Twitterkanalisering – maar rotzooi blijft drijven

Ik kan me soms ernstig verbazen over freaks die plotseling in mijn volgerslijst opduiken. Hoe komen ze bij mij terecht?! Toeval? Gaat het automatisch of zo? Is het een wanhopige roep om aandacht? Zit er wel echt iemand achter? Deze laatste vraag omdat er namelijk ook ‘lege’ accounts in omloop blijken te zijn. Hm, leeg. Dat zou ik in elk geval niet zeggen van onderstaande afbeelding, mijn laatst bijgekomen ‘follower’. Die heeft me echt niet uitgekozen om m’n leuke tweets en die spammerige typefouten geven me ook niet veel vertrouwen in de mate van realiteit van deze, eh, belangstellende.

Het kan haast niet anders of veel van de Twitter-accounts die duizenden of tienduizenden anderen volgen, vallen in de categorie ‘lege’ accounts. Twitterspam, verzamelen van gegevens. Maar ik zie ook ‘heavy users’ die geen leeg account zijn. Zouden die nou nooit het idee hebben dat ze terecht zijn gekomen in de Niagara-watervallen, waarbij je niet meer weet wat boven of onder is? Hoe kun je in hemelsnaam nog onderscheiden wat van belang is?

Gelukkig (?) wordt daar tegenwoordig onderzoek naar gedaan, bijvoorbeeld door PARC en MIT. Mensen hebben allerlei trucs om de informatiestroom te kanaliseren, variërend van lijsten tot het creëren van meerdere, zelfs tientallen accounts. Maar dan nog blijft het blijkbaar een klus om te bedenken wat je wel en niet zou moeten lezen. Want wat is nou belangrijk en wat niet? In het onderzoek worden drie kenmerken gegeven van een ‘relevante tweet’:

  • Topic relevance: Users particularly appreciated tweets relevant to their interests.
  • Tie strength: Users made sure to read tweets by strong ties and individuals of particular interest.
  • Serendipity: Some users followed accounts that were far from their usual social circles or interests, simply because the person’s tweets were interesting.

Maar weten wat een tweet relevant maakt, wil blijkbaar niet zeggen dat je de tweets die aan je criteria voldoen er gemakkelijk uithaalt. Daarom zijn deze inzichten ook vertaald naar de zoveelste Twitter-applicatie, die ergens in de zomer wordt verwacht. Een content curator voor Twitter. Zoiets. Bizar eigenlijk. Is het echt een probleem? Mijn eigen tactiek is simpel: het aantal tweets beperken door het aantal te volgen personen te beperken. Dat betekent: met enige regelmaat de lijst ‘opschonen’. Een beetje zoals met een uitpuilende boekenkast: er mag er alleen één bij als er ook één af gaat. Ook omdat ik – uit een soort ouderwetse hoffelijkheid of zoiets – iedere tweet wel enige aandacht wil geven. Tot nu toe werkt het. Maar ik ben benieuwd voor hoe lang.