wervingsvisies

De afslankingsoperatie bij de Rijksoverheid ligt op schema en tegelijkertijd is de doelstelling maar voor de helft gehaald. Van de geplande 12.800 banen zijn er maar 5.267 echt verdwenen.

Er kwamen namelijk ook ruim 6.000 banen bij. In onnavolgbaar jargon waren die nieuwe banen het gevolg van ‘intensiveringen’ – meer of ander werk als gevolg van nieuw of veranderd beleid – en dat telt niet mee. Het heeft iets van dweilen met de kraan open. En het is erg herkenbaar.

Ik heb ook jarenlang van dat soort redeneringen opgezet, sterker nog, ik was daar heel erg goed in. Vacaturestops die geen vacaturestop waren. Percentages die door slim optellen en aftrekken in de dubbele cijfers kwamen. Formuleringen waar iedereen wel iets uit kon halen en niemand boos om werd. Als het nodig is net langs de waarheid scheren. Maar dat is hier niet aan de orde; hier wordt van een hele mand appels botweg een mand peren gemaakt: het zijn wel banen, maar het zijn geen banen. Alsof er geen mensen zijn die die banen bezetten. Of er een salaris voor krijgen.

“Er zijn leugens, erge leugens en er is statistiek”, is een bekende uitdrukking. Het verhaal achter de statistiek komt zelden naar buiten, maar het blijkt nogal eens een kaleidoscopisch geheel te zijn. Dat is hier ook het geval. Die banen zijn wel verdwenen, maar in een andere vorm en een ander kleurtje gewoon weer teruggekeerd. Hou me ten goede, ik ben niet van de school die het liefst alle ambtenaren ziet verdwijnen, integendeel. Maar het zou prettig zijn als er gewoon wordt gezegd dat de operatie maar half is gelukt. En waarom. Want er is vast een goede reden voor.