Twitter


Hoe internet ons brein verpest

Draagt het internet bij aan de ontwikkeling van kennis? Worden we er slimmer van? Dat was de vraag waarover hier vorig jaar een artikel verscheen, naar aanleiding van het boek The Shallows van Nicholas Carr. In het boek wordt onderzocht wat er met onze breinen gebeurt in een wereld waar informatie onbeperkt voorhanden is en voortdurend om onze aandacht vraagt. Wel, als we de onderstaande infographic mogen geloven, dan is dat niet best. Want wie zou er niet knettergek worden van het – gemiddeld – elke twee minuten wisselen van vensters? Van mail naar Twitter naar de webbrowser naar de tekstverwerker en weer terug?

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

In tegenstelling tot populaire overtuigingen dat we moeiteloos kunnen multitasken, blijkt dat de leerprestaties van studenten onder al die afleiding lijden. Ook ons geheugen gaat er op achteruit. ”We use Google so much – search has practically replaced our brains”, is dan ook een andere conclusie in de infographic. We onthouden niks meer, we onthouden hooguit nog waar we het kunnen vinden.

En worden we er gelukkig van? Zelfs dat niet: zware ‘gebruikers’ hebben een 2,5 keer zo grote kans op depressie dan minder zware gebruikers. De gedeelten in ons brein die verantwoordelijk zijn voor emoties, gevoel of spraak zijn 20% van hun ‘witte stof’ en daardoor hun functionaliteit kwijt.

Voorwaar, een tot somberheid stemmende infographic. Anderzijds: wat zou er zijn gebeurd met de gedeelten van ons brein die verantwoordelijk waren voor het gooien van een speer naar een mammoet?

Gewoon doorgaan

Het aantal vacatures is tot een ‘historisch’ dieptepunt gedaald. Daardoor of ondanks dat hebben veel vrouwen vanwege werkstress een beroerd seksleven (mannen niet?!). Dat komt misschien ook omdat een kwart ook nog op dieet is. Er staan meerdere economieën – vooral in Europa, schijnt – op omvallen. Een bank van de ondergang redden, kunnen we niet. Het vertrouwen van producenten én consumenten is al maanden beneden peil. Het regent meer dan we graag willen.

Maar gisteren zag ik de eerste kleine eendjes achter hun moeder aanzwemmen. De lammetjes zijn al niet meer zo wit als een paar weken geleden. De bomen langs de singel lopen uit, de kersenbloesem is de eerste bloemen alweer aan het verliezen. Het enorme boeket tulpen op tafel kostte maar een schijntje. Ondanks alles komt de lente er aan.

De natuur gaat gewoon door. Laten wij de moed er dus óók gewoon inhouden.

Social media: een gevaarlijk spelletje

Twitteren voor de baas? Het valt niet mee. Niet voor de medewerker, maar ook niet voor de baas. Tenminste, als ik de volgende twee artikelen mag geloven: één gaat over een spel om social media warm te houden. Voor het geval medewerkers er na een tijdje de lol niet meer van inzien. En één over: wat te doen bij conflicten. Als medewerkers er nog wél de lol van inzien, maar zich negatief uitlaten en daardoor het (employer) brand ‘schaden’.

Het gaat blijkbaar niet vanzelf. Maar je kunt je afvragen of een code of spelletje daar veel aan kan doen – sociale media als communicatie-instrument van organisaties, in praktijk gebracht door individuen, heeft nu eenmaal een Januskop en soms wringt het.

Lees verder

Hoe we werk en leven combineren

Op deze zaterdag voor Pasen, met een extra vrije dag in het vooruitzicht voor de meesten van ons, gaat de infographic vandaag over de vraag hoe het zit met de balans tussen ‘werk’ en ‘leven’. Om maar met een akelig getal te beginnen: 87% van de mannen én vrouwen ondervindt negatieve effecten op hun gezondheid als gevolg van een – slechte – balans tussen werk en privé. Dat varieert (voor maar liefst tweederde van de vrouwen) van stress tot depressies – die dan weer min of meer gelijk verdeeld zijn over ongeveer eenderde van de mannen en vrouwen.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Dat vrouwen meer last hebben dan mannen, is niet zo gek als je kijkt naar de verdeling van de huishoudelijke taken. Of het nu gaat om de was, boodschappen of eten koken, vrouwen draaien daar in meerderheid voor op. En ook op kantoor doen mannen het slimmer: ze nemen vaker de tijd voor een persoonlijke ‘break’, of het nu voor een kopje koffie of een sigaret is of – ik vraag me af hoe dat dan gaat – voor seks.

Mensen die over de hele linie een positieve balans ervaren tussen werk en privé hebben daar verschillende  manieren voor:

  • 97% gaat regelmatig op vakantie
  • 89% verlaat het werk doorgaans op een ‘redelijk tijdstip’
  • 68% neemt gedurende de dag regelmatig een korte pauze

Wel, dat lijken me alle drie goede tips om de boel in beetje in evenwicht te houden. Happy combining.

Wanneer leren we nou eens dat recruitment geen marketing is?

“Recruitment is marketing: hoe je als recruiter de War for Talent gaat winnen”, is de – foute – titel boven een artikel op Marketingfacts. Mijn bezwaar tegen de term ‘war’ is intussen wel bekend. Maar ook tegen de inbreng van allerlei marketing- en salesprincipes in recruitment heb ik zo mijn bedenkingen.

Er zijn natuurlijk wel bepaalde overeenkomsten: niet voor niets heet het centrale hoofdstuk in m’n boek ‘Het verkopen van een baan’. Maar de ideeën die aan die beeldspraak ten grondslag liggen, zijn anders dan de ideeën die over het algemeen een rol spelen bij de vergelijking van recruitment met marketing.

Lees verder

Het spookt op internet – en daarbuiten ook

We hebben weer een nieuw meldpunt… Na de Midden- en Oost-Europeanen, de Bangalijsten, de Tegenstrijdige Regels en het Onjuist Spatiegebruik, is er nu ook een meldpunt voor Spookvacatures. Voor wie de afgelopen dagen onder een steen heeft gezeten: dat zijn vacatures waar geen echte banen achter zitten, maar die vooral worden opengesteld om CV’s te verzamelen.

Werkzoekenden krijgen bij belangstelling te horen dat de vacature is uitgesteld, of dat er regelmatig vacatures zijn voor dergelijke functies, maar ‘nu even niet’. Dat soort vacatures kun je tegenwoordig melden, want zo is het doelbewuste misleiding. Oplichting eigenlijk. Hoe dan ook een gruwelijk misdrijf. Dus, zoals de oprichter van het meldpunt zegt: “Dit moet een halt worden toegeroepen”. Misschien loop ik al te lang mee, maar eerlijk gezegd: er is weinig nieuws onder de zon.

Lees verder

Hoeveel een recruitmentmisser kost

Afgelopen week kon je hier een wat, eh, cynisch artikel lezen over bepaalde ‘vernieuwingen’ in recruitment. Vernieuwing op dit gebied is een soort autonoom proces. In het kielzog van weer een nieuw sociaal netwerk vindt ook recruitment zichzelf telkens opnieuw uit, lijkt wel. En dat terwijl aandacht voor de kwaliteit van het resultaat altijd de hoogste prioriteit zou moeten hebben. Zeker als je de volgende infographic bekijkt. In Amerika hebben ze namelijk uitgerekend wat een middlemanager van $62.000 per jaar de organisatie na 2,5 jaar disfunctioneren kost, c.q. gekost heeft.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Het is het redelijk gruwelijke bedrag van $840.000. Daarin zit o.a.:

  • 13.000 voor recruitmentkosten
  • 188.000 aan salaris
  • 536.000 aan gemiste kansen en/of omzet

Dat is al heel wat en daarbij komen nog de kosten voor het ‘afscheid’, zoals een afkoopsom (wat in sommige branches tot ‘exhibitionistische’ hoogte kan oplopen, hebben we geleerd) of de meer verborgen kosten zoals verslechtering van de sfeer of het verloop onder andere medewerkers als gevolg van zo’n pummel. De ‘goede’ medewerkers moeten immers harder werken om alle missers van de miskleun goed te maken. Waardoor hun baan grote kans loopt om óók te promoveren tot ‘vacature’.

Eén recruitmentmiskleun kan een lawine aan kosten met zich meebrengen.

Overspannen verwachtingen

Organisaties beperken medewerkers in hun groei en ontwikkeling, beweert dit artikel op MT. Daarom moeten de ‘hobby’s, interesses en passies’ van medewerkers op de één of andere manier ‘betrokken’ worden ‘in de organisatie’. Dat heeft allemaal voordelen, variërend van minder noodzaak om  medewerkers te overtuigen (om dingen te doen die ze eigenlijk niet willen?) tot lagere kosten, omdat mensen beter de consequenties van hun inspanningen overzien, er minder ‘miscommunicatie’ is en er minder adviseurs en coaches hoeven te worden ingehuurd.

Daar is-ie weer, het woord ‘passie’. En opnieuw lijkt de wens weer eens de vader van de gedachte te zijn en dat is in dit geval nog een gevaarlijke gedachte ook. Even los van de volledig afgekloven term ‘passie’, blijken de hoogopgeleide medewerkers die ‘passie’ in hun werk hebben vatbaarder te zijn voor overspannenheid en burn out dan mensen die het met wat minder passie doen. Teveel passie betekent teveel persoonlijke betrokkenheid en het opvatten van kritiek en mislukkingen als persoonlijk falen. Het lijkt mij al heel wat als we ons werk bij voorkeur met enthousiasme en plezier doen. Dat is wel genoeg. Passie is leuk voor hobby’s of in bed en laten we verder vooral geen overspannen verwachtingen hebben.

Innovatie in recruitment: weg met malligheid

Zomaar een paar berichten over recruitment: aan de ene kant het belang van KPI’s en aan de andere kant een nieuwe loot aan de stam: spiritueel recruitment. Vooral deze laatste wist mijn aandacht in hoge mate te trekken, niet in het minst omdat het me erg doet denken aan de manier waarop onze internationale luchtkastelenbouwer Brett Minchington probeert om vernieuwing in employer branding te brengen.

Interessante benaderingen aan de twee verschillende uiteinden van het spectrum: enerzijds de lekker concrete ‘metrics’, waardoor het idee bestaat dat je de zaak in de hand hebt. Anderzijds een benadering die alles wat substantieel is maar gewoon loslaat en op zoek gaat naar manieren waarop ”de tegengestelde polen van idealisme en realisme elkaar in hun kracht versterken”. Accountability versus dialectisch denken in recruitment. Wat zou je hier uit kunnen concluderen?

Lees verder

Hoe belangrijk betrokkenheid is

Wat doen medewerkers die zich niet betrokken voelen in de tijd dat ze eigenlijk moeten werken? Volgens de infographic van deze zaterdag zijn dat vooral:

  • In slaap vallen.
  • Spelletjes spelen.
  • Activiteit op sociale media.
  • Kletsen bij de koffiemachine.
  • Roken.

Geen van alle activiteiten die veel bijdragen aan de resultaten van het bedrijf. Maar het kan nóg erger: (slechts) één op de drie medewerkers is echt betrokken bij het werk of de werkgever. Tweederde verdoet dus een heleboel tijd. En meer dan de helft weet nu al dat ze op een zeker moment in de nabije toekomst vertrokken zullen zijn – waarvoor de belangrijkste reden is: gebrek aan ontwikkel- en doorgroeimogelijkheden.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Het lijkt wel alsof organisaties vooral bevolkt worden door ongeïnteresseerde en onproductieve types. Mensen die niet het idee hebben dat ze veel te maken hebben met de doelstellingen van het bedrijf. Die er vooral tijd aan het doorbrengen zijn. Dat gaat natuurlijk niet lang goed, maar als je de productiviteit nu wilt verhogen, welke maatregelen werken dan?

  • Salaris verhogen: 30% meer productiviteit
  • Het werk anders inrichten: 17% meer productiviteit
  • Duidelijke doelen stellen: 16% meer productiviteit

Om uiteindelijk de betrokkenheid van medewerkers echt en duurzaam te vergroten, liggen de kansen volgens de infographic in wat je zou kunnen noemen erkenning: ‘properly identifying each employee’s role as a part of the greater whole and instilling accountability to perform these roles’, zowel op het niveau van het topmanagement, de direct leidinggevenden als de medewerkers zelf.

Mag de goudvis weer in zijn kom?

Veel organisaties vinden hun eigen medewerkers lelijk. Dat is de conclusie die Fistful of Talent trekt bij de observatie dat er op veel HR- en recruitmentsites gebruik wordt gemaakt van stockfotomateriaal in plaats van foto’s van eigen mensen. Dat is zo. Sterker nog, als je er op let, gaat het telkens ook nog om dezelfde koppen. Er zijn aardbewoners die het tot Bekende Persoonlijkheid hebben geschopt, alleen maar omdat hun foto overal opduikt.

Vooral HR en recruitment lusten er dus wel pap van. Blijkbaar is het nodig om er bij de bezoekers in te slaan dat het people’s business is. Dat het om ‘menselijke bedrijven’ gaat. Maar dat idee krijgt op zeker moment vooral iets lachwekkends, als je voor de zoveelste keer dezelfde foto’s van dezelfde people tegenkomt, met een beetje pech ook nog in de nieuwste, epilepsie-opwekkende must have op webdesign-gebied, de slideshow header. Op KnowHR staat een mooie verzameling van misbruikte stockfoto’s, waarbij dit exemplaar de kroon spant, niet in het minst om het hilarische commentaar. Maar ook in Nederland kunnen we er wat van.

Lees verder

Hou op met je oorlog om talent

“The war for talent heats up”, beweerde de infographic van afgelopen zaterdag. “The war for talent is returning”, denkt ook ere.net en spoort ons aan om zo snel mogelijk actie te ondernemen. Wie dat niet doet, wacht een inktzwarte toekomst “where top applicants are both scarce and arrogant, employees leave by the droves, firms regularly raid each other for talent, and bidding for top talent is commonplace”.

Ja, ja, Amerika. Het artikel rept zelfs over ‘weaponry’ en ‘outgunned’… Maar ook in Nederland worden grote woorden niet geschuwd, zoals in dit artikel op Hi-Re: werkgevers in oorlog om talent. Laat ik het maar meteen toegeven: ik heb grote bezwaren tegen deze benadering, om te beginnen al met de uitdrukking.

Lees verder

Hoe recruitment er voor staat in 2012

“The war for talent heats up”, meldt de infographic (van Talent Technology) van deze zaterdag. De helft van de (Amerikaanse) bedrijven denkt in 2012 te gaan groeien en slechts 5% verwacht krimp. In Nederland liggen de percentages – volgens onderzoek van het UWV – iets anders: 23% verwacht groei van het personeelsbestand, 9% verwacht krimp en volgens ruim de helft gaat er niet zoveel veranderen. Maar ook hier gaat de zoektocht naar geschikte kandidaten door. In hoeverre het ook bij ons “een tough competition” gaat worden, wachten we af.

De  infographic meldt dat het vinden van de juiste kandidaten wordt gezien als de grootste uitdaging, wat niet zo gek is, want kandidaten kunnen zich tegenwoordig op wel heel veel plaatsen ophouden. Deze uitdaging wordt op de voet gevolgd door de snelheid waarmee vacatures worden vervuld, wat voorstelbaar is als we leren dat het nu nog 45 dagen duurt voordat een vacature is vervuld. Daardoor is het dus ook begrijpelijk dat “dedicated hiring managers” hoog op de lijst van wensen van recruiters staan.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Waar gaan al die kandidaten vandaan komen? Wat dat betreft dringen innovatieve methoden nog maar langzaam door. 17% komt namelijk ‘gewoon’ vanaf de jobboards en bijna 16% uit referral. Ook de corporate website en interne kandidaten doen het nog goed met bijna 14%. De sociale netwerken dragen voor ruim 12% bij aan de ‘new hires’, waarbij LinkedIn de grote winnaar is.

En dan nog een aardig statistiekje: de gemiddelde recruiter besteedt per dag drie uur aan het sourcen van kandidaten; aan het lezen van een CV wordt gemiddeld viereneenhalve minuut besteed. Elke recruiter bekijkt dus 40 kandidaten per dag. Ligt het aan mij of is dat nogal wat?

We mopperen wat af, maar we doen niks

‘Schokkend’ onderzoek van Accenture: meer dan de helft van de medewerkers (wereldwijd) is ontevreden over zijn of haar baan, aldus rapportage op intermediairpw.nl. Nog schokkender: tweederde is niet van plan om er iets aan te doen. Alsof we allemaal vastzitten aan die baas. Jahaa, crisis en zo. Niet het meest ideale moment om ontevredenheid om te zetten in actie in de vorm van een jobhop. Maar toch.

De Nederlandse overheid doet het in dit opzicht over de hele linie beter: daar wil ‘slechts’ éénvijfde weg, bijna tweederde is (zeer) tevreden en maar tien procent heeft echt de pest in. Maar ik vraag me af hoe het gaat in al die organisaties waar blijkbaar een heleboel mensen rondlopen die liever ergens anders willen zijn. Waar zijn ze dan zo ontevreden over? En wat heeft dat voor gevolgen voor motivatie, werksfeer en vooral: resultaat?

Lees verder

Het hoeft allemaal niet zo hip te zijn

Vijf jaar geleden liep je helemaal voorop als je in het bezit was van een mooie reputatie op LinkedIn, rudimentaire kennis van Twitter en een kind op Facebook, zegt dit artikel op Recruiter.com. Tegenwoordig moet je je weg vinden op tientallen sociale-netwerksites, die regelmatig worden opgekocht door andere sites om vervolgens na drie maanden offline te gaan (daar gaat je netwerk). Of je dient je als de wiedeweerga aan te melden bij wéér een nieuw speeltje, waarbij het de vraag is waar je voor moet kiezen als er opeens allerlei nieuwe producten tegelijk opduiken in het online spectrum.

Ik doe er zelf tot op zekere hoogte ook aan mee: sinds afgelopen zaterdag kunnen de blogs hier op wervingsvisies ’gepind’ worden en daar is tot mijn lichte verbazing flink gebruik van gemaakt – maar het was de zaterdagse infographic, dus een ‘plaatje’ en ik wacht even af of het doorzet. Qua uiterlijk doen al die nieuwelingen trouwens weinig moeite om zich van elkaar te onderscheiden (tenzij er nu ook al sprake is van een designhype in het collectief onderbewuste) en dat maakt kiezen ook niet gemakkelijker. Het laat allemaal de vraag onverlet: zijn we intussen niet compleet ‘on social media overload’? En zo ja, want daar gaat dit blog per slot over, wat moet recruitment dan nu doen?

Lees verder

Top Rated