vacaturetekst

Coolblue zoekt een secretaresse, maar dat staat niet in de vacaturetekst

Het zal weinigen in de recruitmentwereld ontgaan zijn: de vacaturetekst voor een ‘Pieter Manager’ bij Coolblue. Een functie die zonder veel bescheidenheid wordt beschreven als ‘droombaan’ en die – zoals de toekomstige baas persoonlijk uitlegt – als belangrijkste doelstelling heeft: “Alle (digitale) informatie temmen die mijn werkplek bereikt”. En de baas zelf zo nu en dan ook, als ik het goed begrijp.

vacaturetekst

Nu geloof ik meteen dat de ‘eindbaas’ van Coolblue het razend druk heeft, zeker omdat hij een lichte neiging tot ADHD lijkt te vertonen en zelf zegt het lastig te vinden om keuzes te maken en prioriteiten te stellen. In zo’n geval kun je machtig veel plezier hebben van een stevige ‘personal assistant’. Maar bij het lezen van de tekst zag ik telkens Andrea Sachs voor me. In The Devil wears Prada laat Runway-hoofdredacteur Miranda Priestley – nog zo’n prototypische ‘eindbaas’ – deze ‘rammend slimme’ dame alle hoeken van de chique redactie zien. Zou dát de bedoeling zijn…?

Een vacaturetekst moet een goed beeld geven van de baan. Wat ga je precies doen? Een goede vacaturetekst geeft – tussen de regels of anderszins – ook informatie over de organisatie: wat is dit voor bedrijf, wat voor cultuur heerst hier? En de perfecte vacaturetekst maakt ook duidelijk wie wél, en vooral wie niet voor de baan in aanmerking komt. Dat maakt deze tekst een goede en geen perfecte, want aan de genoemde functie-eisen voldoet zo ongeveer de halve wereld. Zelfs ik (al heb ik wel een bul) en zit het venijn van de vereisten waarschijnlijk in de staart: “We kunnen het goed met elkaar vinden”. 

Wie is straks echt de baas?

Ere wie ere toekomt: in een wereld die vol zit met crappy vacatureteksten is deze tekst een aangename uitzondering. Hij is zeer eigen, valt op en geeft tussen alle regels door informatie over de cultuur bij Coolblue: snel, outgoing en ambitieus. Dat is goed. Maar hij loopt ook een risico: in het tekstuele geweld dreigt de functie zelf onder te sneeuwen – de inhoud raakt ondergeschikt aan de vorm. En dat is jammer, want nu moet je verdomd goed lezen om te snappen wat dit echt voor baan is en wat de positie is van de ‘Pieter Manager’. De baas zoekt een Baas, maar de echte baas is Pieter. Geen ‘management by proxy’. En terecht: er kan maar één kapitein zijn op een schip. Daarom: “Jouw agenda is helemaal leeg”.

Cerberus

Als ik alle grappen en grollen uit de tekst verwijder, blijft het volgende over: de CEO van Coolblue zoekt een secretaresse (M/V). Iemand die als een Cerberus de grenzen van de baas bewaakt – die mij niet de makkelijkste lijkt, ondanks alle zelfspot – en die ervoor zorgt dat hij niks vergeet, inclusief een bos bloemen op zijn trouwdag. Beetje haar op de tanden is handig, zolang je jezelf maar ondergeschikt kunt maken en de baas met je door één deur kan. Het is origineel gebracht en je hoort mij niet zeggen dat het niet gaaf kan zijn om bij Coolblue te werken; maar of dit een ‘droombaan’ is…? Ik vraag me af of het niet vooral de ‘vakgenoten’ zijn die nu collectief in katzwijm vallen. En of degenen die zich door deze tekst aangesproken voelen, uiteindelijk de meest geschikte ‘Pieter Managers’ zullen zijn.