absoluut een plek in de moderne middelenmix, maar zijn niet zaligmakend; een groot budget is fijn, maar een klein budget mag je er nooit van weerhouden om het voorwerk grondig te doen – om vast een paar conclusies te melden.

Naast deze onderwerpen bevat Werf& nummer 9 onder het motto ‘Back to basic’ bijdragen over onderwerpen als: wat is arbeidsmarktcommunicatie en hoe ziet een personeelsprognose eruit? We geven je vrachten informatie, tips en trucs, hulp, voorbeelden en praktijkcases. Nou ja, een nummer dat je niet mag missen.