wervingsvisies

Veel organisaties vinden hun eigen medewerkers lelijk. Dat is de conclusie die Fistful of Talent trekt bij de observatie dat er op veel HR- en recruitmentsites gebruik wordt gemaakt van stockfotomateriaal in plaats van foto’s van eigen mensen. Dat is zo. Sterker nog, als je er op let, gaat het telkens ook nog om dezelfde koppen. Er zijn aardbewoners die het tot Bekende Persoonlijkheid hebben geschopt, alleen maar omdat hun foto overal opduikt.

Vooral HR en recruitment lusten er dus wel pap van. Blijkbaar is het nodig om er bij de bezoekers in te slaan dat het people’s business is. Dat het om ‘menselijke bedrijven’ gaat. Maar dat idee krijgt op zeker moment vooral iets lachwekkends, als je voor de zoveelste keer dezelfde foto’s van dezelfde people tegenkomt, met een beetje pech ook nog in de nieuwste, epilepsie-opwekkende must have op webdesign-gebied, de slideshow header. Op KnowHR staat een mooie verzameling van misbruikte stockfoto’s, waarbij dit exemplaar de kroon spant, niet in het minst om het hilarische commentaar. Maar ook in Nederland kunnen we er wat van.

Gaan ze in het buitenland en masse plat voor plaatjes van veel te mooie of veel te blije of – nog erger – veel te mooie én veel te blije mensen, hier lijken we een voorkeur te hebben voor een vorm van symboliek die het niveau van de gemiddelde scheurkalender niet overstijgt. Hieronder de meest voorkomende, meest misbruikte en meest irritante voorbeelden, in de mag-dit-alsjeblieft-weg-top-5.

De goudvis die uit de kom springt

De springende goudvis is de universele verbeelding van ‘iemand die naar een andere baan gaat’. Tenminste, als ik mag afgaan op het aantal malen dat deze foto gebruikt wordt in een recruitmentcontext. Vanuit het idee dat het gras bij de buren groener is, het water in de belendende kom helderder, of wat het arme beest ook maar moet uitdrukken.

Een hand geven

Ha! We hebben een deal! Die besluiten we met een ferme handdruk! Er is ook een variant met een uitgestoken hand die dreigend op je af komt. Die is ook eng. Wanneer zien we op deze plek eens twee mensen die elkaar een dikke zoen geven omdat de deal gesloten is? In Rusland doen ze niet anders.

De tandpastasmile

Deze dame moet intussen compleet ziek van zichzelf zijn, zo vaak als ze opduikt op websites. Je zou je eigen nachtmerrie worden. Het idee: vriendelijkheid, klantgerichtheid, dat soort zaken. Wat niet werkt, want de gemiddelde persoon heeft totaal andere associaties bij het begrip ‘klantenservice’, laat staan bij ‘call center’.

De netwerkgedachte

Met dit soort blauwe of rode poppetjes – of met behulp van één van de tientallen, honderden, duizenden varianten op dit thema – wordt aangegeven hoe verbonden we wel niet zijn met alles en iedereen en – als het om recruitment gaat – hoe geweldig onze database, talent pool, LinkedIn-connecties of de anderszins tot onze beschikking staande vijver stampvol toptalent wel niet is.

Veel te blije mensen

De wereld lijkt wel bevolkt te worden door heel veel mensen die de hele dag niets anders doen dan groepsgewijs een gat in de lucht springen of op een andere manier van grote vreugde blijk geven. Zo’n groep bestaat altijd uit minimaal zes personen: wit, zwart, man, vrouw, homo, hetero, voor de broodnodige politiek-correcte diversiteit. Waarom ze blij zijn is onduidelijk. Het is crisis, binnenkort schaffen ze de hypotheekrente af en gaat de BTW omhoog. Wat valt er nog te lachen?

Authentiek?

Lange tijd was ‘authentiek’ hét woord: door sociale media – alle macht aan de ontvanger – zouden we direct door alles en iedereen heenprikken wat de boel oppoetst, mooier voorstelt of gewoonweg liegt, dus kon je maar beter ‘echt’ zijn. Maar ofwel het werkt niet, ofwel het interesseert ons geen barst wat we voorgeschoteld krijgen. De beelden op de websites blijven in elk geval plat en voorspelbaar. En zijn daarmee – naast een aanslag op de collectieve goede smaak – vooral een tranentrekkend voorbeeld van gebrek aan origineel denken. En doet het ergste vrezen voor de aan te treffen werkelijkheid achter de obligate plaatjes.