Recruitment trekt een grote broek aan

We blijven voorspellen en vooruitblikken. Zelfs al is het nog lang geen december. Ook dit artikel op Recruitment Matters – eveneens verschenen in het jubileumboek over tien jaar Recruiters United – doet een voorspelling, in dit geval met een beschrijving van de rol van recruitment in 2020.

De conclusies zijn te verdelen in ‘De rol van recruitment’ en ‘De werkwijze van recruitment’. Er worden een aantal onderwerpen besproken die goed voorstelbaar zijn. Bijvoorbeeld dat slim gebruik van technologie een concurrentievoordeel kan opleveren, dat er meer dynamiek zal ontstaan in de in- en uitstroombewegingen en dat talentpools en referral een steeds grotere rol zullen krijgen. Maar er zaten ook wat voorspellingen bij die me met verbazing vervulden.

Kijkend naar de werkwijze van recruitment, dan wordt het managen van een grote(re) diversiteit aan instroombronnen – in een soms globale context – de grote uitdaging: het wordt een dans met vast en flexibel personeel, met structureel en incidenteel werk. Ik kan me vinden in de recruiter in de rol van communitymanager – desnoods ook voor huidige medewerkers, al denk ik dat die rol vooral bij managers moet liggen – en juich het toe als recruitment erin slaagt om zo accountable te worden dat ze hun toegevoegde waarde boven alle twijfel verheven kunnen aantonen.

Wishful thinking

Maar ik begin een beetje te hikken – van schrik of van het lachen – bij voorspellingen dat recruiters zullen gaan fungeren als “poortwachters om de cultuurwaarden van de organisatie te bewaken” of waarbij recruitment wordt opgevoerd als ‘strategisch businesspartner’. HR slaagt er al jaren niet echt in om als ‘strategisch businesspartner’ aan tafel terecht te komen. Waarom zou het recruitment – dat daar een onderdeel van is – dan wel lukken? Het smijten met Engelse termen als ‘businessimpact’ of ‘jobfit’ is daarvoor echt niet genoeg. Iets wordt bovendien niet belangrijk als je er het woord ‘management’ achter zet en het vervolgens claimt; ‘instroommanagement’ klinkt mooi, maar we hebben het natuurlijk over een zeer breed terrein en het is geen taak van recruitment – in elk geval niet van recruitment alleen. Het lijkt me dus vooral een staaltje wishful thinking.

Het is maar de vraag of er in de toekomst meer van recruitment gevraagd gaat worden dan gewoon blijven doen waar recruitment goed in is: het lokaliseren van geschikte kandidaten en zorgen voor een match. Die klus lijkt me onder de beschreven omstandigheden al genoeg uitdaging.

Voor de rest is die broek gewoon te groot.

Een gedachte over “Recruitment trekt een grote broek aan”

  1. Hoi Annemarie,

    Altijd mooi als men kritisch naar mijn postings kijkt. Wil je graag uitnodigen jouw kritiek op recruitmentmatters te posten zodat we de discussie voor een wat breder publiek kunnen voeren. Ik kijk er naar uit.

    Groet,

    Sandor

Reacties zijn gesloten.