Tagarchief: auto

Gemischte Allerlei

De afgelopen weken hebben we ons zonder enige twijfel weer hevig tegoed kunnen doen aan al het heerlijks dat Frankrijk voortbrengt. Omdat ik iedereen wat lekkers gun, vinden jullie hier op deze zaterdag na mijn thuiskomst een paar recepten.

Het recept voor pepernoten zal ik jullie – wegens seizoensongepastheid – onthouden. Dat geldt ook voor alle blogs over de kinderen, de auto en de wederwaardigheden van de poes. Die nog steeds niet erg is afgevallen. Wat ik jullie niet wil onthouden is het verhaal over Barbara van Stein, beeldend kunstenaar en ZZP’er. Die prachtig en persoonlijk werk maakt. Kijk er naar!

En dan nu weer: business as usual.

Alfa vs. Fiat

Drie weken rij ik nu rond in de Fiat. Na bijna twee jaar Alfa opnieuw een Italiaan (maar dat wist ik van te voren; het zou natúúrlijk weer een Italiaan worden). Drie weken; da’s een mooi moment voor wat eerste indrukken.

Iedereen die vraagt of ‘de nieuwe auto’ me bevalt, krijgt hetzelfde antwoord: “Het is héél anders”. Ze zeggen dat je pas kunt autorijden als je ooit in een Alfa hebt gereden. Dat klopt, het is een bijzondere ervaring. Een Alfa maakt je soms razend, laat je bij voorkeur op het meest ongelegen moment in de steek, maar áls hij rijdt… Dan kan er niets tegenop. Je verveelt je geen moment. Al was het alleen maar omdat je bij een Alfa – veel meer dan bij andere auto’s – het idee hebt dat je echt met z’n tweeën aan het werk bent, in plaats van dat de auto rijdt en dat je voor de vorm nog een beetje aan het stuur mag draaien. Dat schept een band en op de een of andere manier gaat zo’n ding in je hart zitten.

Liefde

Aan de andere kant… De liefde voor een auto – zelfs voor een Alfa – is echt wel van het ene op het andere moment over als hij je zo dramatisch, onherroepelijk en onrepareerbaar in de steek laat. En het heeft ook wel wat om weer een stapje te stijgen op de auto-evolutieladder – zuinige motor, dualdrive, stabiliteitsprogramma’s die je aan en uit kunt zetten, een boordcomputer die wél de waarheid spreekt, gekoeld vakje, tafeltjes en een skiluik; alles deugt, geen onverklaarbare rammeltjes en piepjes, het is zeer comfortabel en praktisch, het ziet er weer eigenzinnig uit en ik ben echt blij met ‘m. Maar, maar…

Ik mis de Alfa dus niet. En ik mis de Alfa toch ook wel.

Mobility regained

Nadat de Alfa dinsdagavond de handdoek in de ring had gegooid, liet ik ‘m door de ANWB afleveren bij m’n vertrouwde buurtgarage. Ontrouwe hond als ik was, had ik de Alfa niet daar gekocht – iets wat me niet erg en in elk geval niet lang is nagedragen, al zou ik, als ik de garagebaas was geweest, wel even hebben gegniffeld bij het zien van het onherroepelijk tot stilstand gekomen groene monster.

Tijdens het afladen – wat net als het inladen razendsnel ging en waarbij mijn medewerking op geen enkele manier nodig was – liep ik een rondje over het terrein met te-koop-staande auto’s. Met het idee: je weet maar nooit. Of eigenlijk: in de zekerheid dat het met de Alfa nooit meer goed zou komen. De garage verkoopt principieel geen Alfa’s – waar ik me momenteel iets bij kan voorstellen – maar er stond wel een andere Italiaan, een Stilo. Altijd stoere auto’s gevonden. Ik heb drie rondjes om het ding heengelopen en naar binnen gegluurd. Gekeken of hij een beetje de goede specificaties had: airco, airbags, cruise control, metallic lak. Had-ie. Ook vier deuren, dat zijn er eigenlijk twee teveel, anderzijds, met dat grut dat inmiddels langer is dan ik…

De volgende dag, na het aanhoren van het vonnis over de Alfa en het uitwisselen van de condoleances, waren we het met een minuut of tien eens over de Stilo. En vanaf vandaag zijn we weer mobiel, om te spreken in de prachtige woorden van het slot van Paradise Regained van Hendrik Marsman:

Het schip van de wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen –
wij gaan terug naar ’t Paradijs

Wij zijn er ook klaar voor. Nu alleen nog even de boordcomputer doorgronden.

Van Alfa tot Omega

Vanmorgen trof je hier het trieste verhaal aan van een Alfa die er de brui aan gaf.

Later op de dag bleek dat er niets meer te redden viel, tenminste, niet voor een normaal bedrag. De Alfa heeft de Omega bereikt; het is afgelopen. De bijdragen over auto’s zullen vanaf heden dus over een andere auto gaan. Geen Alfa, wel weer een Italiaan, een (best-wel-saai) grijs, met (helemaal-niet-saai) felblauwe bekleding, nét iets groter en toch nét iets zuiniger exemplaar dan de Alfa, en dit keer mét stootstrips.

En ik heb weer veel bijgeleerd over kleppen, cilinderkoppen, nokkenassen en motoren die een ‘boven’- en een ‘onder’-kant hebben.

Wegslepen

Na drie heerlijke dagen in Egmond aan Zee – met een fiets-uitstapje naar Bergen, sjiek dorp en goed shoppen daar – was ik dinsdagavond weer op weg naar huis, in de veronderstelling dat de file op de A9 voor het Zijkanaal C het ergste was wat me tijdens de reis zou overkomen. Hm.

Even buiten Uitgeest bedacht de auto wat anders. Hij kapte er gewoon mee.

Lees verder Wegslepen

Ook als het mooi is, kan het mis gaan

Eén van de redenen waarom ik indertijd op de Alfa ‘viel’ –  naast de fantastische Italiaanse vormgeving (kijk eens hoe de motorkap in de neus overgaat!) en het feit dat-ie groen was natuurlijk – waren de lichtmetalen velgen. Ik vind ze prachtig.

Naar ik later leerde: 17″ ‘Distinctive’ velgen. Geen idee daarvan ten tijde van de aanschaf; die was sowieso behoorlijk impulsief. Maar vergeleken met de (te) vaak erg opvallende en daarom oerlelijke andere velgtypes, vond ik ze, tja… Een soort van organisch en gecombineerd met de kleur gaf dat een ‘groene’ indruk die – jammer genoeg – wel een béétje in strijd is met z’n benzinegebruik. Hoewel één op twaalf met mijn rijstijl nog best meevalt.

Lees verder Ook als het mooi is, kan het mis gaan

Wereldberoemd in autoland

Sinds enige tijd heb ik een abonnement op AutoWeek. Omdat ik auto’s wel fun vind en omdat we bij een abonnement een afstandbestuurbare auto kregen, wat een begeerlijk artikel was. Voor de jongste. Het blad heeft natuurlijk ook een website en daar kun je bijdragen op posten. In een vlaag van recycling had ik een post over de auto ook bij AutoWeek aangeboden. Knippen en plakken… Drie reacties en verder niet meer over nagedacht.

Maar toen kwam er een bericht dat de blogpost ook in het blad geplaatst zou worden, je weet wel, op papier dat bij mensen in de brievenbus valt of dat je in de winkel kunt kopen, en dat niet alleen; het zou nóg een modelauto opleveren. Een model van een Pagani Zonda. Een wat?

Ik moest op Google opzoeken wat dat voor auto is. Zie boven. Hij wordt gemaakt in Modena, net als Ferrari en de Roadster-versie kost € 1,3 miljoen, maar dan zit je ook in minder dan 3 seconden op 100 km/u.

Een schaalmodel kost dus één gerecycled blogje… Da’s een koopje!

Mooi-weer-auto

Alfa’s zijn geweldige auto’s, mooie vormen, lekker om in te rijden. Maar het zijn ook maffe Italiaantjes en ze staan erom bekend dat de boordcomputer nog wel eens uit z’n dak wil gaan. Nou, dat heb ik de afgelopen dagen gemerkt. Of de kou ‘m echt te pakken had of dat-ie voor de lol al z’n foutmeldingen aan het afwerken was… Feit is wel dat ik zo ongeveer alles heb zien langskomen wat de boordcomputer maar aan meldingen voorhanden had. En gehoord, want hij geeft ook overal een geluidssignaal bij. Piep! Storing stadslichten rechts (bleek waar te zijn). Piep! Storing in het ABS (bleek niet waar te zijn). Piep! Mogelijk ijs op de weg (ja, hallo – het vriest). En z’n laatste wapenfeit… Piep! Storing in systeem motormanagement. Mo-tor-ma-na-ge-ment?! Dat leek me echt ernstig, vooral omdat er ook een ander lampje bij ging branden, een lampje waar ik een erg ongerust gevoel van kreeg, wat terecht bleek te zijn, want het instructieboek zei iets in de trant van: “Als dit lampje gaat branden, rijd dan zo voorzichtig mogelijk naar de dichtstbijzijnde garage”. Oeps. OK. Garage gebeld. Ik kon komen.

Intussen had zich echter om de auto een ijsberg gevormd. Een ijsberg waar ik niet overheen kwam. Garage opnieuw gebeld. Misschien konden ze me komen halen met een takelwagen of zo? Nou nee. Ik was nummer 30 op de wachtlijst en de takelwagen kon ook al niet meer uit de voeten. De volgende dag, met vier man en gebruikmaking van de automatten, lukte het om te ontsnappen uit de ijshel. Nog steeds dat ongerust makende lampje, dus… Voorzichtig rijden. Aangekomen in de garage start de monteur ‘m en… Je raadt het al. Geen storing meer te bekennen. Het was intussen gaan dooien en dat deed ook de foutmeldingen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Toch even alles doormeten en wat denk je: er was wel een storing. In het koelcircuit. De enige die de boordcomputer niet had gemeld.

Ik put maar troost uit het feit dat we de kortste dag inmiddels gehad hebben, dat het broeikaseffect toch wel iets zal bijdragen aan het snel smelten van al die bevroren troep op straat en dat het voorspelde oplopen van de temperatuur ook betekent dat m’n macchina ipersensibila weer opknapt. Wat handig zou zijn, want ik moet nog kerstinkopen doen.

Getver

Sneeuw is leuk en een echte winter is wel eens verfrissend naast al die broeikasonheilsprofetieën, maar niet eens van de stoeprand kunnen wegkomen met de auto omdat het te glad is en ik m’n koppeling niet erger wil slopen dan noodzakelijk, dit allemaal terwijl hij toch echt naar de garage moet en de garage het al achterlijk druk heeft met al die andere auto’s die nog net wel weg konden komen, zodat het maar de vraag is of hij ergens deze week weer kan rijden, al heb ik ‘m nu niet hard nodig – dat is…

Getver.

Irritant.