Social media: een gevaarlijk spelletje

Twitteren voor de baas? Het valt niet mee. Niet voor de medewerker, maar ook niet voor de baas. Tenminste, als ik de volgende twee artikelen mag geloven: één gaat over een spel om social media warm te houden. Voor het geval medewerkers er na een tijdje de lol niet meer van inzien. En één over: wat te doen bij conflicten. Als medewerkers er nog wél de lol van inzien, maar zich negatief uitlaten en daardoor het (employer) brand ‘schaden’.

Het gaat blijkbaar niet vanzelf. Maar je kunt je afvragen of een code of spelletje daar veel aan kan doen – sociale media als communicatie-instrument van organisaties, in praktijk gebracht door individuen, heeft nu eenmaal een Januskop en soms wringt het.

Dat medewerkers niet altijd zin hebben om ‘vrijwillig’ positieve dingen te twitteren of te Facebooken voor of over de baas, lijkt me begrijpelijk. Zo’n baas maakt het er zelf soms ook naar, nietwaar? Door geen geld uit te trekken voor een gewenste opleiding. Verlof niet goed te keuren. Of door tegelijkertijd mensen te ontslaan en de top een grote bonus uit te keren. Dan zou ik er ook moeite mee hebben om nog iets aardigs te bedenken. Sociale media zijn bovendien een persoonlijke manier van communiceren; je doet het in eerste instantie voor jezelf en niet voor je organisatie.

Prioriteitenlijst

En hoe leuk we die sociale media vinden, is ook nog maar de vraag. “It’s out of control”, zegt dit artikel over sociale-mediaburnout. Het slaapt nooit en we gaan wekelijks kopje onder in weer een ‘shiny new thing’. Bovendien hebben we het al druk zat, dus als je geen recruiter of verkoper bent, of een andere baan hebt waarbij relatiemanagement een hoofdbestanddeel is, dan komt een positieve tweet of statusupdate, laat staan een enthousiaste blog, vermoedelijk niet erg hoog op de prioriteitenlijst.

Misschien moeten we ons gewoon wat minder druk maken. En als (eigen) mensen negatieve dingen over je bedrijf zeggen, eerst even bekijken of er misschien een kern van waarheid in zit waar je iets aan moet doen en hen vervolgens aanspreken op het overtreden van een basale omgangsregel: je gooit je grieven niet zomaar in het openbaar. Sociale media zijn intussen een min of meer ‘vertrouwd’ onderdeel van onze communicatiegereedschapskist aan het worden en ik hoop toch echt dat al het gedoe eromheen binnenkort eens gaat verdwijnen. Trouwens: als ik als baas de keuze zou hebben tussen medewerkers die helemaal niet twitteren of medewerkers die negatieve dingen twitteren, zou de keuze niet erg moeilijk zijn…