recruitment

Straks is er geen recruitment meer

Het nieuwe jaar is inmiddels een halve maand oud en dat betekent dat de meeste voorspellers hun blikken in de diverse glazen bollen wel hebben afgerond. De balans opmakend van de voorgeprevelde ontwikkelingen in HR en recruitment, lijkt één ding buiten kijf te staan: de arbeidsmarkt wordt nooit meer wat het was.

recruitment

Niet dat we het bij deze veranderingen moeten hebben van vage kreten als ‘gedeeld leiderschap’ of ‘duurzame transitie’, zeker niet als ze vergezeld gaan van loos gemekker over ‘vertrouwen’ en ‘menselijke maat en delen’. En al helemaal niet als dergelijke praat afkomstig is van iemand die daar HR voor verantwoordelijk wil maken, na vorig jaar hun roemloze aftocht te hebben voorspeld als zijnde een “product van de industriële revolutie”. We moeten het ook niet hebben van de mate van ‘hotheid’ van verschillende marketingtools in recruitment. Wél als het gaat om het ‘na-ijleffect’ van de crisis, waardoor de werkloosheid bepaald niet zal afnemen of zaken als micro-jobs (mooie term), het bijeensprokkelen van een inkomen met behulp van kleine baantjes of klussen; zeg maar de manier waarop veel zzp’ers aan hun omzet komen. Maar één voorspelling sprong er voor mij echt uit.

Dat is de voorspelling die gaat over de noodzaak van een – al dan niet strategische – personeelsplanning en flexibiliteit in personeelsstromen, het “omgaan met al die personeelssources – uitzendcontracten, aannemen van werk, outsourcen van onderdelen van de organisatie, ZZP’ers, payrollers, detacheerders en gedetacheerden en waarschijnlijk nog wel wat nieuwe vormen”. In 2011 – toen ik zelf nog aan voorspellen deed – heb ik dat ‘het regisseren van werk’ genoemd: de afstemming van wat, wie, wanneer, hoe en hoe lang van het werk dat gedaan moet worden.

Loonslaaf

Het lijkt me dus stug dat we na het neerdalen van het stof van de crisis exact dezelfde arbeidsmarkt zullen aantreffen als in de tijd vóórdat de wereld bijna failliet ging. Daarvoor is er teveel veranderd, ook al denken we misschien dat de arbeidsmarkt zoals we die tot 2007 kenden, de maat van alle dingen is. Het is nog geen 150 jaar geleden dat ‘werken voor een baas’, loonslaaf zijn, helemaal niet iets was om blij mee te zijn. In dienst zijn was een zwaktebod; wie dat moest kon niet voor zichzelf zorgen en was een loser. Misschien is ‘de baan’ niet meer dan een tijdelijke vorm geweest en de opkomst van ‘vrijere’ werkers, al dan niet in hybride vorm, een terugkeer naar een situatie waarin mensen (weer) verantwoordelijk willen zijn voor hun eigen bestaan. Zoals Jort Kelder zegt in het artikel(tje) De niet te stoppen opmars van zzp’ers: “De trots het eigen kostje bij elkaar te klussen, hoe karig ook”.

Voor recruitment betekent dat nogal wat: namelijk een verschuiving van (steeds meer) aandacht voor ‘tools’ en één-op-één-matching naar vooruitkijken, weten wat nodig is, de juiste netwerken kunnen onderhouden en tijdig handelen. Verdomd lastig. Maar het zal toch moeten; anders is er straks helemaal geen recruitment meer.