Vanmorgen verscheen op P&Oactueel een bemoedigend bericht: HR begint eindelijk een beetje uit de tredmolen van bezuinigen te komen. In 2010 noemde 40% van de de HR-afdelingen het ”verhogen van de bijdrage van HR aan de organisatiestrategie” als belangrijkste doelstelling van 2010.

Nu weten jullie inmiddels wel dat ik van mening ben dat HR daarvoor nog wel een paar slagen te maken heeft, maar toch: het begint met ambitie, zoals een bekende bank ooit zei.

Het zou mooi zijn als één van die strategische bijdragen betrekking zou hebben op de vraag hoe organisaties zich nu gaan voorbereiden op de komende situatie op de arbeidsmarkt, want als deze voorspellingen op RecruitmentMatters een beetje kloppen, is er een trendje zichtbaar. Het aantal vacatures is sinds 2008 – het begin van de financiële crisis – natuurlijk dramatisch gedaald, maar de afgelopen periode zitten vooral de commerciële vacatures in de lift: sales, marketing. Nu is één van de voordelen van lang meelopen het herkennen van patronen. En even gravend in m’n geheugen, dit is er één en er is nog een andere: de verwachtingen van de uitzendbureaus. Als er meer personeel flexibel wordt ingehuurd en de verwachtingen zijn dat er meer verkocht kan gaan worden, waren dat in elk geval bij de voorgaande crises – ik heb er nu een stuk of drie meegemaakt – meestal de eerste tekenen dat er wat positiefs aan de hand was.

Grand Canyon

Als dat positieve trendje inderdaad de aankondiging is van een verandering-ten-goede, is het tijd om de mouwen op te stropen. Om serieus werk te gaan maken van je employer brand, je middelen en je organisatie. Iets wat je onze grote ‘corporates’ niet hoeft te vertellen; maar er is wel van oudsher een kloof – die intussen het formaat van de Grand Canyon heeft – tussen wat ik maar even ‘de kopgroep’ inclusief ‘het peloton’ noem en de rest. De kopgroep heeft z’n zaakjes op orde, investeert – ook in sociale media – en is er wel klaar voor. Het peloton heeft het allemaal drommels goed door en bereidt zich voor. Maar voor de rest – veelal bedrijven en organisaties met enkele tientallen tot een paar honderd medewerkers, het MKB en de kleinere publieke organisaties – dreigt de achterstand alleen groter te worden. Weinig geld, weinig capaciteit… En toch geconfronteerd worden straks met een afnemende arbeidsmarkt. Tegen hen zou ik zeggen: laat je niet weerhouden, denk niet dat een strategie voor de arbeidsmarkt alleen voor de grote jongens is of belachelijk veel geld kost; dat is helemaal niet zo. Ja, investeren kost geld, maar heus geen tonnen. En niks doen is geen optie meer.

Pin It

Gerelateerde berichten:

1. Bos? Ik zie alleen maar bomen
2. Het Ministerie van Toverkunst
3. Gaat er iets veranderen of niet?!
4. Survival of the extremes
5. Geloof jij er wat van?