ranglijst

De ranglijst van meest favorieten: aandacht helpt

Hij is er weer: de populariteitspoll ‘Meest favoriete werkgever’ van iG!. Met opnieuw Shell op de eerste plaats van de ranglijst en Philips, KLM en de Rabobank daarachter. Het resultaat is weinig verrassend; deze vier doen al jaren niets anders dan stuivertje wisselen. En verder is er überhaupt weinig verrassends te bespeuren, hooguit dat Apple, vorig jaar nog op plaats 9, nu volledig uit de top 10 gevallen is. 

ranglijst

Andere ‘lijstjes’, bijvoorbeeld van Intermediair/Motivaction, laten eenzelfde beeld van populariteit zien; alleen weet Unilever zich bij Intermediair nog in de top 5 te frutten, waar iG! de Politie neerzet. Achter de usual suspects aan kop dreunt het dicht aaneengesloten veld – verderop worden de verschillen kleiner en kleiner – waar zo nu en dan een outsider wegvalt of naar voren weet te komen. Zielig is wel de val van ABN Amro van plaats 7 naar 21 en soms maakt een oude bekende een comeback – zoals Ahold dit jaar van 37 naar 13. Maar verder is het allemaal niet echt verrassend. Wat bij mij tot de vraag leidt: waarom worden steeds dezelfde organisaties genoemd?

Het voor de hand liggende antwoord is: omdat het nu eenmaal de beste werkgevers zijn. Dat is natuurlijk mogelijk. Maar voor een deel is het ook wat ik maar noem het ‘jurysporteffect’: Duitsland werd nog jarenlang kampioen dressuur, ook toen Anky al beter was dan welke Duitse combinatie ook. Blijkbaar ijlde er iets na van “dit is nu eenmaal de beste” (in de psychologie ook wel het Horn-effect genoemd). Zo ook hier: Philips is al jarenlang een topwerkgever, dus zal het nog steeds wel een topwerkgever zijn. ABN Amro heeft daar lang van kunnen profiteren, maar is nu al een aantal jaren niet uit de pers weg te slaan met allerlei akelig nieuws, waar nu blijkbaar (ook) de werkgeversreputatie last van begint te krijgen.

Broekzak

Een derde optie is dat de 10.000 respondenten gewoon zeggen wat er als eerste in hun opkomt. Bijvoorbeeld omdat een organisatie net gisteren in het nieuws is geweest. Dat zou in elk geval de komeetachtige opkomst van Jeugdzorg verklaren; aan de inhoud van het werk – zwaar belast, je kunt het niet goed doen – kan het eigenlijk niet liggen. Idem voor PwC, dat met relatief weinig schade uit alle boekhoudschandalen lijkt te komen (en volmondig toegegeven: de meest onderscheidende arbeidsmarktcampagne heeft), maar wel profiteert van alle aandacht voor accountantskantoren. Of Samsung, een bedrijf dat nu eenmaal in de vorm van een smartphone bij een heleboel mensen in de broekzak zit.

Hoe dan ook, het is iedereen gegund om een mooie plek te veroveren in de ranglijst. Ik hoop alleen dat zowel werkgevers als (potentiële) werknemers er niet al te veel aandacht aan schenken en dat sollicitanten gewoon kiezen voor het bedrijf dat het beste bij hen past.