wervingsvisies

Op nu.nl werd vandeweek bericht over een onderzoek waaruit blijkt dat kinderen van werkende moeders er beter vanaf komen dan die van niet-werkende moeders. Of in elk geval: deze kids worden voor eventuele negatieve gevolgen van hun uithuizige moeders op andere punten weer gecompenseerd. Hoera.

Dit is dan in tegenstelling tot eerder onderzoek, waaruit zou zijn gebleken dat kinderen van werkende moeders juist slechter af zijn, bijvoorbeeld omdat er minder tijd overblijft voor één-op-één-contact. In dit nieuwe onderzoek zijn meer factoren meegewogen, zoals ‘mentale gezondheid van de moeder’ of de kwaliteit van de kinderopvang (meer geld = betere opvang). Ik weet nooit zo goed wat ik met zulke dingen aanmoet.

Want wat maar weer blijkt, is dat het doen van dit soort onderzoek een hachelijke zaak is. Methodologisch vooral – welke variabelen neem je wel of niet mee? Welke variabelen zie je over het hoofd? Waar zien we verbanden die er misschien toch niet zijn of die door weer een andere – vooralsnog onbekende – variabele worden veroorzaakt? Een correlatie is nog steeds iets anders dan een causaal verband. Asfalt is zachter als er meer ijs wordt gegeten; maar we kunnen in de winter ijs eten tot we een ton wegen, het asfalt zal niet zachter worden. Voor beide verschijnselen is namelijk de hoge temperatuur verantwoordelijk.

Moeders weer

Maar wat me in dit soort onderzoeken gewoon regelrecht irriteert, is het feit dat het weer om moeders gaat. Zullen we daar nu eens mee ophouden?! Laten we eindelijk eens vaststellen dat werken normaal is, voor iedereen die daartoe in staat is, zowel vaders als moeders. Kinderen worden prima groot als ze worden verzorgd en opgevoed door een (kleine) kring van vertrouwde figuren – vaders, moeders, opa’s, oma’s, ooms, tantes, leid(st)ers op kinderdagverblijven, you name it – waarbij eigenlijk maar één ding telt, namelijk dat dat liefdevol gebeurt.

Dat dit soort onderzoek ‘groundbreaking’ wordt genoemd, vind ik een gotspe. Moeders kunnen gewoon niet in hun eentje verantwoordelijk zijn voor het welzijn van hun kinderen en moeten zich daarover dus ook niets laten aanpraten. Al in 1996 zei Hillary Clinton: “We have learned that to raise a happy, healthy and hopeful child, it takes a family, it takes teachers, it takes clergy, it takes business people, it takes community leaders, it takes those who protect our health and safety, it takes all of us.

Yes, it takes a village.”