Work Life Balance en een bizar keurmerk

Blogs en kranten staan vol over work life balance. ‘WLB’ is de nieuwste trend in arbeidsvoorwaarden. Hoe dat kan? Iets bezitten dat schaars is, geeft status. Toen lease-auto’s nog maar mondjesmaat werden uitgedeeld, was een auto-van-de-zaak je-van-het. Toen laptops nog vreselijk duur waren, waren laptops een begerenswaardig goed om cadeau te krijgen bij een baan. En guess what? Het huidige schaarse goed is tijd. Voor al het werk, kinderen, familie, vrienden, hobby’s en vakanties komen we tijd tekort. Werkgevers zouden daar rekening mee moeten houden en steeds meer doen dat ook.

Maar dat is blijkbaar niet genoeg, want – in oktober werd het aangekondigd – er komt nu een keurmerk. Het Keurmerk voor Gezinsvriendelijke Bedrijven. Ik kan me geen voorstelling maken van de criteria waaraan een bedrijf moet voldoen om dit keurmerk te krijgen. Veiligheidshalve wordt de vraag hoe deze gezinsvriendelijkheid beoordeeld moet gaan worden dan ook maar overgelaten aan de markt.

Ik ben absoluut een voorstander van voldoende balans tussen werk en privé. En ik ben absoluut een tegenstander van 80-urige werkweken – voor wie dat niet wil. Maar we zijn er zelf bij! Er zijn in dit land massa’s wetten en regelingen die het mogelijk maken om individueel je werk en werktijden aan te passen aan je omstandigheden: zorgverlof, calamiteitenverlof, ouderschapsverlof, het recht op deeltijd, kinderopvang… Keus te over. Regel het. Onderhandel erover. En als dat niet werkt, kun je altijd nog voor jezelf beginnen en een freelancende thuisblijfmoeder of -vader worden.

Bijdragen

Ik vraag me af wat zo’n keurmerk gaat bijdragen. Zou het onwillige werkgevers stimuleren om ‘gezinsvriendelijker’ te worden? Gaan vaders nu opeens meer zorgen? Het is ieders persoonlijke verantwoordelijkheid om invulling aan zijn of haar leven te geven, met of zonder kinderen, met of zonder balans. Kwestie van keuzes maken. Of… hebben we hier te maken met een verdekt opgesteld staaltje christelijke gezinspolitiek? De site van het  ministerie meldt namelijk: “Een ouderpaar kiest natuurlijk wel zelf voor een verdeling van werk en zorg naar hun voorkeur”. De voorkeur van de minister kennen we. Wat hem betreft kunnen we niet genoeg ‘moedercontracten’ hebben. Kinderen gaan hem sowieso erg aan het hart, zo erg dat hij wel vaker doorslaat met merkwaardige ideeën. Zoals het Elektronisch Kinddossier, één van de weinige onderwerpen die in staat zijn om mij – na jaren – weer met een spandoek de straat op te krijgen. Maar dit terzijde.

Trouwens, waarom gaat de discussie alleen over het combineren van werk en zorg voor kinderen? Of komt er ook een keurmerk voor mantelzorg-, hobby-, vakantie- of je-hoeft-er-geen-reden-voor-te-hebben-als-je-minder-wilt-werken-vriendelijke bedrijven? Laten we wel wezen: werkgevers die geen oog hebben voor de tijdgeest – of het nu om leuke ‘gadgets’ gaat of om de wens meer evenwicht te brengen in al die activiteiten die een mensenleven tegenwoordig vullen – brengen zichzelf in een nadelige positie. Slimmerds houden er gewoon rekening mee, ook zonder keurmerk, en wie dat niet doet, tja. Die heeft straks het nakijken.

Ik denk dat ik in elk geval maar een eenmanszaak blijf. En hierbij verleen ik mijzelf het Keurmerk Gezinsvriendelijk Bedrijf.

2 gedachten over “Work Life Balance en een bizar keurmerk”

Reacties zijn gesloten.