Oude regels op een nieuwe arbeidsmarkt

De economie trekt aan, meldt het FD. De arbeidsmarkt ook. In het laatste kwartaal van 2014 kwamen er ruim 40.000 banen bij. Het aantal vacatures neemt gestaag toe. Dat is mooi, want het betekent dat er waarschijnlijk (weer) geïnvesteerd gaat worden in arbeidsmarktcommunicatie en recruitment. Wat op z’n beurt weer mooi is voor mij en mijn collega’s. We houden van investeren. De vraag is hooguit: hoe?

arbeidsmarkt

CareerBuilder gaat helemaal los met de voorspelling dat 2015 het beste jaar wordt sinds 2006, als we kijken naar de arbeidsmarkt en het aantal werkgevers dat plannen heeft om nieuwe medewerkers aan te trekken. Waarvan 40% daar op de één of andere manier nu al niet in slaagt, want “planning to hire and actually making a hire are two vastly different undertakings”, zegt ERE.net. In veelgevraagde groepen is er simpelweg te weinig aanbod. Consequentie: de ‘oude regels van recruitment’ zijn daarom niet meer van toepassing.

Nu weet ik niet precies wat de ‘oude regels’ zijn, maar ik vermoed iets in de geest van: “We hebben een vacature, die zetten we in de krant/op Twitter/op een jobboard/uit bij een bureau en dan kiezen we de beste kandidaat”. Wat bij mijn weten niet zozeer oude regels zijn, als wel de – min of meer naar wens functionerende – praktijk in zo’n 80% van de gevallen. Voor de overige 20% hebben we LinkedIn en allerlei soorten van digitale tovenarij zoals ‘Boolean search’.

Dinosaurus

Zelf merk ik dat er na máánden van stilte opeens weer bestellingen binnenkomen van mijn boek over het maken van arbeidsmarktcampagnes. Een boek uit 2009. Je zou denken dat het qua actualiteit inmiddels een dinosaurus is, vergelijkbaar met een handleiding voor het opsteken van lantaarns. Maar het proces dat het boek beschrijft, is in grote én in kleinere lijnen eigenlijk niet veranderd. Het is bijzonder om te zien hoe snel we ertoe overgaan om praktijken uit het verleden dood te verklaren, te roepen dat ‘alles’ tegenwoordig ‘heel anders’ is en dat de manier waarop we ‘vroeger’ dingen deden, totáál niet meer van toepassing is. Het valt best mee. Ik moest weer denken aan wat Evgeny Morozov zegt in zijn boek To Save Everything, Click Here: we doen helemaal geen andere dingen. We doen nog altijd dezelfde dingen. We doen ze alleen sneller of beter.

Nu zie ik de veranderingen op de arbeidsmarkt wel. Meer flexibiliteit, hogere snelheid, meer individualisme, andere competenties. Maar als puntje bij paaltje komt, gaat het nog altijd om hetzelfde: Wie past waar? En op welke manier? Het gaat nog altijd om het zoeken, vinden en maken van de match. Het speelveld is niet wezenlijk veranderd, de spelregels ook niet of nauwelijks. Er staan hooguit wat meer verschillende spelers op het veld. Er is geen nieuwe arbeidsmarkt. Laten we de ‘oude regels’ dan ook niet allemaal overboord kiepen. Als ze al verouderd zijn.