Van oriënteren naar solliciteren en wat dat betekent

Medewerkers in de zorg met een MBO- of HBO-achtergrond solliciteren graag via open sollicitaties. Het eigen netwerk en interne sollicitaties doen het ook goed, evenals het maar gewoon ergens naar binnenlopen of bellen. Dat blijkt uit onderzoek naar het arbeidsmarktgedrag van een aantal doelgroepen in de zorg dat ik onlangs gedaan heb. Ze gebruiken vooral informele kanalen, dus. En daarnaast een handjevol ‘traditionele’ kanalen: vacaturesites en – jazeker – printadvertenties (voor wie het zich nu al afvraagt: in het rijtje kwamen de sociale media niet voor).

Dát is makkelijk, zou je denken. Als iedereen een brief stuurt, gaan we gewoon zitten wachten tot die brieven binnenkomen en vissen we de besten er tussen uit. Weg met al het gedoe met corporate websites en Facebookpagina’s. Zeg maar dag tegen de printadvertenties en uitzendbureaus. Nooit meer investeren in  open dagen en vacaturesites. Tja. Dat zou je denken. Maar zo werkt het dus óók niet.

Waarom het niet zo werkt, wordt duidelijk als we onderscheid aanbrengen tussen ‘oriënteren’ en ‘solliciteren’. Als mensen zich oriënteren op een andere baan of werkgever, gaan ze op zoek naar zoveel mogelijk informatie daarover: wat is het voor werkgever, wat voor werk wordt daar gedaan? Concludeerde de Intelligence Group in 2010 nog dat het aantal oriëntatiebronnen aan het afnemen was, inmiddels lijkt het – in elk geval onder deze doelgroep – weer aan het stijgen. Mensen zoeken waar ze maar kunnen: op vacaturesites, de eigen website van de organisatie, bij intermediairs, op sociale netwerken, op beurzen en ja, zelfs in de krant. Die van papier.

Met de billen bloot

Het is niet zo gek dat er zo’n verschil is tussen oriënteren en solliciteren. Oriënteren is niks, kost niks en je kunt het voor het grootste deel anoniem doen. Gewoon rondstruinen, rondsurfen, rondbladeren, maakt niet uit… Niemand die het weet, niemand die het in de gaten heeft. Voor solliciteren daarentegen moet je jezelf laten zien, moet je met de billen bloot. Het is dan ook wel begrijpelijk dat kandidaten zich in dat geval bij voorkeur wenden tot methodes waar ze zoveel mogelijk invloed op kunnen uitoefenen: zelf het initiatief nemen, je netwerk inschakelen. Bovendien: tegenwoordig is er een gerede kans dat jouw sollicitatie op een concrete vacature verzuipt in de tientallen, misschien wel honderden reacties die organisaties soms krijgen. Niet fijn, als je een baan écht graag wilt.

Gezamenlijk bouwen aan een beeld

Voor organisaties heeft dit veranderende gedrag een paar consequenties. Als kandidaten zoveel manieren gebruiken om een indruk van je te krijgen, zul je dus op evenzovele manieren vindbaar en zichtbaar moeten zijn. Dus wél je vacatures met enige regelmaat op een vacaturesite plaatsen, ook al komen er niet veel reacties vandaan. Zorgen dat je zo nu en dan in de krant staat. Meedoen aan open dagen of carrièrebeurzen. En ook aanwezig zijn op sociale netwerken. Van al die middelen los kun je niet zoveel verwachten; maar gezamenlijk bouwen ze mee aan het beeld dat van je organisatie als werkgever bestaat. Ja, dat klinkt als de hel, maar dat hoeft het niet te zijn als je het volgende in je achterhoofd houdt:

  • Kies de plaatsen waarvan je weet dat je doelgroep er komt.
  • Zorg ervoor dat je een overkoepelend, samenhangend verhaal hebt, met een duidelijke boodschap naar je doelgroep.
  • Houd de informatie op deze plaatsen actueel en up to date.
Oh, en zet nooit op je website dat je open sollicitaties niet in behandeling neemt. Neem ze wél in behandeling en bedenk er een slimme werkmethode voor.

2 gedachten over “Van oriënteren naar solliciteren en wat dat betekent”

  1. Ha Marcel,

    Is dat zo? Voor zover ik me herinner, ging dat verhaal er vooral over dat je geen coole werkgever wordt door op Facebook te gaan staan, maar door gewoon cool te zijn. Wat dan op sociale media – en ook op een héleboel andere plaatsen – zichtbaar kan worden gemaakt.

    Ik vond het opvallend om te constateren dat er binnen de hierboven genoemde doelgroepen – een beperkte groep: MBO- en HBO-opgeleiden voor de zorg – wel heel veel wordt rondgekeken, maar voor sollicitaties wordt teruggegrepen op het oude en het vertrouwde.

    Klopt het met deze toelichting wel weer wat beter? 😉

  2. Hoi Annemarie,

    Als ik het goed lees, ben je het in het bovenstaande stuk niet helemaal eens met je eigen blog ‘Social media en employer branding: wat een onzin!’ van een paar weken geleden.
    Dat statement zwak je op z’n minst een beetje af hierboven.

Reacties zijn gesloten.