Recruitment en de dagelijkse praktijk – de kloof groeit

Waar de Nederlandse online recruitmentwereld half september nog schitterde door afwezigheid op eDay 2011 – en op goede gronden – kreeg recruterend Nederland tijdens het Social Recruiting Event van 28 september een kijkje in de gedachtenwereld van één van de ‘goeroe’s’ op online recruitmentgebied, Kevin Wheeler.

Ik heb grote bewondering voor deze man. Als een onvermoeibare Diederik Stapel schrijft hij blog na blog, artikel na artikel, reist de hele wereld af met zijn ideeën en is de leidende figuur achter het Future of Talent Institute. Favoriete bezigheid: het voorspellen van trends. Zo ook op 28 september. Ik beken: ik was er dit keer niet bij. Maar via de onvolprezen live-blogs op RecruitmentMatters kreeg ik het verhaal alsnog mee. Ik las het en ik dacht: nee hè.

Ik vind dat er trendwatchers en voorspellers moeten zijn. Mensen die de grenzen van het voorstellingsvermogen opzoeken en hun lezers/luisteraars kunnen inspireren en van nieuwe energie voorzien. Veel van het betoog van Wheeler valt in die categorie, of is gewoon wel lekker maf om te horen (dat LinkedIn wordt opgegeten door Taleo – zou best kunnen, er gebeuren rare dingen soms). Maar sommige door hem genoemde zaken zijn al geen voorspelling meer, maar werkelijkheid en daar zitten zaken bij die me erg onrustig maken. Het screenen van kandidaten met behulp van sociale media bijvoorbeeld. Daar zijn tegenwoordig al bedrijven in ‘gespecialiseerd’. Brrr.

Wanhoop

Dat ze in Amerika – met het in de volksaard ingebakken vooruitgangsgeloof – voor recruitment zo’n beetje ieder nieuw online initiatief omarmen, hoe bizar ook, akkoord. Dat ze zichzelf en hun eigen ideetjes opblazen tot enorme proporties – be my guest. Dat we in Nederland iets voorzichtiger zijn, heel fijn. Maar wat zo jammer is, is dat de kloof steeds groter wordt. Niet alleen de kloof tussen Amerika en Nederland – die is van oudsher zo breed als de Atlantische Oceaan – maar die tussen theorie en werkelijkheid, tussen wat kan en wat dagelijks gebeurt.

De dagelijkse praktijk van de gemiddelde ‘recruiter’ (in veel gevallen een P&O-adviseur die het ‘erbij doet’) bestaat uit worstelingen met managers en vacatureteksten en verbijstering over de hoeveelheid middelen waaruit tegenwoordig gekozen moet worden. Moeten ingrijpen bij managers die in gesprekken irrelevante vragen stellen of op hun ‘buikgevoel’ afgaan. Deze invulling van het vak staat heel ver af van het vinden van kandidaten via crowd sourcing of op je gemak de features van wéér een nieuwe online social referral tool bestuderen.

Het is fascinerend om te zien wat er allemaal bedacht wordt. Het moet geweldig zijn om een ‘early adopter’ te zijn. Maar laten we reëel zijn: ook in dit geval geldt dat 68% behoort tot de ‘early & late majority’. En daar moet de wanhoop intussen aardig groot zijn.