De toekomst van AMC: 2 – de middelen en de media

Personeel werven was de afgelopen twintig jaar vooral een kwestie van ‘de juiste mensen binnenhengelen’ met behulp van een al dan niet mooie of goede campagne. Tegenwoordig is het resultaat steeds meer afhankelijk van de vraag of een organisatie in staat is om de juiste kandidaat te lokaliseren. En deze vervolgens – op een meer of minder ver in de toekomst liggend moment – een aanbod te doen dat past bij zijn of haar wensen en de behoefte van de organisatie.

Deze meer op relaties dan op ‘verkoop’ gestoelde aanpak gaat onvermijdelijk een einde maken aan de huidige reclamische aanpak van arbeidsmarktcommunicatie. En dat betekent ook dat er een einde komt aan de ‘traditionele’ middelenmix.

We moeten om te beginnen op een andere manier naar de begrippen boodschap, middel en medium kijken. Werd vroeger een vacature (boodschap) in een advertentie (middel) omgezet en in de krant (medium) gepubliceerd – of ergens anders, als er maar op gedrukt kon worden – tegenwoordig vallen boodschap, medium en middel samen. Want waar ligt de grens tussen ‘blog’ en ‘content’? Een blog is content.

Bovendien ontwikkelen zich bijna continu allerlei nieuwe middelen en media. Arbeidsmarktcommunicatie is – net als marketingcommunicatie – er meestal als de kippen bij om deze nieuwe media te omarmen. En regelmatig – denk maar aan Second Life – blijkt er na het eerste enthousiasme weinig méér over te blijven dan een restantje in de vorm van ‘in game advertising’. Of helemaal niks. Dat is niet erg: het is goed om met dit soort zaken te experimenteren en alle ‘nieuwe’ media – sociale netwerken voorop – weerspiegelen natuurlijk ook een bredere maatschappelijke ontwikkeling: die waarbij ‘binnen’ en ‘buiten’ niet meer zo strikt van elkaar gescheiden zijn en waar succes óók afhankelijk is van de vraag wie je allemaal kent. Wie in welk netwerk zit. En daarbij ontstaan steeds weer nieuwe manieren om met elkaar in contact te komen en te blijven.

Wat blijft over

De opkomst van nieuwe media gebeurt de laatste jaren in een razend hoog tempo. Waar radio bijna tachtig jaar nodig had om door televisie of internet naar de zijkant te worden gedrukt in de mix, wordt er van blogs al na amper vijftien jaar gezegd dat ze hun tijd gehad hebben en zet iedereen in op sociale netwerken. Waarvan de eerste – MySpace – intussen zo ongeveer ter ziele is. We zullen zien wat er uiteindelijk overleeft, maar eerlijk gezegd ben ik bang dat er heel veel gaat overblijven. Print zolang we blijven lezen van papier; televisie in al dan niet getargete vorm; zelfs radio. Niet in de vorm die we nu kennen en ook niet in de huidige verhouding; maar ze blijven, heus. En zolang ik nog briefjes zie hangen op winkeldeuren met ‘hulp gevraagd’ is zelfs de aloude ‘local marketplace’ voorlopig nog niet van het toneel verdwenen.