wervingsvisies

“Omwille van de emancipatie van de werknemer zou ik er (…) voorstander van zijn de ontslagvergoeding geheel af te schaffen”, zegt Frank Kalshoven afgelopen zaterdag in de Volkskrant en hij geeft als onderliggende reden aan dat zo’n vergoeding ervan uitgaat dat de werknemer een ‘onvolwassen contractpartner’ is, die blijkbaar te weinig (geld) heeft gekregen voor het werk dat hij of zij gedaan heeft en nu schadeloos gesteld moet worden. Economisch gezien is dat raar.

Als ZZP’er weet ik dat ‘succes’, naast expertise, afhankelijk is van zelfstandigheid en zelfredzaamheid (en enige mazzel). Iets waar niet iedereen over beschikt en dat betekent dat we zorg(en) moeten hebben als het gaat om degenen voor wie het allemaal wat minder gemakkelijk verloopt. Ik denk echter ook dat het ‘psychologische’ of ‘sociale’ contract tussen werkgever en werknemer nu te vaak de vorm krijgt van ‘Jij moet voor mij zorgen’. Net als bij het – terecht – beperken van de duur van (partner)alimentatie is zo’n uitgangspunt gebaseerd op een maatschappelijke werkelijkheid die er al geruime tijd niet meer is.

En dan tot slot nog dit: voor wie zich afvraagt hoe je dat moet doen, met meer zelfstandigheid en zelfredzaamheid je eigen werk en leven vormgeven: anderhalf jaar geleden besprak ik hier het boek Rework – Change the way you work forever. Lekker tegendraads en absoluut inspirerend.