Employer branding en de kunst van het loslaten

De manier waarop mensen zichzelf op sociale media veelal presenteren, kunnen we scharen onder de noemer: voor de bühne. Niet de zorgen over zieke ouders en/of criminele kinderen, de wanhoop over gesprekken tot diep in de nacht om te bezien of de relatie misschien tóch nog gered kan worden of de angst om je baan te verliezen; dat houden we voor onszelf.

employer branding

Maar wel de supergeslaagde (en ingewikkelde) recepten, de bijzondere ontmoetingen, de succesvolle prestaties of anderszins glanzende gebeurtenissen – die laten we graag zien in wat Fistful of Talent ‘the highlight reel’ noemt, de filmstrip van hoogtepunten in het bestaan. Dat het grootste deel van het leven bestaat uit sleur of dingen die lang niet altijd lopen zoals we graag willen, is niet wat blijkt op Facebook of Twitter. En dit gedrag vertoont overeenkomsten met de manier waarop organisaties met employer branding omgaan.

Ook employer branding “tends to play on the social media envy strings of those tapped in”. Door een overdaad aan geënsceneerde, eenzijdige beelden van blije werknemers, bijzondere personeelsuitjes of een uitroep op Twitter hoe geweldig het ‘hier’ is (en ‘daar’ dus niet), worden vooral de positieve zaken benadrukt. Zaken die ons het gevoel geven dat er bij ons iets niet klopt. Net als de foto’s van geslaagde recepten, terwijl onze avondmaaltijd zojuist geblakerd uit de oven is gekomen. Het gevoel dat het beter kan, maar dat het bij ons niet beter is. Je zou toch van minder neerslachtig worden.

Instrument

Deels komt dit omdat het employer brand zoveel moet bewerkstelligen: aantrekken, motiveren en behouden van huidige, potentiële én ex-medewerkers. Dat employer brand wordt daardoor niet iets dat er gewoon is, maar een instrument dat een bepaald effect moet bereiken. En hoewel ‘iedereen’ weet dat de mooie plaatjes op z’n minst een eenzijdig en waarschijnlijk vertekend beeld geven, geeft het toch telkens een steekje. En een vervelend gevoel, want in tegenstelling tot de beoogde effecten van marketing en sales, is er bij recruitment aan het eind van de dag maar één persoon die het product mag ‘kopen’: degene waarvan gedacht wordt dat hij of zij het beste ‘past’.

Tapijt

Misschien moeten we het hele idee van oppoetsen loslaten en gaan vertellen hoe het echt is. Dat het werk voor 80% gewoon duf is. Dat je de hele dag hetzelfde moet doen. Dat er nog veel werk aan de winkel is als het gaat om de kwaliteit van het management. Al die zaken die we graag onder het tapijt vegen. Het kan voorkomen dat 60% van de nieuwelingen in één of meer aspecten van de nieuwe baan teleurgesteld is en zoveel meer overeenkomsten vertonen met de werkelijkheid. Want zelfs op een bedrijf als Google – toch gebrandmerkt als één van de meest aantrekkelijke werkgevers – valt het een en ander aan te merken, sterker nog: het schijnt er uitgesproken saai te kunnen zijn: “Tenzij je een super getalenteerde ingenieur bent die aan iets nieuws mag werken, ben je bij Google gewoon iemand met een fles olie die de machine af en toe smeert”.

Het leven is niet perfect. Werken is soms gaaf en soms een opgave. Laat het allemaal maar gewoon zien en probeer niet koste wat het kost de plaatjes vol hoogtepunten in de lucht te houden. Het scheelt een boel frustratie en bovendien: wie wil er nou bij een perfect bedrijf werken?