De identiteitscrisis van de recruiter

Recruiters kunnen van alles zijn: jager, visser of boer. Tenminste, die discussie komt met enige regelmaat langs. Daarbij gaat het om de vraag hoe zo’n recruiter werkt: door relaties te onderhouden of door ‘sourcing’, al dan niet online, van voorheen onbekende kandidaten of door in eigen bestanden te ‘vissen’.

Voor iedere situatie is er een eigen oplossing, denk ik nog steeds. Maar behalve de manier van werken, kan een recruiter volgens Recruiting Roundtable ook alles zijn tussen HR-medewerker, communicatiedeskundige, accountmanager en consultant. Gevolgd door de vraag: “Of heeft hij zijn eigen vak?”

Terecht zegt het artikel dat er “duizend meningen” zijn. Daar ben ik het helaas mee eens. Dat is namelijk de grootste makke van dit vak: dat er tevéél meningen zijn. Dat het helemaal geen ‘eigen vak’ is. Het is moeilijk om serieus genomen te worden als iedereen naar eigen believen ergens iets van kan vinden; dan zitten we meer op het niveau van een hobby.

Best of bad?

Het artikel zegt vervolgens dat er “daarom ook duizend best practices” zijn. Hm, ik zeggen: plus een heleboel ‘bad practices’. Variërend van vacatureteksten waar de honden geen brood van lusten tot bedrijfs- of fanpagina’s die al na korte tijd ten prooi vallen aan de vergetelheid. Met alle gevolgen van dien voor het employer brand.

Komt het nou door de economische fluctuaties dat ‘het vak’ op de een of andere manier niet echt lekker vaste grond onder de voeten krijgt? Of omdat veel ‘recruiters’ het vaak maar relatief kort volhouden en kennis dus de hele tijd weglekt? Slagen we er niet in om het belang ervan – ook als de arbeidsmarkt niet krap is – voor eens en voor al aan te tonen? Op HBO’s is het onderwerp doorgaans nog een bij HR ondergeschoven kindje; op universiteiten wordt er al helemaal nauwelijks aandacht aan besteed. Willen we – in navolging van bedrijfsprocessen als ICT of financiën – wel serieus genomen worden, dan lijkt mij dat de eerste stap moet zijn: de studenten. Het goed en gedegen onderwijzen van degenen die ‘het vak’ straks gaan uitoefenen. En hopelijk komt er dan ook een einde aan al die discussies over jager of boer, HR-medewerker of communicatieadviseur, strategisch of operationeel en kunnen recruiters of AMC-deskundigen gewoon recruiter of AMC-deskundige zijn.

4 gedachten over “De identiteitscrisis van de recruiter”

  1. Hi Jasper en Esther, dank voor jullie reacties. Ik denk (ook) dat er heel goed een curriculum samen te stellen valt en zal er hier nog wel aandacht aan besteden.

  2. Hoi Annemarie,

    Het recruitmentvak is inmiddels zo divers (geworden) en wordt zowel binnen Corporates als Agencys op zoveel verschillende manieren invulling gegeven dat ik me afvraag hoe ‘een opleiding’ er uit zou moeten komen te zien en wat dan daadwerkelijk de waarde van de theorie is. De vertaalslag naar de praktijk maakt de recruiter, de dynamiek waarin iemand komt te werken is relevant voor (mis)vorming van de professional. Dat er meer aandacht mag komen in lesprogramma’s? 100% eens, maar DE recruiter bestaat niet.

    Groet,
    Jasper de Weerdt
    Corporate Recruitment Achmea
    http://twitter.com/Jasper_deWeerdt

    1. @ Jasper;
      interessant perspectief. Maar een studie bereid je toch voor op meerdere mogelijkheden? Zo kunnen communicatiedeskundigen toch ook niet alleen maar voor reclamebureaus werken, maar ook corporate. dit is denk ik een ander specialisme. Zo zie ik het ook voor recruiters, ik heb zelf aan beide kanten gezeten en dat maakt mij als recruiter completer dan een eenzijdige ervaring van ofwel aan de bureaukant ofwel aan de corporatekant en dan zijn er ook nog diverse niveaus (denkend in termen van uitvoerend tot strategisch) waar ook verschillende taken en verantwoordelijkheden bijhoren.
      Dan zou een opleiding op HBO niveau een goede basis kunnen vormen.

      Groeten, Esther van de Geijn

  3. Hallo Annemarie,

    Goede stelling.
    Ik ben van mening dat erkenning van Recruitment als vak ook een eigen opleiding (lees: serieuze studie, geen cursus) verdient.
    Dat hierbij zowel HR- als communicatie-aspecten aan bod komen lijkt me logisch. Misschien ook wel een stuk psychologie. Maar zolang er geen eenduidige definitie van het vak is en de rollen van recruiter per bedrijf zo verschillend zijn, ben ik bang dat het een “allemansvak” blijft waarvan een ieder denkt verstand te hebben.

    Groeten, Esther van de Geijn

Reacties zijn gesloten.