wervingsvisies

Onder de titel ‘Efficiency is zó 2011′ haalde ik hier in januari een artikel aan uit de Volkskrant, waarin werd gerept over de “vlucht van vooral creatieve, innovatieve jongeren uit hiërarchische, creativiteitsremmende organisaties”. Laten we zeggen: de positieve reden om voor jezelf te beginnen als ZZP’er, freelancer, vrije werker of hoe we het dan ook maar noemen.

Maar er zijn natuurlijk ook negatieve redenen: na ontslag geen keus hebben, te oud… Beide typen overwegingen hebben ertoe geleid dat steeds meer mensen ‘voor eigen risico’ aan het werk zijn, in het tweede geval vaak on(der)verzekerd en voor een tarief dat de afgelopen jaar met 15% is gedaald. Zeker in sectoren waar veel aanbod is – de bouw of communicatieadvies zijn daar goede voorbeelden van – is de druk hoog; ZZP’ers met een duidelijk specialisme blijven nog redelijk buiten schot.

Maar of het nou positief of negatief is, ZZP’ers komen er meer en meer. De stormachtige opkomst van deze groep werkers is het laatste jaar ook hier onderwerp van bespreking geweest.

• Als ik me weer eens opwond over akelige ondernemertjes die denken snel geld te kunnen verdienen aan deze groep en euro-tekens in hun ogen krijgen bij het verzinnen van weer een volstrekt onbruikbare ‘bemiddelingssite’ (waarover overigens Mark Bassie op ZiPconomy op heldere wijze oordeelt).
• Maar dat organisaties die effectief met hun vraag naar flexibel personeel omgaan, dat soort sites helemaal niet nodig hebben. Bedrijven die zich als een professionele partner opstellen, niet voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten en iedereen met respect behandelen, kunnen een hoop plezier hebben van flexibele werkers.
• Daarbij mag je natuurlijk best op de kleintjes letten. Het is crisis, per slot. En er zijn tegenwoordig veel mogelijkheden om gebruik te maken van netwerken van specialisten, die het qua dienstverlening en kosten moeiteloos kunnen opnemen tegen gevestigde partijen. Bovendien is er vaak sprake van een persoonlijke fit, ze kunnen zich goed als partner opstellen en persoonlijke verantwoordelijkheid dragen.

Maar dat doet allemaal niets af aan het feit dat het aan de ‘bovenkant’ misschien wel goed kan gaan – waar de specialisten zitten die hard aan het werk zijn en relatief weinig druk voelen op hun tarieven – maar dat onze echte aandacht zou moeten uitgaan naar de ‘onderkant’. Want daar zitten de echte problemen. Daarvoor mogen we onze ogen never nooit dichtdoen en ons niet in slaap laten sussen als we het zelf niet aan den lijve ondervinden.