Somebody’s watching me!

De afgelopen week onstond er ophef over de 35 camera’s waarmee het VU Medisch Centrum de gebeurtenissen op de Spoedeisende Hulp vastlegde. Mensen werden gefilmd en – vaak pas achteraf – gevraagd of ze bezwaar hadden tegen uitzending. Beetje raar om dat te vragen op een moment dat je hoofd naar héél veel staat,  behalve naar rustig nadenken of je wel met je snufferd op tv wilt. Harde woorden door ‘ethici’ van concurrerende ziekenhuizen (die zich misschien ook voor hun kop sloegen dat ze zelf niet op het idee zijn gekomen?), klachten en vooral een heleboel publiciteit. Over het overschrijden van misschien wel de finale grens. Ik ben blij dat de uitzendingen niet meer doorgaan, maar ik denk dat er door de hele toestand toch een verschuivinkje is opgetreden en dat we rustig kunnen afwachten tot het uiterst private leven-of-dood-moment op zo’n SEH – of iets dat er erg op lijkt – alsnog en zonder al te veel maatschappelijk gedoe ten prooi valt aan de ongevraagde privacyschending waarmee ons openbare leven inmiddels doordrenkt is. Niet in het minst omdat de eerste aflevering er gauw tussendoor werd gewurmd; met  het doorzichtige argument dat we dan zelf kunnen zien hoe ‘zorgvuldig’ e.e.a. gegaan is. Neuh… de stap is gezet.

Dertig jaar

“Why do I always feel like I’m in the twilight zone”, vroeg Rockwell (voor de jonkies: de zoon van de oprichter van Motown) zich al af in het nummer ‘Somebody’s watching me’ uit 1984 (met Michael Jackson in het achtergrondkoor). Het wordt inderdaad allemaal erg schemerig: veiligheidscamera’s houden ons doen en laten bij op straat; we gooien ons hele hebben en houden op sociale netwerken of geven onze informatie aan websites (en schreeuwen moord en brand als een Baby Dump geheel in lijn met hun propositie de boel op straat laat vallen); onze gegevens worden door diverse overheidsinstanties onnavolgbaar vastgelegd en aan elkaar gekoppeld. Het is dus best begrijpelijk dat het VUmc de zaak verkeerd inschatte en het geen probleem vond om mensen in een kwetsbare positie te benaderen voor iets dat vooral dienstbaar is aan de eigen PR en de winstmarges van een hypercommerciële productiemaatschappij – de fatsoensgrens is toch al gepasseerd.

Wel leuk

Het liedje is trouwens wel heel leuk. Vrolijk. Ik luister er regelmatig naar in de auto, maar hoop dat de volgende zin niet net zo profetisch blijkt te zijn als een heleboel andere die je kunt horen als je het nummer beluistert: “Can the people on TV see me or am I just paranoid”?