Prinsessen en slavinnen

Vrouwen krijgen weer eens op hun lazer.

Ze werken niet, of – als ze wel werken – in elk geval te weinig. Ze vinden hun leventje wel best zo, paar kindjes, baantje, lekker voor jezelf omrommelen en ach, een beetje afhankelijk zijn is geen probleem.

De lezers hier kennen mijn mening hierover intussen wel. Ik vind het onbegrijpelijk dat mensen – mannen of vrouwen, maakt niet uit – niet gewoon voor zichzelf zouden willen kunnen zorgen. Zelf heb ik m’n hele leven gewerkt – ook toen ik nog een echtgenoot had die steady carrière aan het maken was. Dat deed ik zelf trouwens ook. Toen dat huwelijk eindigde, konden we van het ene op het andere moment een streep zetten en verklaren dat wij elkaar ‘over en weer niets meer verschuldigd waren’. Mijn financiële onafhankelijkheid betekende dat de bodem onder mijn bestaan niet wegsloeg. Genoeg geld om een huis te kopen, om prettig van te leven en zo nu en dan op vakantie, naar de film of uit eten te gaan, ik had nog een paar identiteiten over om mee verder te gaan toen die van ‘echtgenote’ afviel en – last but not least – het betekende een kameraadschappelijk einde. Geen oorlogen over geld en andere akelige afhankelijkheden. Wel zo prettig voor de kids.

Los van dergelijke praktische overwegingen ben ik het dus gewoon eens met Elma Drayer: “In een volwassen samenleving zou het vanzelfsprekend moeten zijn dat alle deelnemers (m/v) voor zichzelf zorgen – tenzij ze daartoe door ziekte of ouderdom beslist niet in staat zijn.” Een onderzoek van E-Quality toont ook aan: “Financiële afhankelijkheid maakt vrouwen kwetsbaar voor financiële tegenslagen en levensgebeurtenissen zoals een scheiding of werkloosheid”. En dat overkomt meer mensen (m/v, want er zijn tegenwoordig ook financieel afhankelijke mannen) dan ze zelf denken. Van prinses naar slavin… Er zit soms maar weinig tussen.

En Google’s keuze voor de advertenties naast dit artikel erover… Dat kan geen toeval zijn.

3 gedachten over “Prinsessen en slavinnen”

  1. @Mark ik denk dat er een verschil zit in een bewuste weloverwogen keuze om binnen een relatie de taken, al dan niet tijdelijk, anders te verdelen en “afhankelijk zijn”. In het eerste geval blijft meestal de thuiszitter niet stilzitten/staan maar blijft vakkennis en netwerk bijhouden om indien nodig direct weer aan de slag te kunnen.

  2. Er is wel een verschil tussen jarenlang thuiszitten, c.q. in een klein baantje blijven hangen (zeker als iemand een goede opleiding heeft) of je carrière tijdelijk (drie maanden? half jaar? jaar?) stilzetten en intussen iets doen wat je zichtbaarheid in stand houdt, c.q. je ontwikkeling kan stimuleren. Hoewel ik diep in m’n hart vind dat je zo’n ‘sabbatical’ dan van je eigen spaargeld zou moeten betalen…
    Zolang stellen stellen blijven, is er wellicht weinig aan de hand, los van principes. Maar dat is in ruim eenderde deel van de gevallen nu eenmaal niet zo.

  3. Boeiend onderwerp maar je gaat hier wel voorbij aan de mogelijkheid dat een (tijdelijke) financiele afhankelijkheid ook een bewuste keuze kan zijn, ongeacht of het mannen of vrouwen betreft.

    Zo heb ik er vorig jaar even over na zitten denken om mijn eigen carriere tijdelijk stil te zetten om daarbij dienend te zijn binnen de praktijk van mijn toenmalige relatie. Daarnaast wilde ik die tijd gebruiken om over juist dit onderwerp een boek te schrijven want ik ken ook een aantal mooie vormen waarbij de man er bewust voor heeft gekozen om hun vrouw of hun gezin te ondersteunen.

    De sieradenontwerpster Anneke Schat die oa de Televisierring altijd ontwerpt heeft een echtgenoot die ten koste van zijn eigen carriere er voor koos om te zorgen voor een infrastructuur waarbij zij zich volledig kon overgeven aan haar werk.

    In de research voor dat boek vond ik voldoende andere voorbeelden van stellen die dit perfect hadden geregeld.

Reacties zijn gesloten.