BSOD

Afgelopen week werd ik plotseling geconfronteerd met een mokkende puber. No big deal, dat doen pubers nu eenmaal, maar deze doet dat niet zo vaak, dus er was iets aan de hand. Na een aantal vraagpogingen van mijn kant over mogelijke oorzaken, kreeg ik een soort antwoord in de vorm van een vage, maar boze knik richting z’n – nog redelijk gloednieuwe – laptop.

“Is er iets met je laptop?” Nog een boze knik. “Wat is er dan?” Volgende boze knik en hé, tekst: “Kijk maar”. Het apparaat stond uit en nadat het eerst héél lang duurde voor hij überhaupt wilde opstarten, ging hij vervolgens over tot het blauwe-scherm-met-witte-letters dat de gemiddelde Windows-gebruiker liever niet wil zien. De laptop was getroffen door een ‘BSOD’, een blue screen of death. Daar wilde hij niet meer uit. Het apparaat was dood. Min of meer.

Als ex-ICT’er die qua kennisniveau enigszins in de jaren negentig is blijven steken, heb ik voor dit soort ongein Kemal. Die onder speeddial zit op de iPhone. En die al eerder een ware ridder is gebleken in het redden van jonkvrouwen die door computerdraken worden belaagd.

Crash

Ik had er nog wel uitgekregen op welk moment het probleem zich voordeed: “Eh, mam, het gebeurde nadat ik iets had gedownload”. Zou een of ander rogue bestandje een virus hebben kunnen achterlaten? Ondanks het gebruik van de virusscanner, wat ik er zo ongeveer heb ingeramd? “Tja”, zei Kemal. “Dan moeten we de harde schijf opnieuw installeren”. Uiteindelijk bleek het geen virus, maar een Windows-crash te zijn. Exacte oorzaak onbekend. En dus moet Windows opnieuw geïnstalleerd worden. Maar we hebben alle bestanden gered en maandag wordt het apparaat weer brandschoon en functionerend afgeleverd. Voorlopig moet ik het dus nog even bij m’n eigen laptop houden; de desktop is in gebruik…