HR laat zich de kaas van het brood eten

Onlangs liep ik tegen een rapport aan: Employer Branding; van neventaak naar strategische noodzaak. Daarin worden twee tegenstrijdige ontwikkelingen geconstateerd.

Ten eerste: de flexibilisering van arbeid zet door (verschillende contractvormen, arbeidsplaatsen en werktijden) waardoor er een nieuwe situatie ontstaat. Ten tweede: afdelingen communicatie zijn steeds vaker de eindverantwoordelijk voor arbeidsmarketing (bijna een verdubbeling t.o.v. 2009, van 8% naar 15%). Ik herken het wel. Maar ik weet niet of HR hier nou zo blij mee moet zijn.

‘Werving en selectie’ was van oudsher een typisch P&O-onderwerp. Toen de wereld van de communicatiemiddelen begon te versplinteren, greep communicatie de kans. En met de hernieuwde belangstelling voor employer branding, gaan er meer en meer stukjes richting de communicatiediscipline. Terwijl er juist van HR verwacht wordt dat er ingespeeld wordt op de genoemde flexibilisering en zij verantwoordelijk zijn voor het in goede banen leiden ervan.

Lastig

Het lijkt me heel lastig om wél verantwoordelijk te zijn voor de personeelsstromen in je organisatie, maar je niet of niet genoeg bezig te kunnen houden met de manier waarop daarover gecommuniceerd wordt in de buitenwereld. Of, niet te vergeten, met het onderhouden van relaties met potentiële medewerkers of flexkrachten.

Hoe zou dat komen? Ik denk dat er een paar redenen zijn. HR heeft nog te vaak de neiging om vooral naar binnen te kijken; de interne zaakjes op orde te brengen. Daarbij wordt de buitenwereld nog wel eens vergeten. Of alle interne beslommeringen – opleidingen, mobiliteit, inkrimpingen – slokken zoveel tijd op dat andere zaken in het gedrang komen. Dat lijkt me niet alleen jammer, maar ook niet handig.

Ik zou dus tegen HR willen zeggen: claim het verloren terrein terug. Zorg dat je de eindverantwoordelijkheid (terug)krijgt en houdt. En laat je de kaas niet nog een keer van het brood eten.