Recruitmentbullshit

Wie met recruitment te maken krijgt, kijkt aan tegen een aantal… Laten we het vraagstukken noemen. Hoe presenteer ik mijn organisatie? Bij wie? Hoe kom ik er achter of m’n acties werken? Nu zijn er voor het oplossen van vraagstukken ruwweg twee manieren: met behulp van ‘algoritmiek’ – oplossingen zoeken met behulp van vaste regels, of met ‘heuristiek’ – het op een informele, intuïtieve of zelfs speculatieve manier ontwikkelen van oplossingen voor problemen.

Vaste regels zijn sinds de Industriële Revolutie onze favoriete manier geworden om zaken aan te pakken. En waar recruitment lange tijd een we-doen-maar-wat-en-zien-wel-hoe-het-afloopt-houding had, is daar het ‘wetenschappelijk’ denken intussen ook doorgedrongen. En niet altijd met succes.

Ik zie de laatste tijd steeds meer rookgordijnen ontstaan die oplossingen beloven, maar eigenlijk het zicht ontnemen op het werkelijke probleem. Deze rookgordijnen komen voor onder stoer klinkende namen als ‘Employer Brand Scan’ – waar organisaties worden teruggebracht tot eendimensionale ‘archetypes’ met KPI’s en ‘resonance scores’, wat dat ook mag zijn – of een ‘Recruitment Client Value Model’ – dat het eeuwige heil belooft met behulp van ‘a robust strategic decision framework’ op basis van de ‘business impact’. Waar gaat dit over?!

Geen exacte wetenschap

Recruitment is geen exacte wetenschap en ook broertje HR ‘metrics’ komt er keer op keer achter dat er vele stukjes weerbarstige werkelijkheid zijn die niet in een model passen. Dat heeft alles te maken met menselijk gedrag. Het gaat altijd anders dan je verwacht. Zelfs al haal je de oude, vertrouwde methode van het Behaviorisme weer van stal. Technologie en theorie zijn geen antwoord op de vragen die gesteld worden en veel HR-professionals hebben het probleem nog niet eens in kaart, laat staan dat ze weten waar de oplossing zit.

Ik ben erg voor goed organiseren, vastleggen en zinvol meten, maar overdrijven werkt niet en de zaak van klinkende, maar bij nadere beschouwing holle namen voorzien schept hooguit valse verwachtingen. Überhaupt denk ik dat iedereen die van mening is dat een overmaat aan technologie en methoden gebaseerd op managementprietpraat iets nuttigs kunnen bijdragen aan dit vakgebied, beter wat anders kan gaan doen. Stop dus met pretenderen, neem de ervaring, de kennis, het gevoel en de experimenteerkracht van mensen als uitgangspunt en laat je geen oor aannaaien door half-gevalideerde theorieën. Hoe dikker de woorden, hoe dunner de inhoud.

Ik pleit voor de heuristiek. Omdat het de onvoorspelbare menselijke ervaringen en relaties zijn die dit vak relevant maken. De rest is bullshit.