Dure zorg

Voor een rapport over de arbeidsmarkt in de zorg verdiep ik me momenteel in deze sector. Er is – mag ik wel zeggen – een wereld opengegaan. Een wereld die bestaat uit honderden, duizenden organisaties die in dit land de zorg verlenen. En betalen. Maar ook uit onderzoeksbureaus, samenwerkingsverbanden, werkgeversverenigingen, regioclubs, bemiddelaars en wat al niet meer.

Niet zo gek dus dat ik in eerste instantie totaal de weg kwijt was bij het zoeken naar informatie.

Uiteindelijk heb ik wel gevonden wat ik zocht. En de onvolprezen iPad bevat nu een selectie van rapporten waar ik veel aan denk te hebben. Dat stuk is dus goed gekomen. Maar wat me – onaangenaam – trof, was die veelheid aan instanties. Die ongetwijfeld allemaal op hun eigen terrein, regio of in hun subsector zinvolle dingen doen. Maar waarom zo véél? Wat kost dat wel niet?

En het werd helemaal erg toen ik vanmorgen las dat er ook nog meer dan 300 lobbyclubs zijn. Van de zorgverzekeraars tot de ziekenhuizen en van de medisch specialisten tot de apothekers. Om nog maar te zwijgen van alle patiëntenclubs – voor iedere aandoening een aparte vereniging die aandacht en geld wil. Met elkaar geven ze elk jaar meer dan een miljard euro uit aan lobby-activiteiten. Dat zou allemaal nog tot daaraan toe zijn, ware het niet dat dit lobbyen voor het overgrote deel gebeurt met publiek geld. Eén miljard euro publiek geld op een totale zorgbegroting van 60 miljard euro in 2010. Eenzestigste deel van de zorgbegroting, ruim anderhalf procent, bijna 85 miljoen euro per maand, bijna drie miljoen euro per dag, 125.000 euro per uur. Aan lobby-activiteiten.

Voor 85 miljoen euro kun je elke maand 17.000 extra mensen aan het werk zetten. Achteneenhalf miljoen bossen bloemen kopen om instellingen op te fleuren. Of je kunt alle 500.000 Nederlandse zorgmedewerk(st)ers allemaal 425 euro extra geven. Elke maand weer. Op de een of andere manier lijkt dat mij een veel zinniger besteding van het geld.

5 gedachten over “Dure zorg”

  1. Hallo Petrouska,

    Ik zal niet veel kwaads zeggen over de regionale initiatieven om iets te doen aan het naderende tekort – het rapport waar ik het in het artikel over heb is voor één van die regionale verenigingen en het is zinnig dat er op deze manier onderzoek gedaan wordt. Waar ik vooral geschokt over was, was het feit dat er met publiek geld gelobbyd wordt. Die één miljard wordt dus niet aan het primaire proces besteed, maar aan belangenbehartiging. Dat geld kan in mijn ogen beter besteed worden aan verbetering van arbeidsvoorwaarden of professionalisering van de werving.

    Veel succes gewenst!

  2. Hallo Annemarie,
    Ik werk als Arbeidsmarktadviseur bij één van die regionale samenwerkingsverbanden voor de Zorg en welzijnsector. Ik kom zelf uit het Bedrijfsleven dus begrijp goed waar je tegenaan loopt. De overheid gelooft echter in een regionale aanpak van de arbeidsmarkt problematiek en stelt daarvoor middelen beschikbaar. Er worden zeer goede initiatieven uitgewerkt die zeker resultaat opleveren. Zorgorganisaties die mee werken aan deze initiatieven maken vaak veel minder gebruik van de bestaande commerciele en vaak dure wervingskanalen zoals een monsterboard. Het levert voor de instellingen dus ook geld op. Er is (er komt) een groot tekort aan zorgprofessionals ‘aan het bed’. Er moet dus geld besteed worden aan de beeldvorming van de Zorg zodat scholieren en studenten meer gaan kiezen voor de Zorg. De 16 regionale arbeidsmarktorganisaties werken inmiddels samen dus ik verwacht dat vanuit arbeidsmarktbenadering er zeker besparingen mogelijk zijn!
    Mvg, Petrouska van Loon, ZorgenWelzijnPlein en ZW Haaglanden

  3. “De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens”… Natuurlijk heeft iedereen het beste voor en zullen de bezuinigingen misschien enig normaliserend effect hebben, maar ik vraag me ook af wat deze wetenschap doet met degenen die het werk ‘aan de onderkant’ doen. Ik vind dit soort bedragen bizar en eerlijk gezegd onaanvaardbaar.

  4. hoi annemarie,

    aardig verzameld. het is inderdaad een oerwoud aan instellingen, stichtingen, projecten etc. Met allemaal goede bedoelingen en daarbinnen ook belangrijke samenwerkingsverbanden. Echter, met minder beleid en gepolder, meer doen en resultaat gericht, wordt het geld beter benut anderszijds bespaart. gevoelige kwestie, maar op dit punt kunnen ze nog veel leren. gelukkig helpen de bezuinigen juist om hier op te focussen, ofwel voor sommigen voor het eerst eigenlijk bewust geldspendering. de ontwikkelingen gaan de goede kant op, maar nog lange weg te gaan.
    grt laura

  5. Goed artikel Annemarie. vooral zo’n concrete rekensom maakt de idiotie helder. Hoe zorgen we ervoor dat niet alleen vakbroeders jouw artikel lezen? maar ook de zorgbroeders en zusters!

Reacties zijn gesloten.