Hoe internet ons brein verpest
Draagt het internet bij aan de ontwikkeling van kennis? Worden we er slimmer van? Dat was de vraag waarover hier vorig jaar een artikel verscheen, naar aanleiding van het boek The Shallows van Nicholas Carr. In het boek wordt onderzocht wat er met onze breinen gebeurt in een wereld waar informatie onbeperkt voorhanden is en voortdurend om onze aandacht vraagt. Wel, als we de onderstaande infographic mogen geloven, dan is dat niet best. Want wie zou er niet knettergek worden van het – gemiddeld – elke twee minuten wisselen van vensters? Van mail naar Twitter naar de webbrowser naar de tekstverwerker en weer terug?
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
In tegenstelling tot populaire overtuigingen dat we moeiteloos kunnen multitasken, blijkt dat de leerprestaties van studenten onder al die afleiding lijden. Ook ons geheugen gaat er op achteruit. ”We use Google so much – search has practically replaced our brains”, is dan ook een andere conclusie in de infographic. We onthouden niks meer, we onthouden hooguit nog waar we het kunnen vinden.
En worden we er gelukkig van? Zelfs dat niet: zware ‘gebruikers’ hebben een 2,5 keer zo grote kans op depressie dan minder zware gebruikers. De gedeelten in ons brein die verantwoordelijk zijn voor emoties, gevoel of spraak zijn 20% van hun ‘witte stof’ en daardoor hun functionaliteit kwijt.
Voorwaar, een tot somberheid stemmende infographic. Anderzijds: wat zou er zijn gebeurd met de gedeelten van ons brein die verantwoordelijk waren voor het gooien van een speer naar een mammoet?

Alles lijkt wel te worden teruggebracht tot een infographic…
En hoewel ik niet vind dat we angstig moeten omgaan met technologie, denk ik ook dat het goed is om tegenover alle gepropageerde voordelen soms ook wat (mogelijke?) nadelen te stellen. Anders kunnen we overal wel kritiekloos achteraan gaan lopen.
Ironisch dat ook dit onderwerp wordt teruggebracht tot een infographic.. Verder is een verband tussen depressie en internetgebruik niet hetzelfde als een causale relatie
Inhoudelijk geven zowel Ann M Blair (Too much to know) en A Grafton (world made by words) een nuancering bij de angst voor nieuwe media. Het is een eigenschap van de mens om dynamisch om te kunnen gaan met een veranderende wereld. Het is van alle tijden om bang te zijn voor de effecten van die verandering, maar uiteindelijk zijn alle media hulpmiddelen bij het tot uiting brengen van iets wat veel dieper in de mens verstopt zit.