Nieuwe recruitmentpraktijken of anders de Apocalyps

Kun je uitleggen waarom je medewerkers genoegen moeten nemen met suboptimale collega’s? Je klanten met verouderde producten? Heb je het lef om managers uit te leggen waarom het niet lukt om toppers te werven? En durf je het aan om je aandeelhouders uit te leggen waarom de groei volledig uit het bedrijf is omdat het niet in staat is om toptalent aan te trekken? Nee? Waarom ga je dan door met het praktizeren van een “outdated recruiting approach” die niets anders doet dan “damaging your firm”?

recruitmentpraktijken

Het is inktzwart, de verwoestende situatie waarin bedrijven terecht komen die niet in de gaten hebben dat “the world of corporate recruiting has become so intense that formerly rare aggressive and ultra-bold recruiting practices are now becoming mainstream”. Agressief en ultra-brutaal; het is tijd to boldly go where no man has gone before, zoals een bekende tv-serie zegt. En daarmee is het meteen tijd voor het zoveelste lijstje van onze vriend en top-lijstjessamensteller John – pardon, dr. John – Sullivan, die ons voorgaat op het pad en 15 stoutmoedige aanpakken voor ons op een rij heeft gezet. Lees en huiver.

John – pardon, dr. John – zou zichzelf niet zijn als hij een en ander niet keurig zou rubriceren in vier hoofdcategorieën vermetele recruitmentpraktijken:

  • Uitlokking: referralprogramma’s waar tot 30.000 dollar wordt betaald voor elke aangebrachte kandiaat – ook als dat gebeurt door mensen die verder weinig tot niets met het bedrijf te maken hebben.
  • Stroperij: het moedwillig bij de concurrent wegvissen van kandidaten, waarbij degenen die bij de Google-bushalte staan te wachten het meeste gevaar lopen om te worden omgekocht met koffie en gepocheerde eieren.
  • Omkoperij: ook wel ‘tekengeld’ genoemd, dat soms de vorm kan aannemen van een koffer met $11.000 in contanten, een op maat gemaakte smoking, baardverzorgende olie en/of een olieverfschilderij van de omgekochte.
  • Date rape: kandidaten binnenhengelen tijdens met alcohol overladen ‘cocktail parties’, waar medewerkers van het bedrijf de rol op zich nemen van ‘ambassadeurs’, ofwel degene zijn die de benevelde kandidaat voor een voldongen feit stelt.

Er zijn er nog meer, zoals ‘aqui-hiring’ (een heel bedrijf opkopen voor één kandidaat) of het wegkapen van eerstejaars studenten, maar de algehele boodschap is dat het einde nabij is voor “those unwilling to change and adapt”. Zij zullen steeds slechtere resultaten behalen, al naar gelang ze verder achterop raken bij hun “more aggressive competitors”.

Bizarre biotoop

Maar dat een aantal Amerikaanse snertbedrijfjes tot dit soort zaken overgaat, betekent niet dat dergelijke ‘gedurfde’ – of beter gezegd onbeschofte – praktijken mainstream zijn of dat zelfs maar zullen worden. Vooralsnog bestaan ze slechts in de bizarre biotoop van John – pardon, dr. John – Sullivan en een paar tot wanhoop gedreven would be entrepeneurs met teveel venture capital en te weinig scrupules en wat mij betreft mogen ze daar voor altijd blijven. In de normale wereld hebben organisaties noch de tijd, noch het geld, noch hopelijk het fatsoen om zich met dit soort recruitmentpraktijken in te laten.

Het einde van de wereld is al vaak voorspeld en het is nog nooit doorgegaan. Hooguit gaat de wereld ten onder in een apocalyps van moreel verval waaraan ook ‘thought leaders’ als John – pardon, dr. John – Sullivan niet lijken te ontkomen.