Block, block

Volgens P&Oactueel blokkeert 25% van de bedrijven het gebruik van Facebook of andere sociale-mediasites. Niet helemaal nieuw: een artikel in september 2010 op de site van het FD – voor niet-abonnees hier te lezen – citeert een advocaat die pleit voor beperking van het gebruik van sociale media op het werk. Vanzelfsprekend krijgt deze advocaat de wind – of liever: orkaan Katrina – van voren van de pleitbezorgers van het ongebreideld gebruik van deze media.

In het artikel op P&Oactueel vergelijkt ex-journalist Charles Huijskens – die zelf maar wat graag een graantje meepikt van de hype – het afsluiten van social-mediasites zelfs met het gedrag van dictators in het Midden-Oosten. Pardon?

Deze dictators hebben geprobeerd om tijdens de recente revoluties het gebruik van internet te blokkeren. En Huijskens zegt met droge ogen: “Werkgevers zouden zich moeten realiseren dat ze iets vergelijkbaars doen door zelf ook websites te verbieden”. ‘Iets vergelijkbaars’? Hoe haal je het in je hoofd?!

Loslippig

Fanatici hebben wel vaker de neiging om vooral de positieve kanten van de zaak te zien en glorieus blind te zijn voor de negatieve. Geen werkgever zal z’n werknemers het gebruik van sociale media in hun eigen tijd en over hun eigen beslommeringen verbieden. Zelfs niet als het over een revolutie gaat. Wat binnen werktijd gebeurt of over het bedrijf gaat, is echter een andere zaak. Een niet te onderschatten effect van sociale media is de onmiddellijke, wijde verspreiding van een boodschap. Eens gezegd blijft gezegd. Dat bedrijven terughoudend zijn, heeft dus niets te maken met vermeende dictatoriale eigenschappen, maar alles met het voorkomen van liability. Een loslippige medewerker kan beloften doen of verwachtingen wekken waar een organisatie niet aan kan voldoen. Of informatie naar buiten brengen die niet naar buiten mag – al dan niet onbewust. Zaken waar uiteindelijk het bedrijf verantwoordelijk voor wordt gesteld. Zolang deze media nog nieuw zijn en het lastig is om de grenzen te vinden tussen wat kan en wat niet kan, lijkt voorkomen me dan ook een stuk beter dan genezen.

Bovendien: dit soort netwerken kan een hoop tijd opslorpen die daardoor niet wordt besteed aan het ‘echte’ werk. Uren waarvoor wél betaald wordt. Verreweg de meeste medewerkers kunnen zich uitstekend vinden in afspraken als: geen privépost verzenden op kosten van het bedrijf, geen persoonlijke telefoongesprekken met het buitenland voeren met de werktelefoon of tijdens werktijd allerlei privézaken regelen, zoals je bruiloft of het boeken van een vakantie. Dat vinden we moreel onaanvaardbaar, misschien wel een vorm van diefstal en dat is het ook. Het verbaast me om te zien met hoeveel felheid en grote woorden de goeroe’s nu te hoop lopen tegen organisaties die de grenzen rustig willen verkennen en zo verstandig zijn om voorzichtig om te gaan met deze nieuwe netwerken.

Plek vinden

Het kan je werk zijn om op social-mediasites aanwezig te zijn; er zal geen werkgever zijn die het een recruiter onmogelijk maakt om tijdens werktijd een site als LinkedIn te bezoeken. Maar het bezoeken van Twitter, Facebook of Hyves heeft voor de gemiddelde medewerker zelden een bedrijfsmatig doel of een voor de organisatie toegevoegde waarde. Moet zo’n organisatie dan wel alle faciliteiten ter beschikking stellen, maar vervolgens maar afwachten of er iets goeds uit voortkomt of dat er schade ontstaat? Schade die overigens ook de medewerker zelf kan treffen, getuige de soms hilarische, maar trieste verzamelingen uitspraken die her en der te vinden zijn.

Of kunnen we maar beter maatregelen nemen tot het nieuwe er een beetje af is en het medium – net als de post, de telefoon of de mail – z’n plek heeft gevonden en het gebruik ervan binnen algemeen geaccepteerde grenzen is gekomen?

Een gedachte over “Block, block”

  1. Dit is een lastig onderwerp waar nog veel over geschreven zal worden. Ik kan me echter wel vinden in de uitspraak dat het nog al dictatoriaal overkomt als toegang rucksichloos wordt afgesneden. Net als bij een dictator, komt zo’n algemeen verbod vrijwel altijd voor uit angst en onbekendheid en niet vanuit gezond verstand.

    Nu social media een deel is geworden van het leven van alledag, is het voor elke organisatie belangrijk hier een plan voor op te stellen en te bezien welke regels er dienen te gelden. Een medewerker die een groot gevaarlijk apparaat bedient, zou niet vanaf z’n mobiel mogen twitteren en zo zijn er ook regels op te stellen over geheimhouding en gedrag. Het voordeel is dat je deze regels ook kan laten gelden na werktijd waar een ‘dictator’ daar geen controle heeft.

    Block, block, block zou dus vervangen moeten worden door Regulate & Monitor.

Reacties zijn gesloten.