Wat nou concurrentievoordeel met de kandidaatervaring

In Amerika zijn ze niet wijs. Daar wordt tegenwoordig een Candidate Experience Award uitgereikt, een prijs voor de beste kandidaatervaring. Er is zelfs een website voor en er wordt aandacht aan besteed op normaal gesproken eerbiedwaardige blogs, zoals ERE.net. De kandidaatervaring. Het meest overbodige begrip in recruitmentland.

Concurrentievoordeel door kandidaatervaring

Waarom doen organisaties er dan aan mee? “To gain a competitive advantage and treat candidates with the respect they deserve”, zegt het artikel op ERE.net. Zo. Wel, wat dat tweede betreft: lang niet iedere kandidaat verdient respect. We kunnen er wel allerlei heilige dingen over roepen, maar als een kandidaat een werkgever niet met respect behandelt – door bijvoorbeeld te solliciteren op functies waarvan hij of zij al lang weet dat het niks zal worden en hij of zij alleen maar zinloos werk genereert – dan hoef je wat mij betreft echt niet het volle respect terug te krijgen. Maar dat concurrentievoordeel…

Zonder allemaal de boekjes over etiquette te hebben gelezen, weten we dat er iets bestaat als ‘omgangsvormen’. Afspraken die het mogelijk maken om met een heleboel mensen op een relatief klein oppervlak te leven zónder dat we elkaar in de haren zitten, afspraken die onbeschoft gedrag afkeuren en hoffelijkheid bevorderen. Gewoon, normaal, net gedrag.

Concurrentienadeel

Ook bedrijven of organisaties worden verondersteld dergelijk gedrag te vertonen. En gelukkig doen een heleboel dat ook. Er is daarom geen enkele aanleiding om allerlei neologismen als ‘kandidaatervaring’ te verzinnen. Een organisatie die niet reageert, geen antwoord geeft op vragen, procedures eindeloos rekt of anderszins abnormaal, onnet of ‘onbeschoft’ gedrag vertoont, hoeft daar niet op gewezen te worden met zo’n hippe term. Die ondervindt vanzelf concurrentienadeel. Of niet en dan is het blijkbaar niet van belang. Want degenen die er de hele tijd over aan het kakelen zijn, zijn niet de sollicitanten. Die vinden het niet interessant of zijn er aan gewend en dragen hun lot in stilte.

Ik vrees dat we hier in Nederland binnenkort ook een prijs krijgen voor ‘De Beste Kandidaatervaring’. Er wordt immers regelmatig van alles uit Amerika geïmporteerd dat we hier niet nodig hebben. Kwestie van tijd. Of misschien hebben we ‘m al. Dat zou erg zijn, want hoe diep zijn we gezonken als normaal gedrag al ‘een concurrentievoordeel’ kan zijn?