Een schitterend eiland

Op zoek naar een plek waar het warm en zonnig was – ik had zin in vakantie en zelfs de merkwaardige Hollandse winter van 2015 leverde voor mijn gevoel onvoldoende vitamine D – viel de keuze eind vorig jaar voor de derde keer op de Canarische Eilanden. 

Cactus

Ze zijn ver weg en toch dichtbij en in elk geval iets héél anders dan een volgepakt huisjespark in een uithoek van Nederland (daar is vast niets mee mis, maar daar had ik dus geen zin in). Het werd Lanzarote en sinds vorige week ken ik daardoor wel drie Canarische eilanden – Tenerife, Gran Canaria en Lanzarote. Neem van mij aan: de laatste is met afstand de mooiste. Om meerdere redenen.

Maanlandschap

Ten eerste door het bijzondere karakter. Het eiland is bezaaid met vulkanen. En ze zijn nog actief; de laatste uitbarsting dateert van 1824, maar een paar meter onder het oppervlak is het nog zo heet, dat restaurant El Diablo erop kan barbecuen. De uitbarstingen van de toepasselijk genaamde Vuurbergen tussen 1730 en 1736 maakten Lanzarote weliswaar een stukje groter, maar vaagden ook een deel van het eiland weg. Het bizarre maanlandschap dat er het gevolg van is, is nu een nationaal park: Timanfaya, genoemd naar het eerste dorp dat in 1730 het loodje legde.

Vuurbergen

Op de kale rotsen vindt een ingenieuze vorm van wijnbouw plaats, al is de productie te klein voor export. De vulkaan La Corona in het noorden leverde een bijzondere, deels ingestorte lavagang op (inclusief een meertje met minuscule, blinde kreeftjes), plus een fascinerend landschap dat bestaat uit lavabrokken die zijn bedekt met uit zee overgewaaid zand. Wat er heel raar uitziet, maar waar op de een of andere manier een uitbundige flora is ontstaan.

Zand en lava

Kunstenaar

Maar Lanzarote is ook mooi door de bemoeienissen van haar beroemdste inwoner: kunstenaar en architect César Manrique. Dankzij hem is het eiland de extreme vertoeristisering bespaard gebleven die een aantal van de andere eilanden zwaar getroffen heeft. Op Lanzarote is geen reclamebord te vinden, alle gebouwen zijn van overheidswege verplicht wit gepleisterd en groen, blauw of bruin geverfd (hij had goede relaties met lokale politici) en er is geen hoogbouw. Alleen toen hij een aantal jaren in Amerika verbleef, werd er per ongeluk een tien verdiepingen tellend hotel neergeplempt, maar bij dat ene ongeluk is het gebleven. Tot groot genoegen van de inwoners. En van deze toerist.

Lanzarote 3

Je komt de man overal tegen. Geen dorp of het heeft wel iets met Manrique. Zijn drie huizen – blijkbaar legde het kunstenaarschap hem geen windeieren – zijn trekpleisters. Sculpturen in de beste traditie van Jean Tinguely staan op evenzovele rotondes. Maar het zijn vooral zijn ‘ingrepen’ in het unieke landschap die indruk maken.

Jameos del Agua

In de ruige rotsen – lavagangen, steengroeven of desnoods een klif van 500 meter – bouwde hij ‘toeristische’ bestemmingen, zoals uitkijkpunten (de spectaculaire Mirador del Río) en restaurants (bij de Jaméos del Agua), altijd met respect voor de natuurlijke omgeving, associaties oproepend aan het huis van Bilbo Balings en voorzien van unieke decoratieve elementen (denk: lampen met stekels in de Jardín de Cactus).

Trap

Dorpjes

Ze zijn er wel, de toeristenagglomeraties en de all inclusive resorts. Maar ze zitten diep weggestopt in het zuiden – als je niet wilt, hoef je ze niet te zien. Verspreid over de rest van het eiland liggen Spaans-koloniale stadjes als Teguise, marktplaatsen als Haría – in de ‘palmenvallei’ – en tientallen dorpjes, al dan niet met haventjes.

Bootjes

Samen met de stralende zon, de altijd aanwezige, bulderende Atlantische Oceaan en de tapas en paella, leverde het een buitengewoon plezierige week op. Ik zou zó teruggaan. Iemand zin om mee te gaan?

 

4 gedachten over “Een schitterend eiland”

  1. Wat gaaf! Ik zou er graag een keer naar toe willen gaan, bijzonder verhaal ook over César Manrique !Dank voor de leuke post! 🙂

  2. Ha Annemarie, ja, de Canarische eilanden. Persoonlijk ken ik alleen Tenerife en daar ben ik echt dol op! Over Lanzarote heb ik inderdaad ook prachtige verhalen gelezen. Dus, wanneer gaan we? 🙂

Reacties zijn gesloten.