wervingsvisies

Over arbeidsmarktcommunicatie en recruitment valt heel veel te zeggen en te schrijven en dat gebeurt ook. Door velen. In dat enorme veld frut ik met enige regelmaat óók nog een blog in elkaar over deze – en aanverwante – onderwerpen.

Sinds november 2009 verschijnen ze en dit, dit is de 500e. Wat vermoedelijk alleen voor mij iets is om even bij stil te staan. Het roept wel een vraag op: waar zijn die vorige 499 allemaal over gegaan?

Als ‘meestgebruikte tags’ iets is om op af te gaan, dan ging het vooral over arbeidsmarktcommunicatie, recruitment, strategie en werken in het algemeen. Sociale media en employer branding volgen op de voet. De poes en de jongens spelen een soort bijrol, vrouwen krijgen geregeld op hun lazer en dan is er nog de categorie Ploegen plus. Waar ik allerlei informatie verzamel als aanvulling op m’n boek Ploegen, zaaien en binnenhalen.

Vanzelfsprekend reflecteren al die artikelen mijn ideeën en visies op dit leuke en soms bizarre vak. Van het belang van een goede strategie, een goed inzicht in je doelgroepen, de noodzaak om voldoende aandacht te besteden aan ‘simpele’ zaken als vacatureteksten of personele capaciteit, tot tirades over wat ik her en der over het onderwerp tegenkom en regelmatig als grote flauwekul beschouw.

Miezerig

Het aantal lezers is na een miezerige start – klein beginnen – altijd blijven stijgen, zelfs nu de frequentie omlaag is gegaan naar twee blogs per week, in plaats van vijf. Voor degenen die al mijn verhalen lezen (lezen als: variërend van scannen tot bewaren) en al helemaal voor degenen die regelmatig de moeite nemen om ze via hun eigen netwerken verspreiden, is hier een oprecht en welgemeend dank.

En tja, ik schrijf ze voor jullie, al heb ik hetzelfde dat vermoedelijk iedere schrijver heeft en wat Multatuli treffend samenvatte als: “Ik wil gelezen worden. Ja, ik wil gelezen worden! Ik zal gelezen worden!”