employer branding

Employer branding: klagen en pesten toegelicht

We moeten stoppen met het zien van employer branding als trucje om een opgepoetst beeld te geven van het werken bij een organisatie of bedrijf, schreef ik laatst. Employer branding verandert door dat soort praktijken van iets dat er gewoon is, naar een instrument dat een bepaald effect moet bereiken. Meestal een effect dat mooier is dan de werkelijkheid en we weten: het is niet alles goud dat er blinkt.

employer branding

Werken is meestal immers wel ok, maar elke baan heeft – naast al het heerlijks als een maandelijks salaris, vakantiedagen, de mogelijkheid om opleidingen te volgen of gezellige collega’s – ook negatieve kanten. Sleur, ongezellige collega’s, fileleed, rare werktijden… Elke medaille heeft twee kanten, elke situatie meerdere invalshoeken. De vervelende dingen maken evenzeer onderdeel uit van de baan als de positieve. En guess what: ook dáár hebben ze in Amerika nu een afkorting voor gevonden.

Na de EVP – Employee Value Proposition – kunnen we nu kennismaken met de RJP: de Realistic Job Preview. De RJP is een manier “to provide candidates with information as to both the positive and negative aspects of working at a business”. Ook de negatieve kanten dus. Maar waarom zou je het eigen nest bevuilen met zo’n RJP?

Loyaliteit

Wel, zegt het artikel, een verwacht gemiddeld personeelsverloop tot 23% de komende vijf jaar betekent niets minder dan een dramatische vermindering van loyaliteit en als recruiter zul je moeten nadenken over de toekomstbestendigheid van je recruitmentbeslissingen. Een RJP hangt samen met het ‘psychologisch’ contract, de onuitgesproken wederzijdse verwachtingen, zoals de mate van stress, het werken buiten kantooruren, de risico’s die met het werk gepaard gaan, om nog maar te zwijgen van de vrijheid om te klagen, de conflicten, pesterijen en wat dies meer zij. Pas als mensen dat volledige, ongepolijste beeld hebben, kunnen ze een overwogen keuze maken voor een organisatie en/of baan.

De match

Nu ligt het vast aan mij, maar ik heb nooit begrepen hoe je denkt weg te komen met een verhaal dat in flagrante strijd is met de werkelijkheid. Met mooie praatjes, waarbij de vlag de lading niet dekt. Waarin beloften worden gedaan die nooit kunnen worden waargemaakt of waarin bepaalde aspecten niet worden belicht uit angst voor afhakers. Niet omdat ik denk dat sollicitanten onnozele schapen zijn die een naïef geloof hechten aan alle geweldige beloftes, vervolgens verbijsterd staan te kijken hoe ‘erg’ het in het echt is en dan subiet de benen nemen. Wel omdat ik denk dat je altijd (ook) aandacht moet besteden aan de aspecten die bij voorkeur worden overgeslagen “in the glossy brochures and sales patter”. Het gaat immers om de match: passen organisatie en potentiële medewerker bij elkaar? Sluiten de wensen, ambities en mogelijkheden van de kandidaat aan bij de doelen en kernwaarden van de organisatie? Dat lukt alleen maar als je het hele verhaal vertelt. 

Daar hebben we heus geen nieuwe afko voor nodig.