Generatie Einstein schiet te hulp

Als ‘adviseur op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie en personeelswerving’ ben ik verplicht om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen. Ook vind ik dat ik gebruik moet maken van moderne technologie, zoals daar zijn tablets en smartphones. Dat doe ik doorgaans met veel plezier, totdat een apparaat een storing vertoont. Dan vind ik ‘m niet leuk meer. Dingen moeten het gewoon doen en bovendien ben ik bij storingen volstrekt hulpeloos. Daar houd ik absoluut niet van.

Gisteren was ik boos op de iPhone – hij zoomde opeens in, what the heck en wilde er niet meer mee stoppen. Ik had ‘m daartegen om te beginnen een paar klappen verkocht (vaak doen apparaten het dan weer), maar het hief het probleem dit keer niet op. Ik was al op internet aan het zoeken waar ik het goedkoopst een nieuwe iPhone kon krijgen, toen één van de twee whizzkids in huis zei: “Laat mij ’s kijken”.

Let wel, het betreft m’n oudste, 15 jaar en een fanatieke Android-aanhanger. Hij weet zich daarmee onderscheidend te positioneren tegenover de rest van de familie, inclusief oma en broer, die helemaal aan de Apple is. En meestal is hij er razend handig mee, hoewel hij nog niet zo lang geleden z’n eigen dure Xperia Play probeerde te jailbreaken (of hoe dat bij Android ook maar heet), met als gevolg een garantieloze reparatie ter hoogte van een bizar bedrag (door zijn ouders opgebracht, we zijn inderdaad niet wijs) en nu een verbod heeft op het aanbrengen van welke modificatie dan ook. Hij zegt: “Overklokken” en ik roep: “Laat ik het niet merken!” Hij neust rond op een website met het woord ‘ROM’ erin en mijn reactie is: “Wegwezen!” Erg gerust was ik er dus niet op om hem mijn probleem toe te vertrouwen, maar ja. Wie moest het anders oplossen? En inderdaad, onnavolgbaar navigerend met drie vingers wist hij de – mij onbekende – zoomfunctie uit te zetten en het scherm keerde terug naar normale proporties. Pfff.

Maar het apparaat had deze dag nóg een verrassing in petto. Zo werd ik gebeld, nam op (pardon, drukte op, pardon, ‘touchte’ Antwoord) en hoorde vervolgens niets. Niets! Tenminste, niet door de speaker. De luidspreker deed het wel en de oordopjes ook. Wanhopig wendde ik me weer tot de oudste: “Heb jij een idee hoe we dit nu weer kunnen oplossen?” En – zoals generatie Einstein betaamt – hij begon direct te zoeken. Op internet. Hij kwam erachter dat het geen uniek probleem is en dat mijn wanhoop nog bleekjes afstak tegen die van de gemiddelde forumbezoeker. Hij was snel achter het probleem. Vuil in de jack, waardoor het ding denkt dat de oordopjes er in zitten, ook als dat niet het geval is. Gelukkig staat internet ook vol met oplossingen, sterker nog, er is zelfs een – humoristische – gefilmde handleiding van ‘wat te doen’. Dat hielp. Ik kon ‘m weer gewoon tegen m’n oor houden en een gesprek voeren. Pfff.

Generatie Einstein. Voor al uw fixes.