Helletocht…

Over drie weken gaat de oudste op ‘winterkamp’. Alle derde klassen in bussen, op naar Drenthe. Slapen in tentjes en bovendien: twee dagmarsen van zo’n 25 kilometer. Nu is hij een enthousiast gamer, fietst weliswaar zonder mankeren het hele eind naar school en weer naar huis, maar zo’n eind lopen… Da’s iets héél anders. Trainen dus, al dan niet met behulp van het keurige trainingsschema op de website van de school. Vorige week liepen we twee keer vijf kilometer heen en terug naar de ene opa en oma, vandaag 15 kilometer naar de andere. Voor de zekerheid had ik mijn vader gevraagd of hij ons weer wilde terugbrengen, met de auto, welteverstaan. En standby wilde zijn voor eventuele bezemklussen onderweg. Dat wilde hij gelukkig wel.

En zo togen wij om twaalf uur op weg voor de 15 kilometer tussen Leiden en Zoetermeer. Een tocht van drie uur, exclusief pauzes, langs Zoeterwoude en Stompwijk. Sommige stukken van de route waren ongelooflijk saai, maar we kwamen ook langs pareltjes van het Groene Hart (niets aan veranderen, aan dat Groene Hart). We hebben de wereld van een heel andere kant gezien. En we hebben het Hellepad overleefd (wat vast niets met de hel te maken heeft, maar eerder met licht of ruimte of allebei).

Het is waar wat ze zeggen: de laatste loodjes wegen het zwaarst. Het laatste stuk heb ik de rugzak maar gedragen. Bij opa en oma aangekomen heeft hij geen woord gezegd. Weer thuisgekomen volgde hij zonder discussie het advies op om in bad te gaan. En hij heeft nu een echt idee van wat hem te wachten staat. En ik, ik verdom het om vanavond ook nog eten te maken. Ik stuur wel iemand naar de snackbar…