Sociale media
Wat nou concurrentievoordeel met de kandidaatervaring
In Amerika zijn ze niet wijs. Daar wordt tegenwoordig een Candidate Experience Award uitgereikt, een prijs voor de beste kandidaatervaring. Er is zelfs een website voor en er wordt aandacht aan besteed op normaal gesproken eerbiedwaardige blogs, zoals ERE.net. De kandidaatervaring. Het meest overbodige begrip in recruitmentland.
Waarom doen organisaties er dan aan mee? “To gain a competitive advantage and treat candidates with the respect they deserve”, zegt het artikel op ERE.net. Zo. Wel, wat dat tweede betreft: lang niet iedere kandidaat verdient respect. We kunnen er wel allerlei heilige dingen over roepen, maar als een kandidaat een werkgever niet met respect behandelt – door bijvoorbeeld te solliciteren op functies waarvan hij of zij al lang weet dat het niks zal worden en hij of zij alleen maar zinloos werk genereert – dan hoef je wat mij betreft echt niet het volle respect terug te krijgen. Maar dat concurrentievoordeel…
Inspiraties – To Save Everything Click Here
Evgeny Morozov geeft zijn boek To Save Everything, Click Here een niet mis te verstane binnenkomer met deze allereerste zin: “Silicon Valley is guilty of many sins, but lack of ambition is not one of them”. Ook de ondertitel is veelzeggend: ‘The Folly of Technological Solutionism’. Het boek gaat, kortom, over de neiging om grootse wereldproblemen met online technologie te willen oplossen. Een neiging die volgens Morozov gedoemd is om te mislukken.
Wat je liever van te voren geweten had
Een nieuwe baan is vaak een sprong in het duister. Hoe goed je je ook van te voren georiënteerd hebt, als je eenmaal binnen bent, ontdek je altijd dingen die niet bekend waren. Soms als een positieve verrassing – hé, één keer in de week Indisch eten in de kantine! Maar soms ontdek je tijdens je eerste dag, week of maand zaken die vallen in de categorie ‘vuile was’ en die gedurende de procedure duidelijk niet buiten heeft gehangen. Van die zaken waarvan je denkt: als ik dát had geweten… Daarover gaat de infographic van deze zaterdag voor Pinksteren.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Of het er nu om gaat dat de tent eigenlijk failliet is, of dat het er – in tegenstelling tot de verhalen tijdens het sollicitatiegesprek – helemáál niet zo ‘informeel’ aan toegaat of dat de functie uiteindelijk een stuk minder leuk, interessant, uitdagend of wat ook is: het zijn dingen die je liever van te voren had geweten.
Beschermen
Hoe kun je jezelf nu ‘beschermen’ tegen dat soort teleurstellingen? De infographic noemt zes manieren waarop dat kan:
- Zorg dat je alles op schrift hebt: zowel de functiebeschrijving als het uiteindelijk onderhandelde aanbod.
- Verdiep je in de geschiedenis van de functie: waarom is het een vacature en hoeveel mensen hebben deze baan de afgelopen vijf jaar uitgevoerd?
- Leer de mensen kennen: vooral degenen aan wie je toekomstige baas verantwoording moet afleggen (en vraag wat ze van hem/haar vinden).
- Gebruik LinkedIn: bekijk hoeveel medewerkers daar een profiel hebben of wat je connecties van de organisatie weten.
- Beoordeel de financiële positie van de organisatie: jaarrekeningen, verdien- of businessmodellen.
- Bekijk het nieuws: zoek via Google wat er in de media over de organisatie gezegd wordt.
Het zijn geen keiharde garanties tegen alles wat er in een nieuwe baan mis kan gaan. Maar zo weet je in elk geval meer dan niks en zeg zou zelf: in deze tijd is het bepaald niet onverstandig om beslagen ten ijs te komen.
Employer branding werkt! Een beetje.
Werkt employer branding? Krijg je door een ‘betere’ perceptie van je werkgeversmerk meer of betere of meer betrokken of minder snel vertrekkende kandidaten? Of is dat een niet te staven bewering van degenen die het vooral vreselijk leuk vinden om zich ermee bezig te houden – of hun geld ermee verdienen?
Een lid van de Engelse tegenhanger van de NVP vroeg zich dit ook af en ging op zoek naar onderzoeken rondom dit onderwerp. Daaruit bleken een aantal zaken. Bijvoorbeeld dat een sterk corporate brand je organisatie aantrekkelijk(er) kan maken, maar dat een positief beeld van de organisatie als werkgever in dat opzicht twee keer zo krachtig is en inderdaad leidt tot ‘meer’ en ‘beter’. Er lijkt dus wel degelijk reden te zijn om ‘aan je employer brand te werken’.
Aanmodderen met flexibel personeel?
Het oude denken viert nog steeds hoogtij bij de inschakeling van extern, flexibel personeel, zegt onderzoek door Experis. En zoals bij veel problemen, schuilt in hun optiek de oorzaak in ‘gebrek aan een strategische visie’. Strategische visies worden erg vaak opgevoerd als oplossing voor alles dat verkeerd gaat.
Geen strategische visie op sociale media? Dan maak je er een rommeltje van en zeg maar dag tegen je reputatie. Geen strategische visie op inkoop? Dan betaal je altijd teveel. Geen strategische visie op de toekomst? Dan gaat hij je overkomen, in plaats van dat je hem zelf maakt. En ook met de inzet van flexibel personeel is er geen strategische visie, dus is het kommer en kwel. Maar wie het onderzoek goed leest, komt tot een heel andere conclusie.
Hoe je rustig een tukje kunt doen tijdens het werk
Behalve voor ZZP’ers, die in een gemoedelijke afwisseling van work en play hun dagen, weken en maanden vullen, is ‘werken’ voor de gemiddelde persoon over het algemeen een vermoeiende aangelegenheid. Vroeg opstaan, misschien kids die schoon en fris en als het even kan voorzien van gezonde lunchtrommeltjes op tijd op school moeten zijn, met een beetje pech een file of een vertraagde trein erachteraan en dan de hele dag maar scherp zijn… Voor je gevoel zit de dag er soms al op tegen de tijd dat-ie eigenlijk nog moet beginnen.
Niet zo gek dat je op je werk wel eens een beetje wilt bijslapen. En de infographic van deze zaterdag laat zien hoe je dat kunt doen zonder dat het opvalt.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Sommige methodes vergen nogal wat voorbereiding en/of requisieten. Maar er zijn er een paar die briljant zijn in hun eenvoud. Wat te denken van het doen van een tukje onder je bureau? Niemand kijkt daar immers ooit? En als je een beetje een flink bureau hebt, is het nog best comfortabel ook, zeker in een fijne slaapzak (suggestie: neem er één in camouflageprint).
Power nap
Een dutje doen achter een boek of jezelf levensgroot uitknippen en in een werkhouding neerzetten, kan ook. Dergelijke cut outs zijn prima online te verkrijgen; je hoeft er alleen maar een ander hoofd op te plakken. En duidelijk maken dat een power nap onderdeel is van je cultuur en dat die cultuur héél belangrijk voor je is, is ook een manier om ongestraft even je ogen dicht te doen.
Maar zonder dollen: het blijkt dat we de laatste honderd jaar gemiddeld één uur per nacht minder zijn gaan slapen. En hoewel dat voor sommigen geen probleem is, is het dat voor velen wél. Er is dan ook een levendige handel ontstaan in kortdurende slaapondersteunende middelen, zoals speciale bureauhoofdkussens. Er is zelfs een ‘wetenschap’ voor: sleeponomics. Allemaal leuk en aardig, maar het werkt waarschijnlijk het beste om gewoon bijtijds naar bed te gaan. Zoals een oude overtuiging luidt: de uren vóór twaalf uur tellen dubbel. Welterusten straks.
Al die feestdagen ook
Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor degenen met een goed christelijke opvoeding – zoals ik – is het duidelijk waar deze dag over gaat. Ik weet zelfs wat er tijdens Pinksteren aan de hand is, behalve een extra vrije dag. Hier in huis loopt er in deze periode ook altijd een verjaardag tussendoor, die we meestal vieren op de zondag ná het heuglijke feit, iets dat vaker wel dan niet samenvalt met moederdag.
In alle festiviteiten delft Moederdag dan meestal het onderspit. Over het algemeen denk ik er zelf nog net aan om een bos bloemen voor m’n eigen moeder te kopen. De jongens denken er – sinds ze van de basisschool af zijn en er geen juf meer is die hen stimuleert tot het maken van een knutselwerkje met ‘voor de liefste moeder’ erop – al helemaal niet aan. En eigenlijk vind ik dat wel best.
Al die feestdagen ook… Ik zal blij zijn als het leven z’n normale gang herneemt.
De menselijke fout in Big Data
Recruiter.com heeft een whitepaper opgeduikeld over – yes, yes – Big Data in recruitment. Big Data is, eh, big. En recruitment is er altijd als de kippen bij om nieuwe dingen uit te proberen, dus voilà. Een whitepaper, en niet zomaar één. Gemaakt op basis van Futurecasting, een “high-impact concept that could transform the business of recruiting”.
Nu verschijnt er om de haverklap een ‘concept’ dat recruitment voor altijd zal veranderen en de resultaten vallen tot nu toe meestal tegen. Voorlopig wachten we dus nog even af hoe het gaat aflopen met deze gloednieuwe manier om iets bruikbaars te maken van “the huge quantities of data that now exist about billions of potential job candidates across the globe” en hoe “Talent Acquisition Pros” kunnen leren “how to collect, store and analyze data better”. Maar voor de duidelijkheid: als het niks wordt, ligt dat niet aan het ‘concept’, maar aan de mensen.
Hoe je een consistent online merk kunt bouwen
Afgelopen donderdag kon je hier lezen over ‘schizofrene’ of inconsistente brands. Hoe het ene gezicht van het merk kan afwijken van het andere. Hoe gedrag soms kan afwijken van gepredikte uitgangspunten. En dat ik dat niet gewenst vind… Maar ga er maar eens aan staan: het valt om de drommel niet mee om zo’n eenduidig gezicht te laten zien. En het is helemaal een hachelijke onderneming als je kijkt naar alle online ontwikkelingen van de laatste jaren. Hoe moet je dat aanpakken?
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Daarover gaat de infographic van vandaag, die – in een zeer aardige vormgeving – de route uitstippelt naar consistente, online branding. Deze route kent tien tussenstops:
- Ken je publiek
- Stem je boodschap op hen af
- Zorg voor consistentie
- Hou het ontwerp gelijk op elk platform
- Maak het mensen makkelijk
- Heb geduld
- Doe mee aan de conversatie
- Meet de resultaten
- Verfijn je aanpak
- Doe dit continu
Persoonlijk denk ik dat de meeste organisaties de meeste moeite zullen hebben met punt 6… Geduld is echter een schone zaak. En laten we wel zijn: het is wel leuk om ermee bezig te zijn.
Schizofrene branding
Gisteren konden de veelvreters onder de bloglezers op Recruitment Matters lezen over mijn verbazing over de uitspraak: “that employers typically have multiple employer brands”. Afkomstig van iemand die zichzelf ‘president’ van een of andere vage bemiddelaar noemt, maar van het brandingvak maar weinig kaas gegeten heeft.
‘Schizofreen’, noemde ik dat. Omdat een organisatie maar één ziel heeft, die weliswaar voor verschillende mensen en inverschillende omstandigheden verschillende betekenissen kan hebben, maar niettemin: één ziel. Een ziel die je idealiter terugziet in alle manifestaties van het bedrijf, of het nou om corporate of employer branding gaat. Meerdere zielen hebben is niet handig en de meeste organisaties streven dan ook naar consistente branding. Maar soms blijken ze daarbij wél te beschikken over twee gezichten.
Hou je veilig
Vandaag is een bijzondere dag. Nu was 30 april de afgelopen 33 jaar sowieso een bijzondere dag en ik beken: ik hou niet zo van bijzondere dagen. Mijn streven is daarom om op dergelijke dagen als het even kan op een plek te zijn waar dit soort dagen niet bijzonder is. Meestal betekent dat uitwijken naar het buitenland. Zo ook dit jaar.
Eind januari hadden de jongste en ik besloten dat onze tripjes van de afgelopen jaren naar de D-Daystranden van Normandië méér dan leuk genoeg waren om er een traditie van te maken. En hadden het hotel al geboekt toen de Koningin met haar mededeling kwam en bleek dat 30 april 2013 een nóg bijzonderder dag zou worden dan anders. We keken elkaar aan. “Gaan we hiervoor annuleren?” We hebben twee seconden geaarzeld, toen was het antwoord duidelijk: nee.
Vanuit Arromanches-les-Bains (wat intussen onze vaste stek is en waar zich nog de enige restanten van de Mulberryhavens bevinden) wens ik iedereen in Nederland een uitermate feestelijke dag toe. Hou je veilig, zou ik zeggen. Wij zullen vanavond via Uitzending Gemist bekijken of het mooi was en hoe de festiviteiten zijn verlopen – het hotel heeft wifi. En voor de rest gaan we gewoon al onze favoriete bezienswaardigheden langs. Misschien sleep ik ‘m dit keer zelfs wel mee naar het Tapis de Bayeux. Dat gaat ook over oorlog, per slot.
Hoe Nederland naar de inhuldiging kijkt
Aanstaande dinsdag is het zo ver. Dan krijgen we een nieuw staatshoofd, voor het eerst in meer dan honderd jaar een koning. Meer nog dan in 1980 zal het een mediaspektakel zijn, dit keer hopelijk zonder dat Amsterdam erbij wordt afgebroken. De infographic van deze zaterdag laat zien hoe Nederland van plan is om het hele gebeuren te ondergaan.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
NS zal zijn uiterste best doen om iedereen die er live bij aanwezig wil zijn, heelhuids naar en van Amsterdam te brengen, maar we kunnen natuurlijk nooit met z’n allen terecht in onze hoofdstad. De meesten van ons zijn dus aangewezen op de televisie om getuige te zijn van wat door 70% nu al wordt beschouwd als het meest memorabele tv-moment van 2013. En wat door 50% de gehele dag zal worden bekeken, waar 26% zich heeft voorgenomen om het met de samenvatting ‘s avonds te doen en 16% het nog niet weet.
Meivakantie
Overigens is meer dan de helft – ruim 56% – niet van plan om ervoor thuis te blijven. Soms gaan ze samen met anderen kijken. Of ergens op een groot scherm in de buitenlucht (hopelijk niet in de regen). En weer anderen zijn er gewoon niet – 30 april valt weer eens midden in de meivakantie – en niet iedereen heeft wifi bij de hand.
Hoe dan ook, dat van de memorabele dag onderschrijf ik wel. En ik wens alvast iedereen heel veel plezier.
De maakbare bedrijfscultuur
Ooit heb ik – min of meer per ongeluk – een whitepaper over engagement aangevraagd bij een Amerikaans bedrijf in ‘Strategic Talent Management’. Als gevolg daarvan ben ik terecht gekomen in hun adresbestand. Ze hebben me zelfs een keer gebeld. Waarop ik me direct afvroeg hoe goed de zaken gaan als je all the way vanuit de US een prospect belt wiens nummer met +31 begint. Maar het werd uiteindelijk een aardig gesprek en ik heb uitgelegd dat het voor mij als ZZP’er niet echt een probleem is om engaged te blijven, al was het alleen maar omdat ik bij te weinig betrokkenheid bij mijn eigen bedrijf al snel niks meer te eten heb.
Een ander gevolg is dat ik nu ook met enige regelmaat getrakteerd word op nieuwsbrieven. Meestal gaan ze direct de prul in. Maar de laatste trok mijn aandacht: hij ging over bedrijfscultuur en begon met de vraag of ik me wel bezig houd met het actief creëren en onderhouden van mijn organisatiecultuur. Om er aan toe te voegen: dat zou je wel moeten doen!
Waarom betrokkenheid niets zegt over goed presteren en andersom
Er waart al geruime tijd een hardnekkige mythe rond in HR-land: betrokkenheid is goed, want betrokken medewerkers zijn goed presterende medewerkers. Zorg dat ze zich verbonden voelen met de organisatie en ze lopen zich het vuur uit de sloffen. Zo’n uitspraak heeft een hoge face value, een soort intuïtief gevoel van “dat klopt”.
Ik heb dat gevoel nooit gehad. En nu wordt dat door (Amerikaans) onderzoek bevestigd: beter presterende medewerkers zijn niet per definitie de meest betrokken medewerkers. En andersom ook niet. Integendeel zelfs. “The results are not at all what was expected”, staat er enigszins onthutst bij. Laten we zeggen: the results are completely what I expected.
Hoe onze productiviteit tóch nog omhoog kan
Er moeten heel wat tandjes bij, volgens de leden van het ‘exclusieve’ en ‘toonaangevende’ netwerk Business Leaders (die in hun naïviteit slechts worden overtroffen door het ‘groene waas’ van onze minister-president). Er moet een andere cultuur komen in organisaties (daarover meer de komende week) en medewerkers moeten zichzelf meer ontwikkelen. En vooral: ze moeten productiever worden. Wat dat laatste betreft: de infographic van deze zaterdag geeft antwoord op de vraag: hoeveel rek zit er eigenlijk nog in?
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Anders gezegd: hoeveel tijd wordt er doorgebracht met zaken die niets met het werken zelf te maken hebben? Best veel, blijkt: afhankelijk van de sector kan het gaan om bijna 2,5 uur per dag. Daarvan wordt 7% doorgebracht met persoonlijke beslommeringen, 23% met gezellig geklets en 25% met ‘andere activiteiten’. Maar de grootste productiviteitskiller is – het zal niemand verbazen – het surfen op internet op niet-werkgerelateerde sites. En bijna de helft daarvan komt voor rekening van de sociale netwerken.
Verbeuzelen
Wie denkt dat het vooral gaat om vrouwen die hun tijd verbeuzelen op Twitter, heeft ongelijk. Maar liefst 69% van de mannen levert kostbare productieve tijd in (overigens ook nog altijd 62% van de vrouwen). Dat gebeurt vooral op Facebook en LinkedIn. En waarom doen ze dat? Waarom besteden ze door de baas betaalde tijd aan zaken die niets met de baas te maken hebben? De belangrijkste redenen zijn:
- Niet (voldoende) uitgedaagd worden
- Te lange dagen maken
- Onvoldoende gestimuleerd worden
- Ontevreden of verveeld zijn
- Te weinig verdienen
Ruim een kwart van de werktijd gaat dus verloren omdat mensen zich niet senang voelen. En ze ofwel op zoek gaan naar verstrooiing via Facebook of naar een andere baan op LinkedIn.
Optimale tijdverprutsduur
Voor de simpele denkers onder de Business Leaders ligt de oplossing voor het productiviteitsprobleem voor de hand: sluit Facebook, LinkedIn en Twitter af op het werk en de winst is direct een productiviteitsverhoging van 20%. Anderzijds… Misschien werkt het beter als ze het door hen gepropageerde ‘inspirerend leiderschap’ inzetten om hun mensen meer uit te dagen, minder te vervelen en – last but not least – met enige regelmaat een complimentje te geven. Dan mogen ze van mij gaan streven naar de optimale ‘tijdverprutsduur’ van één uur per dag.
Mis niks!
Wil je drie keer per week wervingsvisies in je feed of mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan!