Zijn vacaturesites dood? Of niet? Of bijna?

Het einde van de vacaturesites is daar, betoogt Recruitment Matters. Ze hebben hun ziel verkocht als gevolg van hun onstilbare honger naar traffic en worden nu links en rechts ingehaald door de verticale zoekmachines. En ongetwijfeld ook door de sociale media, al staat dat er niet bij. Ze kwijnen gewoon weg.

Aan de overkant van de Atlantische Oceaan wordt juist betoogd dat de jobboards nog helemaal niet dood zijn, integendeel. “Job boards in 2010 took a big leap into second place, with almost a quarter of all external hires being sourced there.” Op de tweede plaats; de eerste plaats wordt ingenomen door referral. En met Talking Heads vragen wij ons dus af: “Am I right, am I wrong?”

Het verbaast me nogal eens hoe gemakkelijk we de hele tijd maar afscheid nemen van ‘oude’ middelen: print is dood, bannering is dood, carrièrebeurzen zijn dood en voor de vacaturesites is het blijkbaar een kwestie van tijd voordat ze ook dood zijn. Daar klopt niets van.

Inter, cross of hyper

Als je goed kijkt, verdwijnt er namelijk helemaal niets. Nou ja, bijna niets. Er komt wel van alles bij. En het is nog niet in een zo heel grijs verleden dat daarvoor de term ‘multimediaal’ werd uitgevonden. Of crossmediaal. Of voor mijn part hypermediaal. Feit is: de hoeveelheid media neemt toe en ze raken telkens in een nieuwe verhouding tot elkaar. Wat we daarbij voor ogen moeten houden, is dat geen enkel medium de boodschap nog in z’n eentje kan of zal dragen. Vacaturesites, recruitmentsites, online adverteren, sociale media, referrals, events, ja, zelfs printadvertenties kunnen allemaal fungeren als start-, midden- of eindpunt van een middelenstrategie en we zullen er gewoon steeds beter mee (moeten) leren goochelen.

De vacaturesites zijn dus niet dood en zullen dat voorlopig ook nog niet zijn. Alles gaat vooruit, maar we slepen meer met ons mee, dan dat we achterlaten. Wat dat betreft: “Time isn’t holding up, time isn’t after us; Same as it ever was, same as it ever was”.