Waarom een slechte baas een ramp is

40% van de werknemers denkt dat hun baas niet hard werkt. 31% voelt zichzelf  niet gewaardeerd. En 20% vindt zijn of haar leidinggevende maar een oneerlijk type. Oei! Dat is niet best. Maar het zou allemaal nog tot daaraantoe zijn, ware het niet dat blijkt dat zo’n beroerde baas ook een slechte invloed heeft op de gezondheid van zijn of haar medewerkers. Althans, volgens de infographic van deze zaterdag.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Maar liefst 75% van de werknemers vindt de omgang met de baas namelijk uitermate stressvol en – zegt de World Health Organization – dat is een hele dure grap. Stress kost per jaar maar liefst $ 300 miljard dollar aan verzekeringen, ziektekosten en gederfde productiviteit. Vooral jongere medewerkers kunnen compleet ziek worden van een leidinggevende die vooral spanning veroorzaakt.

Dat is allemaal geen kattenpis.

Productiviteitsverhoging

Maar er gloort hoop. Er zijn namelijk genoeg manieren om een goede baas te zijn. Bijvoorbeeld door medewerkers te helpen om productief te zijn, door hen vaardigheden en goede werkmethoden aan te leren. Voor organisaties loont het zeer de moeite om vooral goede leidinggevenden te hebben: als een slecht functionerend type wordt vervangen door een goed functionerend, leidt dat tot een productiviteitsverhoging die vergelijkbaar is met het aannemen van een extra medewerker. En ook luisteren naar je medewerkers wil nog wel eens verrassend goed helpen (deze heb ik zelf verzonnen).

Er is dus best iets aan te doen. En die medewerkers die hun baas een lapzwans vinden? Misschien moeten ze zich er gewoon niet zoveel van aantrekken. En anders kunnen ze altijd nog voor zichzelf beginnen: eigen baas!

Een gedachte over “Waarom een slechte baas een ramp is”

  1. Dag Annemarie/Radboud,

    Hieruit blijkt maar weer eens dat een baas niets menselijks vreemd is en hij/zij vaak geheel blind is voor eigen falen. De vermeende afhankelijkheidsrelatie speelt hierbij parten. Vrijwel alle zekerheden, werken, wonen, leven worden ontleend aan een arbeidsverhouding en het inkomen dat hiermee gegenreerd wordt. Wil je een hypotheek dan moet je van de bank een vaste baan hebben en ga zo maar door. Vaak vergeten mensen dat ze zelf de enige zekerheid zijn en van daaruit keuzen kunnen/moeten maken. Status versus rust en geluk(tevreden zijn met wat je hebt), speelt hierbij een belangrijke rol. Het zou veel mensen terug brengen op aarde als ze een werkloosheidsperiode meemaken waarin ze de kaarten opnieuw moeten schudden. Ik spreek uit ervaring, je kunt, als je goed stuurt/schrapt in je uitgaven, kun je ver terug met je inkomen. Zuinigheid en vlijt (en niet te vergeten creativiteit), bieden altijd oplossingen. Kortom, misschien is arbeid niet het ultime ruilmiddel om te kunnen leven.

    Piet Hoek

Reacties zijn gesloten.