wervingsvisies

Volgens een persbericht van het UWV is meer dan zestig procent van de mensen bereid tot het doen van concessies als het gaat om het vinden van een nieuwe baan. Tegelijk meldt een artikel op HR-Praktijk dat bijna tweederde van de CEO’s het ‘zoeken naar schaars talent’ een topprioriteit vindt.

Zijn dat de naweeën van de crisis? Of is het de voorspelde paradox?

Eerst maar eens die wanhopige zoekers. “Ruim zes op de tien ondervraagden kijkt naar vacatures met een lager functieniveau. Bijna de helft van de ondervraagden is bereid minder uren te werken, als ze daarmee de kans op een baan kunnen vergroten. Voor bijna 40 procent geldt juist dat zij bereid zijn langer te werken. 44 procent van de mensen neemt minder gunstige secundaire arbeidsvoorwaarden op de koop toe en 30 procent van de respondenten is bereid om tegen een lager salaris te werken”. Dat klinkt nog niet echt naar een ‘werknemersmarkt’.

Ophouden met jammeren

En dan die CEO’s. Die maken zich ernstig zorgen over de vraag hoe ze ‘jong talent’ kunnen binnenhalen én binnenhouden. Want o, wat is die generatie Einstein toch trouweloos; voor je ‘t weet rennen ze naar de concurrent. Dus investeren we in ontwikkelprogramma’s, internationale mogelijkheden en piepen we niet als ze de halve dag op Hyves, Facebook of Twitter zitten – wie weet wat voor geweldige innovatieve ideeën ze daarbij opdoen, per slot. En als dat niet helpt, kunnen we altijd weer met geld gaan wapperen.

Mijn advies is: hou op. En kijk eens wat beter rond. De Nederlandse arbeidsmarkt bevat een enorm reservoir aan arbeidskrachten die tot nu toe zwaar genegeerd worden. Vrouwen (zelfs als het van die enge moeders zijn), allochtonen of ouderen. Wat je trouwens al bent rond je 45e. Het is misschien wel hip om je zo op de jonge generatie te storten, maar het gaat het probleem niet oplossen.

Nu is dit allemaal niet nieuw, integendeel. Maar ik verbaas me er toch over dat de kaarten worden gezet op één oplossing en dat over de andere opties vooral heel veel gepraat wordt; maar dat er zo droevig weinig mee wordt gedaan. Of verbaasd… Eigenlijk is het gewoon dom. En als het al een paradox is, dan toch een zelfveroorzaakte.