Wanneer leren we nou eens dat recruitment geen marketing is?

“Recruitment is marketing: hoe je als recruiter de War for Talent gaat winnen”, is de – foute – titel boven een artikel op Marketingfacts. Mijn bezwaar tegen de term ‘war’ is intussen wel bekend. Maar ook tegen de inbreng van allerlei marketing- en salesprincipes in recruitment heb ik zo mijn bedenkingen.

Er zijn natuurlijk wel bepaalde overeenkomsten: niet voor niets heet het centrale hoofdstuk in m’n boek ‘Het verkopen van een baan’. Maar de ideeën die aan die beeldspraak ten grondslag liggen, zijn anders dan de ideeën die over het algemeen een rol spelen bij de vergelijking van recruitment met marketing.

Marketing is in het algemeen het zodanig ‘aanprijzen’ van een product of merk, dat mensen het product willen hebben of zich willen identificeren met het merk. Tot zover gaat het goed. Het wordt anders als we wat beter naar het product kijken: de baan. Een koekjesbakker prijst zijn koekjes – voor mijn part inclusief complete lifestyle – aan om er zo veel mogelijk van de verkopen. Hoe meer hoe beter. Een werkgever prijst een baan – binnen de context van het bedrijf – aan om er uiteindelijk maar één te verkopen; en dan niet aan de eerste die langskomt, maar aan degene die er het meest geschikt voor is.

Zak van Max

Dat is al een groot verschil en hooguit vergelijkbaar met de producten van de meest exclusieve merken. Maar het wordt echt anders als we kijken naar het belang van het aangeschafte product. Ik zal niet zeggen dat in deze tijd van flexibilisering en jobhopping een baan een product is dat je voor de rest van je leven koopt, maar het is wel – anders dan een spijkerbroek die toch niet lekker zit, eerst achterin de kast terecht komt en uiteindelijk in de Zak van Max belandt – een koopbeslissing die vergaande consequenties kan hebben voor iemands plezier, geluk en functioneren. Reële informatie is daarbij minstens zo belangrijk als het ‘aanprijzen’. Bovendien: de ‘koper’ verkoopt zelf ook iets, namelijk zichzelf. Een slechte match leidt tot problemen, niet alleen voor degene die in die verkeerde baan terecht is gekomen en zijn of haar directe omgeving, maar ook voor de organisatie. En dat zou de ‘verkoper’ niet moeten willen; al was het alleen maar omdat daarvoor de investeringen domweg te groot zijn.

Het product is anders, het proces is anders en het belang is anders. De ‘platte’ vergelijking gaat niet op, want de kans op teleurstelling van twee kanten is in dat geval levensgroot. Om nog maar te zwijgen van de geldverkwisting. Wanneer leren we dus eens dat recruitment géén marketing is?

3 gedachten over “Wanneer leren we nou eens dat recruitment geen marketing is?”

  1. Het artikel wekt bij mij de indruk dat marketing en sales door elkaar gehaald worden. Marketing gaat om het kennen van je klanten, van de markt, de marktontwikkelingen in de gate houden en het segmenteren van doelgroepen. Om er met communicatie vervolgens voor te zorgen dat je de boodschap per doelgroep maximaal relevant en authentiek maakt. Lijkt me een enorme aanwinst om zo tegen recruitment en amc aan te kijken. Mijn advies is dat HR en marketing hiervoor samen in een kamer gaan zitten. En natuurlijk is een baan geen spijkerbroek maar het proces om tot beslissing over te gaan ‘wel of niet doen’, vertoont wel degelijk overeenkomsten. Goede toepassing van de marketingtechnieken zal er voor zorgen dat er minder teleurstellingen te verwerken zijn aan beide kanten. Je hoeft dan het bedrijf en de baan niet aan te prijzen: door de focus realiseer je dat je voor de juiste doelgroepen interessant bent.

    1. Lizette, dankjewel voor het precies verwoorden van wat ik wil zeggen met mn blog “Recruitment is Marketing”.
      Recruitment en marketing zijn wat mij betreft aparte specialismes en kunnen over en weer van elkaar leren!

      1. Dan zijn we het uiteindelijk gewoon eens: het zijn inderdaad aparte specialismen. Maar wat mij betreft dus graag wat voorzichtigheid bij het rücksichtslos vergelijken van alles met alles.

Reacties zijn gesloten.