wervingsvisies

Werkgever zijn is niet gemakkelijk. Werknemers eisen van alles en daar moet je nog aan voldoen ook, anders sta je er gekleurd op. Nieuwe medewerkers vinden is een heikele klus: net zoals werknemers niet meer weten waar ze (precies) moeten zoeken naar banen, weten werkgevers het ook niet meer: waar moet je die vacature laten? En hoe vind je die mensen die nooit in kranten of op jobboards kijken?

Maar het lijkt erop dat de werkgevers – in elk geval in Nederland – besloten hebben dat het genoeg is geweest. Ze stoppen gewoon met zich er druk over maken. Willen mensen weg? Ze gaan maar. Best. Ondanks de niet aflatende voorspellingen over krapte en andere ellende, waardoor uiteindelijk de werknemer weer aan de macht zou komen. Schaarse doelgroepen? We redden het wel. Crisis? Zal best. De toekomst? Wie dan leeft, wie dan zorgt.

Krapte, overvloed, mismatches…

Hoe gaat dit aflopen? Ik heb werkelijk geen idee. Deze crisis gaat sowieso al heel anders dan we gewend zijn – voor zover je aan dit soort dingen kunt wennen. Wie kan voorspellen wat er precies gaat gebeuren? Komt die krapte er? Of blijven werkgevers zwelgen in een overvloed die ze niet eens willen? Gaat het allemaal echt helemaal scheef lopen? Het kan alle kanten op. En misschien is het dus wel ontzettend verstandig om je nu even niet druk te maken. En het probleem pas op te lossen als het zich voordoet en niet als je denkt dat het zich – wel of niet of misschien een beetje – gaat voordoen.

Ik hou wel van onverschrokkenheid en een beetje pragmatiek.