Categorie archief: Huis en haard

Gebeurtenissen en observaties in en rond het huis.

Wit

Een  gewone straat in Leiden wordt opeens een stuk minder gewoon als de sneeuwvlokken voor de kale bomen langs dansen en alles zoetjesaan met een dikke, zachte, witte laag bedekt wordt. Mooi. Maar ja, na zoveel jaren in dit leven is het natuurlijk niet de eerste sneeuw die ik zie.

100_2588

Voor een tweejarige poes is dit echter een geheel nieuwe en bijzondere ervaring. Wat valt dáár nou geks uit de lucht?!

Poes

Ze kan er geen genoeg van krijgen. Ze is in een half uur al drie keer naar buiten gegaan. Ze vangt de sneeuwvlokken en jaagt op haar eigen pootafdrukken. Ze graaft. En dan komt ze weer naar binnen,want het is wel leuk, maar ook koud en nat. Dan schudt ze zich uit in de keuken en gaat in de vensterbank opdrogen en opwarmen.

Boekendrama

Als fanatiek lezer bezit ik veel boeken. Daarbij vind ik het ontzettend moeilijk om boeken weg te doen. Behalve her en der in huis zwervende stapels met boeken, heb ik ook 21 meter boekenplank in de kamer staan. Dat ziet er – na jaren verzamelen en nooit iets wegdoen – ongeveer zo uit.

Boekenkast

Iek!

Nu ben ik intussen wel in het bezit van een e-reader, de tweede alweer. Maar op de een of andere manier heeft dat het probleem van de overlopende boekenkast nog niet opgelost (overigens: enig idee hoe weinig sommige e-books kosten in Amerika? Nou, met de lage dollar meegerekend: ongeveer niks). Het apparaat staat intussen ongeveer even vol als de boekenkast. Die er dus niet leger van is geworden.

Maar ik ga er wat aan doen. Ik ga mijn boekenkast opruimen. Ik ga boeken wegdoen! Tenminste, dat denk ik. Weet iemand een goed doel?

Heerlijk avondje

Vandaag is het dan toch een feit

Iedereen zit klaar en is bereid

Om zich flink te laten kleineren

Of zich eens lekker af te reageren

In surprises en rare gedichten

En probeert vooral om niet te zwichten

Voor pepernoot en marsepein

Of erger nog – voor bisschopswijn

Ons hart klopt vol verwachting

En alsof ons leven ervan afhing

Lachen we mee en kniezen niet

Veel plezier met Sint en Piet

Pepernoten

Het heerlijk avondje is bijna gekomen, maar er is nog meer dan genoeg tijd om zelf pepernoten te maken.

Pepernoten

Nodig: 150 gram boter, 125 gram bruine basterdsuiker, 10 gram speculaaskruiden, 250 gram zelfrijzend bakmeel, 4 eetlepels melk.

Maken:

1. Verwarm de oven voor op 160°. Kneed de boter, de bruine suiker, de speculaaskruiden, het zelfrijzend bakmeel en zout naar smaak goed door elkaar. Voeg nu lepel voor lepel de melk aan het beslag toe, zodat het een soepel deeg wordt.

2. Bekleed de bakplaat met bakpapier. Maak van het deeg kleine balletjes, leg ze op het bakblik en druk ze iets plat. Bak ze in de oven in 15-20 minuten lichtbruin en gaar.

Veel plezier!

Poes op dieet – vergeefs

Jarenlang (echt waar) ben ik door de jongens aan m’n kop gezeurd om een huisdier. Vooral de jongste wilde graag een beest en dan het liefst een Labrador. Zo’n blonde langharige. Ja, no way, natuurlijk. Eén keer raden wie ‘m dan de hele tijd zou mogen uitlaten. Ander beest dan? Uiteindelijk was hij afgezakt naar een hamster. Nog steeds nee. Maar goed, generatie Einstein hè. Dat onderhandelt gewoon door, ook al is het antwoord bekend. Kwestie van tijd.

Vorig jaar september haalden we dus een poes op bij de Dierenambulance in Den Haag. Ewa. Ze zat in zo’n hokje en toen we haar zagen – en hoorden dat ze met een gebroken pootje was gevonden – waren we collectief ‘om’. Ewa ging mee naar Leiden.

Ewa

Uitslapen is er sindsdien niet meer bij. Als ik om half acht al niet op bén, word ik wel wakker gemekkerd. Want mevrouw houdt heel erg van eten. Brokjes! Brokjes! En ik ben heus niet het type dat ze ongezonde dingen laat eten, of ze de hele tijd van alles toestopt, maar om de een of andere reden zegt de dierenarts bij elk bezoek: “Er mag wel wat af, hoor!” En ja, dat vind ik ook. Maar ik zweer je, ze staat echt op rantsoen. Brokjes voor ‘huistijgers’. Halve porties. Als het niet regent: buiten spelen! Ze weegt nog steeds vijf kilo. Zou ze – in het huis van één van de 38 andere katten die in dit rijtje wonen – soms een geheim etensbakje hebben?

Normandië

Afgelopen herfstvakantie was ik een weekje met de jongste in Normandië, D-Day kijken.

100_2447

Het is verbazingwekkend hoe ze iets dat al zo lang geleden is, zo levend weten te houden en het zo serieus nemen (hoewel de inkomsten uit de toeristenindustrie daar vast wel mee te maken hebben). Ieder dorpje waar ooit een verroeste helm is opgedregd, heeft een eigen museum. In Leiden vieren we nog elk jaar dat we in –  ik meen – 1574 van de Spanjaarden bevrijd werden, maar eigenlijk is dat niet meer dan een excuus om de één na grootste kermis van Nederland op te tuigen.

Hoe dan ook, een weekje alleen op stap met de jongste was een gouden ervaring.