Categorie archief: Huis en haard

Gebeurtenissen en observaties in en rond het huis.

Zielig en schuldig

De helft van de tijd heb ik twee jongens in huis. Dat betekent dat het van vrijdag tot en met maandag nooit stil is; dat de grote, snelle desktopcomputer – die waar ik m’n administratie op doe, zeg maar – continu bezet is omdat er allemaal gruwelijke games op gespeeld worden (gelukkig hebben we nog een stuk of vier van die dingen, inclusief de iPad, die overigens vaak dienstdoet als buitengewoon handig mobiel naslagwerk voor cheats); dat ik niet kan roken in huis; dat er soms een lamp of een ruit sneuvelt en dat er zo nu en dan een ongeluk gebeurt.

Zo was de jongste tijdens een stoeipartij terecht gekomen op de voet van de oudste.

Lees verder Zielig en schuldig

iPad voor het hele gezin

In tegenstelling tot de iPhone – die anderhalf jaar geleden dit huishouden binnenkwam en direct een gezinsmegahit werd – verliep de introductie van de iPad min of meer geruisloos. Werd er nog wel iets geroepen als: “Ik zeg het maar één keer: aaaaai-pet”, uiteindelijk is de hoeveelheid digitale apparaten hier blijkbaar van dusdanige omvang, dat één meer of minder niet uitmaakt. Zelfs niet als dat een iPad is.

Eigenlijk is het ook wel verschrikkelijk wat men aantreft in dit toch niet heel grote huis: één desktop PC, twee laptops, een netbook, een iPad, twee iPods, drie smartphones en één spelcomputer. En dat zijn dan de apparaten die zichzelf middels het internet met de buitenwereld hebben verbonden. Want die drie televisies – waarvan één digitaal met een onwaarschijnlijke hoeveelheid zenders waar toch maar zelden iets te beleven is dat echt de moeite waard is – zijn daar nog niet eens bij meegerekend.

Lam en poes

Op een nattige dag in Bataviastad ging ik machteloos voor de bijl voor onderstaand jasje, lamssuède, zachter en soepeler krijg je ’t niet. Zo’n jasje dat je de hele dag wilt aaien.

Leren jasjes en ik zijn een onvermijdelijke, maar niet altijd praktische combinatie. Een vorig exemplaar – ook mooi zacht leer, ik meen geit – liep  op een ongelukkige, want zeer zichtbare plaats een vetvlek op. Binnen een dag. Dat was zelfs voor mij een record. Sindsdien doe ik ze uit als ik sta te koken.

Maar door het geshop in Lelystad moest ik de zondag besteden aan nuttige(r) zaken, zoals daar zijn het opruimen van een stapel tijdschriften van – niet gelogen – 87 cm, het aanvullen van na de vakantie in deplorabele staat verkerende voorraden en het zorgen voor iets te eten vanavond. In de supermarkt ging ik wéér voor de bijl, dit keer voor een zak kipkluifjes. Poes en ik hebben ons heerlijk tegoed gedaan. Voor mij geen punt, op de een of andere manier ben ik er in geslaagd om in drie weken Frankrijk nog af te vallen ook.

Voor poes is het echter een ander verhaal.

Drie weken alleen thuis zijn is best veel, zelfs voor een poes. Hoewel ze vaak de hort op is – via tuintjes en dakgoten kan ze de hele buurt onveilig maken – heeft ze de gewoonte ontwikkeld om tijdens onze afwezigheid bij de buren naar binnen te glippen en de bakjes van de poezen daar leeg te eten. Terwijl ze gewoon verzorgd wordt en eigen eten krijgt, hoor. Bij terugkeer heb ik altijd een paar weken nodig om haar weer op een gewicht te krijgen waarvan de dierenarts niet op zorgelijke toon zegt: “Er mag wel wat af”. Kipkluifjes zijn dan misschien niet zo’n heel goed idee. Maar een paar kleine stukjes mag best en we halen het wel weer in met minder brokjes vanavond. Hoe onbegrijpend en verwijtend ze me dan ook aankijkt.

Gemischte Allerlei

De afgelopen weken hebben we ons zonder enige twijfel weer hevig tegoed kunnen doen aan al het heerlijks dat Frankrijk voortbrengt. Omdat ik iedereen wat lekkers gun, vinden jullie hier op deze zaterdag na mijn thuiskomst een paar recepten.

Het recept voor pepernoten zal ik jullie – wegens seizoensongepastheid – onthouden. Dat geldt ook voor alle blogs over de kinderen, de auto en de wederwaardigheden van de poes. Die nog steeds niet erg is afgevallen. Wat ik jullie niet wil onthouden is het verhaal over Barbara van Stein, beeldend kunstenaar en ZZP’er. Die prachtig en persoonlijk werk maakt. Kijk er naar!

En dan nu weer: business as usual.

Alfa vs. Fiat

Drie weken rij ik nu rond in de Fiat. Na bijna twee jaar Alfa opnieuw een Italiaan (maar dat wist ik van te voren; het zou natúúrlijk weer een Italiaan worden). Drie weken; da’s een mooi moment voor wat eerste indrukken.

Iedereen die vraagt of ‘de nieuwe auto’ me bevalt, krijgt hetzelfde antwoord: “Het is héél anders”. Ze zeggen dat je pas kunt autorijden als je ooit in een Alfa hebt gereden. Dat klopt, het is een bijzondere ervaring. Een Alfa maakt je soms razend, laat je bij voorkeur op het meest ongelegen moment in de steek, maar áls hij rijdt… Dan kan er niets tegenop. Je verveelt je geen moment. Al was het alleen maar omdat je bij een Alfa – veel meer dan bij andere auto’s – het idee hebt dat je echt met z’n tweeën aan het werk bent, in plaats van dat de auto rijdt en dat je voor de vorm nog een beetje aan het stuur mag draaien. Dat schept een band en op de een of andere manier gaat zo’n ding in je hart zitten.

Liefde

Aan de andere kant… De liefde voor een auto – zelfs voor een Alfa – is echt wel van het ene op het andere moment over als hij je zo dramatisch, onherroepelijk en onrepareerbaar in de steek laat. En het heeft ook wel wat om weer een stapje te stijgen op de auto-evolutieladder – zuinige motor, dualdrive, stabiliteitsprogramma’s die je aan en uit kunt zetten, een boordcomputer die wél de waarheid spreekt, gekoeld vakje, tafeltjes en een skiluik; alles deugt, geen onverklaarbare rammeltjes en piepjes, het is zeer comfortabel en praktisch, het ziet er weer eigenzinnig uit en ik ben echt blij met ‘m. Maar, maar…

Ik mis de Alfa dus niet. En ik mis de Alfa toch ook wel.

Mooi weer, Leidse tips voor eropuit!

Het wordt een mooi weekend, reden om eropuit te gaan en waarom zou je niet een dagje naar Leiden komen? Zat te doen!

Er zijn een aantal leuke tentoonstellingen in de vele musea, bijvoorbeeld voor als het echt warm is:

  • In het Rijksmuseum voor Oudheden (prachtig gelegen aan het Rapenburg) is de tentoonstelling MegaGrieken. In deze tentoonstelling kunnen kinderen kennismaken met de Griekse cultuur en de invloed daarvan op onze samenleving.
  • In Naturalis, dat sowieso de moeite van een bezoek meer dan waard is, is momenteel een tentoonstelling over de vogeltrek. Sommige vogels leggen duizenden kilometers af…
  • In museum Boerhaave is nog steeds de tentoonstelling NewtonMania te bezoeken: verbaas je over de aardse krachten, voel de versnelling en trotseer de zwaartekracht!

Voor wandelaars:

  • De wandeling Langs Leidse Hofjes. Leiden barst van de hofjes en ze zijn geweldige rustpunten in de stad. Mooi meegenomen dat je ook nog het een en ander van de stad zelf meekrijgt.
  • Als je dat bij voorkeur onder leiding van iemand doet, kun je ook een Stadwandeling boeken op zondag 27 juni.
  • Wie liever de natuur in gaat, kan zich zondag 27 juni melden in Polderpark Cronesteyn, voor de excursie naar de moerastuin.

Er moet natuurlijk gegeten en gedronken worden.

  • In de stad kan dat prima bij Scarlatti, met een heerlijk terras aan het water. Waar je prima kroketten kunt eten en eventueel in drie stappen bij Schuitjevaart bent voor een rondvaart in een open boot. Die op plaatsen komt waar de ‘grote’ rondvaartboten niet kunnen komen!
  • Een mooi vervolg op de Cronesteyn-wandeling is het terras van Brasserie Cronesteyn, aan de Vliet, met uitzicht op alle langsvarende boten.

En als je dan ’s avonds  nog een film zou willen zien, doe dat in Trianon in de Breestraat. Het pand waarin de bioscoop zich bevindt is één van de oudste gebouwen in Leiden en dateert uit de 15e eeuw. Het interieur is ontworpen door Jaap Gidding, die ook het Amsterdamse Tuschinskitheater ontworpen heeft. Het pand heeft nog veel historische kenmerken behouden.

Als daar niks bij zit…

Zeulen

Net de zaterdagboodschappen gedaan. Morgen eten we weer ’s de Marokkaanse stoofschotel (waarvan ik het recept telkens op m’n eigen site moet opzoeken – grappig). En verder heb ik weer alle zooi in huis gehaald die opgroeiende pubers in de voorraadkast verwachten aan te treffen – Liga Milkbreak enzo.

Ik kwam 36 cent aan bestedingen tekort voor drie beessies; maar de caissière gaf ruiterlijk toe dat ze niet kon rekenen en stopte me toch een rode, witte en blauwe toe. Waarna ik weer op huis aan kon, alwaar de oorlog om het blauwe beessie subiet uitbrak.

Lees verder Zeulen

Warm hè

Je zal maar een tweeëneenhalfjarige poes zijn en na een winter waar je snorharen verontwaardigd van gingen krullen – want wat moet een poes nu met sneeuw – tot de conclusie komen dat het buiten opeens hartstikke warm is, zodat je niet op je favoriete plekje in de dakgoot aan de voorkant kunt liggen omdat je je poten brandt aan het gloeiende zink.

En daardoor gedwongen wordt om een ander plekje te zoeken, aan de achterkant van het huis, in de schaduw onder de tafel, wat totáál niet optimaal is, want zo kun je met geen mogelijkheid een oogje houden op alle andere katten die de daken en schuttingen onveilig maken.

Het is niet ook goed of het deugt niet.

De warmte heeft wel één voordeel: ze hoeft niet zo nodig te eten en aangezien er best een kilootje af mag, is dat helemaal niet erg. Het is alleen wel zaak om een beetje in de buurt van de keuken te blijven, want veel drinken is nodig en omdat de potten buiten – waar ze bij voorkeur regenwater uit drinkt – inmiddels bijna niets (drinkbaars) meer bevatten, moeten we de keukenkraan telkens open en dicht doen voor mevrouw, want als ze dorst heeft kan ze weliswaar prima terecht bij haar eigen waterbak, maar een echte kat haalt daar haar neus voor op en drinkt uit de kraan.

Poes voor pampus

Het is druilerig weer en je vraagt je af of het ooit nog wat gaat worden met de zomer. Ook de poes wordt er moedeloos van en ligt voor pampus op de bank. Nu naar buiten gaan betekent alleen maar besmeurde witte pootjes.

Overigens is Pampus een eiland in het IJsselmeer bij Muiden. In de 17e eeuw konden de VOC-schepen, zwaarbeladen met handelswaar uit bijvoorbeeld Nederlands-Indië, de ondiepe vaargeul niet altijd meteen passeren en moesten dan wachten op hetzij hoog water, hetzij de scheepskamelen.

Eén verschil: de poes is niet dronken, in tegenstelling tot de 17e-eeuwse matrozen.

Mobility regained

Nadat de Alfa dinsdagavond de handdoek in de ring had gegooid, liet ik ‘m door de ANWB afleveren bij m’n vertrouwde buurtgarage. Ontrouwe hond als ik was, had ik de Alfa niet daar gekocht – iets wat me niet erg en in elk geval niet lang is nagedragen, al zou ik, als ik de garagebaas was geweest, wel even hebben gegniffeld bij het zien van het onherroepelijk tot stilstand gekomen groene monster.

Tijdens het afladen – wat net als het inladen razendsnel ging en waarbij mijn medewerking op geen enkele manier nodig was – liep ik een rondje over het terrein met te-koop-staande auto’s. Met het idee: je weet maar nooit. Of eigenlijk: in de zekerheid dat het met de Alfa nooit meer goed zou komen. De garage verkoopt principieel geen Alfa’s – waar ik me momenteel iets bij kan voorstellen – maar er stond wel een andere Italiaan, een Stilo. Altijd stoere auto’s gevonden. Ik heb drie rondjes om het ding heengelopen en naar binnen gegluurd. Gekeken of hij een beetje de goede specificaties had: airco, airbags, cruise control, metallic lak. Had-ie. Ook vier deuren, dat zijn er eigenlijk twee teveel, anderzijds, met dat grut dat inmiddels langer is dan ik…

De volgende dag, na het aanhoren van het vonnis over de Alfa en het uitwisselen van de condoleances, waren we het met een minuut of tien eens over de Stilo. En vanaf vandaag zijn we weer mobiel, om te spreken in de prachtige woorden van het slot van Paradise Regained van Hendrik Marsman:

Het schip van de wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen –
wij gaan terug naar ’t Paradijs

Wij zijn er ook klaar voor. Nu alleen nog even de boordcomputer doorgronden.

Van Alfa tot Omega

Vanmorgen trof je hier het trieste verhaal aan van een Alfa die er de brui aan gaf.

Later op de dag bleek dat er niets meer te redden viel, tenminste, niet voor een normaal bedrag. De Alfa heeft de Omega bereikt; het is afgelopen. De bijdragen over auto’s zullen vanaf heden dus over een andere auto gaan. Geen Alfa, wel weer een Italiaan, een (best-wel-saai) grijs, met (helemaal-niet-saai) felblauwe bekleding, nét iets groter en toch nét iets zuiniger exemplaar dan de Alfa, en dit keer mét stootstrips.

En ik heb weer veel bijgeleerd over kleppen, cilinderkoppen, nokkenassen en motoren die een ‘boven’- en een ‘onder’-kant hebben.

Wegslepen

Na drie heerlijke dagen in Egmond aan Zee – met een fiets-uitstapje naar Bergen, sjiek dorp en goed shoppen daar – was ik dinsdagavond weer op weg naar huis, in de veronderstelling dat de file op de A9 voor het Zijkanaal C het ergste was wat me tijdens de reis zou overkomen. Hm.

Even buiten Uitgeest bedacht de auto wat anders. Hij kapte er gewoon mee.

Lees verder Wegslepen

Hoezo zorgvuldig communiceren

Van de week kreeg ik een nieuwsbrief van Sony waaruit bleek dat dit bedrijf er een wat a-synchrone vorm van communiceren op nahoudt. Over april reppen terwijl het al lang en breed mei is of refereren aan mooi weer waar totaal geen sprake van is. Vandaag deden ze er nog een schepje bovenop. Weer een nieuwsbrief in de mailbox.

Niet alleen het gevoel voor tijd is onder de maat, maar ook het gevoel voor taal. Als Neerlandica stuit mij dat zeer tegen de borst, want het zijn fouten die in deze nieuwsbrief staan, het is niet een of andere vorm van schattig Afrikaans. Dus, hoe graag ik ook terug wil naar Zuid-Afrika, zelfs als ik daarvoor naar een voetbalwedstrijd moet kijken: ik doe NIET mee.

Buiten dat: ik weet zeker dat ik bij het registreren van de groooote televisie expliciet had aangegeven géén berichten te willen ontvangen (laat staan dit soort bagger). Ik ga me zo dus eerst maar eens afmelden.

Hoezo real time

Onderstaande nieuwsbrief plopte vandaag in de mailbox.

Hoezeer ik al deze goede wensen ook op prijs stel, ten eerste: het is vandaag 13 mei, dus niet ‘april’ en ten tweede: hebben ze daar bij Sony wel eerst even naar buiten gekeken, voordat ze op ‘verzenden’ drukten? Mooi weer… Mochten we willen.