Mis niks!
Wil je twee keer per week wervingsvisies in je feed of mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan!
Sociale media
Waarom is inhuren makkelijker dan aannemen?
“Vaste mensen zijn moeilijk te vinden en duurt lang. En inhuur is zo gevonden. Ook op moeilijke posities. Wat is dat?”, vroeg Lisette Hetzler zich vorige week via Twitter af.
Een interessante vraag. Waarom zouden mensen in deze roerige tijden de voorkeur geven aan een los verband met een werkgever en niet de zekerheid van een vast inkomen prefereren? Is het inderdaad zo dat er bij een vast verband – omdat het voelt dat het ‘voor altijd’ is – hogere eisen worden gesteld? Of zitten er meer redenen achter?
Voor de duidelijkheid: ik heb geen onderzoek gedaan, dus veel, misschien wel alles wat ik zeg is speculatie. En het kan natuurlijk ook zijn dat het hier uiteindelijk niet gaat om een breed gedragen ‘probleem’; persoonlijk denk ik dat het zich beperkt tot een bepaalde groep: hoger opgeleide professionals. Dat is de groep die meer dan gemiddeld belang hecht aan vrijheid, afwisseling en het etaleren van deskundigheid. Uit onderzoek naar ZZP’ers komt dat telkens weer als een belangrijke factor naar boven: eigen baas zijn, vanuit expertise bijdragen, betrokken zijn bij een probleem en de oplossing, maar verder: no strings attached. Dat kerstpakket kopen we zelf wel.
Loon naar werken, wanhopig op zoek of blijven zitten waar je zit?
Een andere reden kan liggen in verschil in beloning; een zelfstandige professional die flink aan het werk is, zet over het algemeen meer om dan wat iemand in loondienst maandelijks aan salaris binnenhaalt. Maar eigenlijk denk ik dat dat – uitzonderingen daargelaten – gezien het hierboven genoemde niet de belangrijkste overweging is. Persoonlijke vrijheid is kostbaar en de meeste zelfstandigen gaan over het algemeen verstandig om met magere tijden, door in vette tijden wat buffers aan te leggen.
Nu zijn dit allemaal positieve overwegingen waarom het makkelijker is om iemand te vinden op inhuurbasis dan voor een vaste baan. Er zijn ook negatieve. Als de markt voor zelfstandigen slecht is – en in bepaalde sectoren is er veel overaanbod – dan zullen er dus veel gegadigden zijn voor één interimplek. En wie al drie maanden ‘op de bank zit’, is wellicht wat minder kritisch in waar hij of zij op reageert (en ja tegen zegt). Van de andere kant bekeken: iemand die goed (genoeg) zit bij een baas, gaat misschien niet graag een avontuur aan met een nieuwe baan. Wellicht kost het je een vaste aanstelling of verdient het minder…
Is er nog meer?
Of zijn er nog andere redenen waardoor het blijkbaar gemakkelijker is om kandidaten te vinden voor inhuurplaatsen dan voor vaste banen? Jullie suggesties zijn hieronder welkom!
Als aanvulling.. De specialistische mensen die geen tijd hebben om een baan te zoeken, moeten dus gevonden worden. Volgens mij willen mensen sowieso veel liever gevonden worden dan dat zij zelf moeten zoeken naar een nieuwe baan/uitdaging/werkgever/functie. Dat is voor die specialistische mensen dus niet heel veel anders. Zij weten dat zij schaars zijn, worden bedolven onder de mailtjes en belletjes en zetten hun cv dus niet meer online. Dan blijft er alleen nog het netwerken over. Of, wanneer zij nog wel een LinkedIn account hebben, hét originele inmailtje of belletje sturen waardoor hij denkt: hé dit is lekker persoonlijk en past bij hoe ik ben.. Dán heb je de aandacht. Maar, laat de interesse oprecht zijn en doe het niet om gewoon ‘vlees te willen scoren’. Corporate Recruitment is mensenwerk. Als je je niet interesseert voor mensen en hun behoeften, zoek dan een andere baan of word Bureau Recruiter bij een bureau a la ‘ik pleur vlees over de schutting’.
Wat mij opvalt is dat de mensen die men graag wil voor een vaste baan en die aan alle, vaak strenge eisen voldoen, niet altijd de mensen zijn die solliciteren. Ik hoor van corporate recruiters dat ze veel reacties krijgen maar niet van de mensen waar ze naar op zoek zijn. Zogenaamde ‘passieve’ kandidaten met bepaalde specifieke specialistische werkervaring/ brancheachtergrond ed zullen niet altijd uit eigen beweging solliciteren. Die zijn druk met hun werk, niet met het zoeken naar een baan. Voor zzp’s is solliciteren/ acquisitie juist onderdeel van hun baan.
Daarnaast spreek ik soms zzp’ers die na lange tijd op de bank graag een vaste baan willen (of vast of interim maakt niet uit). Wat hier mee kan spelen is dat werkgevers het risico willen vermijden iemand aan te nemen die na een half jaar weer weg is, omdat hij/zij niet het zitvlees blijkt te hebben voor een vaste baan. Prima kandidaten komen daarom lastig aan tafel als ze moeten concurreren met kandidaten zonder interim achtergrond.
Tenslotte; soms is de kwaliteit van het recruitment proces is niet optimaal. Geschikte kandidaten worden dan onterecht afgewezen of horen helemaal niets meer nadat ze hebben gesolliciteerd. Het cv bereikt nooit het bureau van de verantwoordelijke manager of het duurt allemaal zo lang dat de goed gekwalificeerde en actief zoekende kandidaat al een andere baan heeft gevonden. Ook ik heb geen wetenschappelijk onderzoek hiernaar gedaan dus ik weet niet hoe vaak het voorkomt. Ik hoor/ zie best regelmatig voorbeelden.